Życiorys

Huldrych Zwingli lub Ulrich Zwingli (1 stycznia 1484 – 11 października 1531) był przywódcą reformacji w Szwajcarii . Urodzony w czasach narastającego szwajcarskiego patriotyzmu i rosnącej krytyki szwajcarskiego systemu najemników , uczęszczał na Uniwersytet Wiedeński i Uniwersytet Bazylejski , naukowe centrum renesansowego humanizmu . Kontynuował studia, będąc pastorem w Glarus, a później w Einsiedeln , gdzie znajdowały się pod wpływem pism Erazma.

W 1519 Zwingli został pastorem Grossmünster w Zurychu , gdzie zaczął głosić idee reformy Kościoła katolickiego. W swojej pierwszej publicznej kontrowersji w 1522 roku zaatakował zwyczaj postu podczas Wielkiego Postu. W swoich publikacjach:

  • zauważył korupcję w hierarchii kościelnej,
  • promował małżeństwo duchownych
  • i atakował użycie obrazów w miejscach kultu.

W 1525 r. Zwingli wprowadził nową liturgię komunii, aby zastąpić mszę świętą. Zwingli starł się również z anabaptystami, co doprowadziło do ich prześladowań. Historycy debatowali, czy zamienił Zurych w teokrację.


Reformator i antypapista

Reformacja rozprzestrzeniła się na inne części Konfederacji Szwajcarskiej, ale kilka kantonów opierało się, woląc pozostać katolikami. Zwingli zawarł sojusz kantonów reformowanych, które podzieliły Konfederację na wzór religijny. W 1529 r. W ostatniej chwili udało się zapobiec wojnie między obiema stronami. Tymczasem pomysły Zwingliego zwróciły uwagę Marcina Lutra i innych reformatorów. Spotkali się w Colloquy z Marburga i chociaż zgodzili się co do wielu doktryn, nie mogli dojść do porozumienia w sprawie doktryny o prawdziwej obecności Chrystusa w Eucharystii.

W 1531 r. Sojusz Zwingliego zastosował nieudaną blokadę żywnościową na katolickich kantonów. Kantony odpowiedziały atakiem w momencie, gdy Zurych był źle przygotowany. Zwingli zmarł na polu bitwy. Jego dziedzictwo żyje w konfesji Sześćdziesiąt Siedem Artykułów Zwingliego, liturgii i zakonach współczesnych Kościołów Reformowanych.


Wczesne lata

Zwingli został wyświęcony w Konstancji , siedzibie lokalnej diecezji, i odprawił swoją pierwszą Mszę św. W swoim rodzinnym mieście, Wildhaus, 29 września 1506 r. Jako młody ksiądz studiował małą teologię, ale wówczas nie uważano tego za niezwykłe. Jego pierwszym urzędem kościelnym był pastor w mieście Glarus , gdzie przebywał przez dziesięć lat. Zwingli zaangażował się w politykę w Glarus, którego żołnierze byli wykorzystywani jako najemnicy w Europie. Konfederacja Szwajcarska była uwikłana w różne kampanie z sąsiadami: Francją, Habsburgami i państwami papieskimi. Zwingli solidnie opowiadał się po stronie Stolicy Rzymskiej .

Czas Zwinglego jako pastora Glarusa i Einsiedelna charakteryzował wewnętrzny wzrost i rozwój. Udoskonalił swoją grekę i podjął naukę hebrajskiego . Jego biblioteka zawierała ponad trzysta tomów, z których mógł czerpać z dzieł klasycznych , patrystycznych i scholastycznych

Pod koniec 1518 r. Zwolniono stanowisko Leutpriestertum (kapłana ludowego) Grossmünster w Zurychu. Kanonicy fundacji zarządzającej Grossmünster uznawali Zwingliego za dobrego kaznodzieję i pisarza. Jego związek z humanistami był decydującym czynnikiem powołania go do pełnienia urzędu, który objął  11 grudnia tego roku, tam też przeprowadził się.
.


Choroba

W sierpniu 1519 r. W Zurychu wybuchła zaraza, podczas której zginęła co najmniej jedna na cztery osoby. Wszyscy, którzy mogli sobie na to pozwolić, opuścili miasto, ale Zwingli pozostał i kontynuował swoje obowiązki pasterskie. We wrześniu złapał chorobę i prawie umarł. Swoje przygotowania do śmierci opisał w wierszu „ Zwestli ‚s Pestlied” , składającym się z trzech części: początku choroby, bliskości śmierci i radości z powrotu do zdrowia. Ostatnie wersety pierwszej części brzmią następująco: [

Twój cel spełnia:
nic nie może być dla mnie zbyt surowe.
Jestem twoim naczyniem

abyś zachował mnie w całości lub rozbił na kawałki
Ponieważ, jeśli zabierzesz
stąd
mego ducha z tej ziemi,
uczynisz to, abym nie stał się zły
i nie czynił gorzkim
pobożnego życia innych.

W latach następujących po jego wyleczeniu przeciwnicy Zwingliego pozostawali w mniejszości. Kiedy w kanonach Grossmünster pojawił się wakat, Zwingli został wybrany na kanonika 29 kwietnia 1521 roku zostając tym samym kanonikiem stał się pełnoprawnym obywatelem Zurychu. Zachował także swoją funkcję kapłana ludowego Grossmünster.
.


Ekspozytor Słowa

1 stycznia 1519 r. Zwingli wygłosił swoje pierwsze kazanie w Zurychu. Odchodząc od powszechnej praktyki oparcia kazania na lekcji ewangelii w niedzielę, Zwingli, posługując się Nowym Testamentem Erazma  zaczął czytać Ewangelię Mateusza, podając swoją interpretację podczas kazania, co jest znane jako metoda lectio continua (czyli głoszenie ekspozycyjne) Kontynuował czytanie i interpretację tej Księgi w kolejne niedziele, aż do końca, a następnie postępował w ten sam sposób z Dziejami Apostolskimi, listami Nowego Testamentu i wreszcie Starym Testamentem. Jego motywy nie są jasne, ale w kazaniach użył zachęty, by osiągnąć moralną i kościelną poprawę, które były celami porównywalnymi z reformą Erazma.

Jakiś czas po 1520 r. Zwingli zaczął ewoluować teologicznie w idiosynkratyczną formę, która nie była ani erazmiańska ani luterańska. Uczeni nie zgadzają się co do tego, jak opracował swój własny, unikalny model. Jednym z poglądów jest to, że Zwingli został przeszkolony jako humanista przez Erazma a Luter odegrał decydującą rolę w zmianie jego teologii.
.


Teologia

Postawa teologiczna Zwingliego była stopniowo ujawniana w jego kazaniach. Zaatakował zepsucie moralne, a tym samym wymienił osoby, które były celem jego denuncjancji. Mnisi zostali oskarżeni o lenistwo i wysoki standard życia.

W 1519 Zwingli wyraźnie odrzucił kult świętych i wezwał do konieczności rozróżnienia ich prawdziwych i fikcyjnych relacji. Twierdził, że nieochrzczone dzieci nie zostają potępione i kwestionował moc ekskomuniki . Jego atak na twierdzenie, że dziesięcina była boską instytucją miał jednak największy wpływ teologiczny i społeczny. Było to sprzeczne z bezpośrednimi interesami gospodarczymi.  Zwingli upierał się, że nie jest nowinkarzem i że jedyną podstawą jego nauk jest Pismo Święte.

W diecezji Konstancji Bernhardin Sanson ofiarował specjalny odpust za datki na budynek św. Piotra w Rzymie. Kiedy Sanson przybył do bram Zurychu pod koniec stycznia 1519 r., parafianie zadali Zwingliemu pytania w kwestii odpustów. Odpowiedział z niezadowoleniem, że ludzie nie byli odpowiednio informowani o warunkach odpustu i byli zmuszani do rozstania się ze swoimi pieniędzmi pod fałszywymi pozorami. Było to ponad rok po tym, jak Marcin Luther opublikował swoje dziewięćdziesiąt pięć tez (31 października 1517 r.).  Rada Zurychu odmówiła Sansonowi wjazdu do miasta. Ponieważ władze Rzymu chciały powstrzymać pożar rozpoczęty przez Lutra, biskup Konstancji odmówił poparcia Sansonowi i został on odwołany.
.


Kwestia postu

Pierwsza publiczna kontrowersja dotycząca głoszenia Zwingliego wybuchła w okresie Wielkiego Postu w 1522 r. W pierwszą niedzielę postu, 9 marca, Zwingli i około tuzina innych uczestników świadomie przekroczyli zasadę postu, krojąc i dystrybuując dwie wędzone kiełbaski. Zwingli bronił tego aktu w kazaniu opublikowanym 16 kwietnia pod tytułem Von Erkiesen und Freiheit der Speisen (Odnośnie wyboru i wolności żywności). Zauważył, że z Biblii nie można wyprowadzić żadnej ogólnej obowiązującej reguły dotyczącej jedzenia i że przekroczenie takiej zasady nie jest grzechem.

Wydarzenie, które nazwano Sprawą Kiełbas uważa się za początek reformacji w Szwajcarii.
.


Kwestia celibatu

Po tym wydarzeniu Zwingli i jego przyjaciele zwrócili się do biskupa 2 lipca o zniesienie wymogu celibatu wobec duchowieństwa. Dwa tygodnie później petycja została przedrukowana dla publiczności w języku niemieckim jako Eine freundliche Bitte und Ermahnung an die Eidgenossen (przyjazna petycja i upomnienie dla Konfederatów). Problem ten nie był tylko abstrakcyjny dla Zwingliego, ponieważ potajemnie poślubił wdowę Annę Reinhard na początku tego roku. Ich wspólne zamieszkiwanie było tajemnicą poliszynela a ich publiczny ślub odbył się 2 kwietnia 1524 r., Małżeńśtwo miało czworo dzieci: Regulę, Williama, Huldrycha i Annę.
.


Eucharystia

Zarówno Luter, jak i Zwingli zgadzali się, że chleb w Wieczerzy był znakiem. Dla Lutra jednak to, co chleb oznaczał, mianowicie ciało Chrystusa było obecne „w znaku i pod tym znakiem”. Jednak dla Zwingliego znak i rzecz oznaczana były oddzielone odległością – wysokością między niebem a ziemią.

Zwingli podszedł do eucharystii w podobny sposób jak chrzest. Podczas pierwszej dysputy z Zurychu w 1523 r. Zaprzeczył, że podczas mszy następowała faktyczna ofiara, argumentując, że Chrystus złożył ofiarę tylko raz na całą wieczność. Dlatego eucharystia była „pamiątką ofiary”.  W następstwie tego argumentu rozwinął swój pogląd, dochodząc do interpretacji „znaczeń” dla słów instytucji. Używał różnych fragmentów Pisma Świętego, aby sprzeciwić się przeistoczeniu, a także poglądom Lutra, a kluczowym tekstem jest Jan 6:63Duch jest tym, który ożywia, ciało nic nie pomaga”. Podejście Zwingliego i interpretacja Pisma Świętego w celu zrozumienia znaczenia eucharystii była jednym z powodów, dla których nie mógł dojść do porozumienia z Lutrem.

Luter twierdził, że ciało Chrystusa nie jest spożywane w sposób wulgarny, materialny, ale raczej w jakiś tajemniczy sposób, który jest poza ludzkim zrozumieniem. Jednak Zwingli odpowiedział, że jeśli słowa zostały użyte w dosłownym znaczeniu, ciało musiało być spożywane w najbardziej materialny sposób. „Bo takie jest ich znaczenie: ten chleb jest tym moim ciałem, które jest wam dane. Zostało nam dane w materialnej formie, poddane ranom, uderzeniom i śmierci. dlatego musi to być materiał wieczerzy.” Rzeczywiście, aby jeszcze bardziej oddać dosłowne znaczenie tekstu, Chrystus musiałby znowu cierpieć ból, ponieważ jego ciało zostałoby ponownie złamane – tym razem zębami jeszcze bardziej absurdalnie, ciało Chrystusa musiałoby zostać połknięte, strawione, a nawet wydalone przez jelita! Takie myśli były odpychające dla Zwingliego.  Główny problemem dla Zwingliego jednak nie była irracjonalność lub egzegetyczny błąd poglądów Lutra. Raczej to, że Luter położył „główny ciężar zbawienia w fizycznym jedzeniu ciała Chrystusa”, ponieważ połączył je z odpuszczeniem grzechów. Był to ten sam motyw, który tak bardzo zmusił Zwingliego do przeciwstawiania się obrazom i kultu świętych. W walce o Wieczerzę powstała obawa przed bałwochwalstwem. Zbawienie było tylko przez Chrystusa, tylko przez wiarę, a nie przez wiarę i chleb. Przedmiotem wiary było to, czego nie widać (Hebr. 11:1), a zatem nie można go jeść inaczej, niż w nieliteralnym, przenośnym znaczeniu. „Credere est edere”, powiedział Zwingli: „Wierzyć to jeść”. Zatem jedzenie ciała i picie krwi Chrystusa podczas Wieczerzy oznaczało po prostu obecność ciała i krwi Chrystusa w umyśle.

Wpływ Lutra na rozwój teologiczny Zwingliego od dawna budzi zainteresowanie i dyskusję wśród luterańskich uczonych, którzy starają się mocno umocnić Lutra jako pierwszego reformatora. Zwingli sam stanowczo potwierdził swoją niezależność od Lutra, a najnowsze badania nadały temu twierdzeniu wiarygodność. Zwingli zdaje się czytać książki Lutra w poszukiwaniu potwierdzenia u niego swoich własnych poglądów. Zgodził się ze stanowiskiem Lutra przeciwko papieżowi. Podobnie jak Luther, Zwingli był także uczniem i wielbicielem Augustyna
.


Kwestia sakramentu

Zwingli odrzucił słowo „sakrament” w popularnym znaczeniu. Dla zwykłych ludzi słowo to oznaczało jakieś święte działanie, którego nieodłączną mocą jest uwolnienie sumienia od grzechu. Dla Zwingli sakrament był ceremonią inicjacyjną lub przyrzeczeniem, wskazując, że słowo pochodzi od sacramentum, co oznacza przysięgę.  (Jednak słowo to jest również tłumaczone jako „tajemnica”). W swoich wczesnych pismach o chrzcie zauważył, że chrzest był przykładem takiej obietnicy. Rzucił wyzwanie katolikom, oskarżając ich o przesąd, gdy przypisywali wodzie chrztu moc zmywania grzechu. Później, w swoim konflikcie z anabaptystami, bronił praktyki chrztu niemowląt, zauważając, że nie ma prawa zabraniającego tej praktyki. Twierdził, że chrzest był znakiem przymierza z Bogiem, zastępując w ten sposób obrzezanie w Starym Testamencie.
.


Autorytet Słowa

Według Zwingliego kamieniem węgielnym teologii jest Biblia. W swoich pracach nieustannie odnosił się do Pisma Świętego. Umieścił jego autorytet nad innymi źródłami, takimi jak sobory ekumeniczne lub Ojcowie Kościoła, chociaż nie wahał się używać innych źródeł na poparcie swoich argumentów. Zasady, które kierują interpretacjami Zwinglego, wywodzą się z jego racjonalistycznej edukacji humanistycznej i jego reformowanego zrozumienia Biblii. Odrzucił literackie interpretacje fragmentów,  i zastosował synekdochę oraz analogię, metody, które opisuje w A Friendly Exegesis (1527). Dwie analogie, które wykorzystał dość skutecznie, były między chrztem a obrzezaniem oraz między Eucharystią a Paschą. Zwrócił także uwagę na bezpośredni kontekst i starał się zrozumieć jego cel, porównując ze sobą fragmenty Pisma Świętego.
.


Spory w Zurychu

Wydarzenia z 1522 r. Nie przyniosły wyjaśnienia. Nie tylko trwały niepokoje między Zurychem a biskupem, rosły napięcia wśród partnerów Konfederacji Zurychu w szwajcarskiej diecie . 22 grudnia dieta zaleciła, aby jej członkowie zabronili nowych nauk, co stanowi silny akt oskarżenia skierowany przeciwko Zurychowi. Rada miasta poczuła się zobowiązana do podjęcia inicjatywy i znalezienia własnego rozwiązania.
.

Pierwsza dyskusja – 70 artykułów

3 stycznia 1523 r. Rada miasta Zurych zaprosiła duchownych miasta i regionu peryferyjnego na spotkanie, aby umożliwić frakcjom przedstawienie swoich opinii. Biskup został zaproszony do uczestnictwa lub wysłania przedstawiciela. Rada podejmie decyzję, kto będzie mógł nadal głosić swoje poglądy. Pierwszy spór w Zurychu odbył się 29 stycznia 1523 r.

Spotkanie zgromadziło tłum liczący około sześciuset uczestników. Biskup wysłał delegację pod przewodnictwem swojego wikariusza generalnego, Johannesa Fabri. Zwingli streścił swoje stanowisko w Schlussreden (oświadczenia końcowe lub sześćdziesiąt siedem artykułów).  Fabri, który nie przewidywał sporu akademickiego w sposób, w jaki przygotował się Zwingli i nalegał na konieczność uczestnictwa władz kościelnych. Rada postanowiła, że ​​Zwingli będzie mógł kontynuować nauczanie i że wszyscy inni kaznodzieje powinni nauczać tylko zgodnie z Pismem.
.

Druga dyskusja – bałwochwalstwo i bluźnierstwo mszy

We wrześniu 1523 r. Leo Jud, najbliższy przyjaciel i kolega Zwingliego i pastor św. Piotra, publicznie wezwał do usunięcia posągów świętych i ikon. Doprowadziło to do demonstracji i działań obrazoburczych. Rada miasta postanowiła rozwiązać kwestię obrazów w drugim sporze. Istota mszy i jej ofiarny charakter także także przedmiotem dyskusji. Zwolennicy mszy twierdzili, że eucharystia była prawdziwą ofiarą, a Zwingli twierdził, że była to jedynie pamiątka. Podobnie jak w pierwszym sporze zaproszenie zostało wysłane do duchowieństwa Zurychu i biskupa Konstancji. Tym razem jednak zaproszono osoby świeckie z Zurychu, diecezje Chur i Bazylei, Uniwersytet w Bazylei oraz dwunastu członków Konfederacji. W spotkaniu uczestniczyło około dziewięciuset osób, ale ani biskup, ani Konfederacja nie wysłali przedstawicieli. Spór rozpoczął się 26 października 1523 r. I trwał dwa dni.

Zwingli ponownie objął prowadzenie w sporze. Jego przeciwnikiem był wspomniany kanon Konrad Hofmann, który początkowo poparł wybór Zwingliego. W spotkaniu uczestniczyła także grupa młodych mężczyzn domagających się znacznie szybszego tempa reformacji, którzy między innymi błagali o zastąpienie chrztu niemowląt chrztem dorosłych. Grupie tej kierował Conrad Grebel , jeden z inicjatorów ruchu anabaptystycznego. Podczas pierwszych trzech dni sporu, choć dyskutowano o kontrowersjach dotyczących obrazów i mszy, argumenty doprowadziły do ​​pytania, czy rada miasta lub rząd kościelny mają prawo decydować w tych sprawach. W tym momencie Konrad Schmid, kapłan z Argowii i zwolennik Zwingliego, wysunął pragmatyczną sugestię. Ponieważ obrazy nie były jeszcze uważane przez wszystkich za bezwartościowe, zasugerował, aby pastorzy głosili prawdę na ten temat pod groźbą kary. Wierzył, że opinie ludzi będą się stopniowo zmieniać i nastąpi dobrowolne usunięcie obrazów. Stąd Schmid odrzucił radykałów i ich ikonoklazmę, ale poparł stanowisko Zwingliego. W listopadzie rada przyjęła rozporządzenia popierające wniosek Schmida. Zwingli napisał broszurę na temat ewangelicznych obowiązków pastora Kurze, christliche Einleitung (krótkie wprowadzenie chrześcijańskie), a rada wysłała ją duchowieństwu i członkom Konfederacji.
.


Reformacja postępuje w Zurychu

W grudniu 1523 r. Rada wyznaczyła termin Pięćdziesiątnicy w 1524 r. na rozwiązanie problemu eliminacji mszy i obrazów. Zwingli wydał formalną opinię w Vorschlag wegen der Bilder und der Messe (Propozycja dotycząca obrazów i mszy). Nie nalegał na natychmiastowe, ogólne zniesienie. Rada podjęła decyzję o uporządkowanym usuwaniu obrazów w Zurychu, ale wiejskim zborom przyznano prawo do ich usunięcia na podstawie większości głosów. Decyzja w sprawie mszy została przełożona.

Efekty Reformacji zaobserwowano na początku 1524 r. Nie odprawiono Święta Matki Boskiej Gromniczej, procesje duchownych w szatach ustały, wierni nie poszli z palmami i relikwiami w Niedzielę Palmową do Lindenhof, a tryptyki pozostały zakryte i zamknięte po Wielkim Poście. Sprzeciw wobec zmian wyszedł od Konrada Hofmanna i jego zwolenników, ale rada postanowiła utrzymać mandaty rządu. Kiedy Hofmann opuścił miasto, załamała się opozycja wrogich pastorów wobec Reformacji. Biskup Konstancji próbował interweniować w obronie mszy i kultu obrazów. Zwingli napisał oficjalną odpowiedź dla rady, czego rezultatem było zerwanie wszelkich więzi między miastem a diecezją.

Chociaż rada  wahała się w sprawie zniesienia mszy, zmniejszenie tradycyjnej pobożności pozwoliło nieoficjalnie zwolnić pastorów z obowiązku jej odprawiania. Gdy poszczególni pasterze zmieniali swoje praktyki, tak jak każdy uważał to za stosowne, Zwingli został poproszony o rozwiązanie tej niezorganizowanej sytuacji poprzez zaprojektowanie liturgii komunii w języku niemieckim. Zostało to opublikowane w Aktion oder Brauch des Nachtmahls (Akt czy też Zwyczaj Wieczerzey). Krótko przed Wielkanocą Zwingli i jego najbliżsi współpracownicy poprosili radę o odwołanie mszy i wprowadzenie nowego publicznego porządku kultu. W Wielki Czwartek 13 kwietnia 1525 r. Zwingli odprawił komunię pod nową liturgią. Drewniane kubki i talerze zostały użyte, aby uniknąć zewnętrznych przejawów formalności. Zbór siedział przy zastawionych stołach, aby podkreślić pokarmowy aspekt sakramentu. Kazanie było centralnym punktem nabożeństwa i nie było muzyki organowej ani śpiewu. Znaczenie kazania w nabożeństwie podkreślono w propozycji Zwingliego, aby ograniczyć celebrację komunii do czterech razy w roku.

Przez pewien czas Zwingli oskarżał żebrające zakony o hipokryzję i domagał się ich zniesienia, aby wesprzeć naprawdę biednych. Zasugerował, aby klasztory zostały zamienione na szpitale i instytucje pomocy społecznej i włączyły ich bogactwo do funduszu pomocy społecznej. Dokonano tego poprzez reorganizację fundamentów Grossmünster i Fraumünster oraz wycofanie pozostałych zakonnic i mnichów. Rada zsekularyzowała nieruchomości kościelne i ustanowiła nowe programy pomocy ubogim. Zwingli poprosił o pozwolenie na założenie szkoły Grossmünster w Prophezei lub Carolinum. Rada zgodziła się i została oficjalnie otwarta 19 czerwca 1525 r. Z nauczycielami Zwinglim i Judą. Celem szkoły było przekwalifikowanie i reedukacja duchowieństwa. Tłumaczenie Biblii w Zurychu tradycyjnie przypisywane Zwingliemu i drukowane przez Christopha Froschauera nosi znamiona pracy zespołowej.
.


Śmierć i spuścizna

9 października 1531 r. pięć katolickich kantonów wypowiedziało wojnę Zurychowi. Mobilizacja Zuricha była powolna z powodu wewnętrznych sprzeczek, a 11 października 3 500 źle  rozmieszczonych żołnierzy spotkało siły pięciu kantonów prawie dwukrotnie większe od ich własnych. Wielu pastorów, w tym Zwingli, było wśród żołnierzy. Bitwa trwała mniej niż godzinę, a Zwingli znalazł się wśród 500 ofiar w armii Zurychu.

Zwingli uważał się przede wszystkim za żołnierza Chrystusa; po drugie obrońca swojego kraju, Konfederacji i po trzecie za wodza miasta Zurich, w którym mieszkał przez ostatnie dwanaście lat. Jak na ironię, zmarł w wieku 47 lat, nie dla Chrystusa ani dla Konfederacji, ale dla Zurychu.


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email