Harmonia Ewangelii – przemiana na górze.

utworzone przez | wrz 21, 2017 | Teologia systematyczna

Sceneria

Tematem niniejszego rozważania jest przemienienie Jezusa Chrystusa na górze Tabor — temat niezwykle ważny, którego wstępne omówienie ma przybliżyć kilka duchowych prawd wynikających z tego tekstu. Rozpoczyna się on od słów, którymi Pan zapowiada zarówno wejście na górę, jak i swoje przemienienie:

Jest to trzeci rok ziemskiej służby Chrystusa — rok konfrontacji. Coraz mocniej i intensywniej Pan konfrontuje fałszywą religię, ścierając się z trzema stronnictwami: faryzeuszami, saduceuszami i herodianami. Dotąd zwalczały się one nawzajem:

  • herodianie byli stronnictwem politycznym,
  • saduceusze odpowiadali za finanse i świątynię,
  • a faryzeusze byli nauczycielami Słowa, rozproszonymi po całym Izraelu.

Ponieważ jednak Chrystus konfrontował i piętnował każde z nich, doszło do swoistego sojuszu, którego jedynym celem stało się zamordowanie Jezusa.

Faryzeusze widzieli w Nim heretyka; saduceusze odrzucili Go jako arcykapłana — choć jako Bóg wcielony jest On prawdziwym Arcykapłanem; herodianie zaś postrzegali Go jako polityczne zagrożenie, sądząc, że przyszedł ustanowić królestwo, które obali dotychczasowy porządek i wywoła konflikt z okupującym Rzymem. Wszystko to prowadziło do jednego przekonania: że Chrystusa należy zabić — a to z kolei wiodło ku ukrzyżowaniu.

W tym czasie podróżując przez Galileę, Pan dotarł w pobliże góry Tabor, gdzie wezwał do porzucenia nadziei związanych z ziemskim, doczesnym życiem i ogłosił rychłe przyjście swojego królestwa. Góra Tabor, na której doszło do objawienia Bożej chwały i przyszłego królestwa, znajduje się w Galilei, na południowym krańcu Dolnej Galilei, przy rozległej Dolinie Jezreel. Jest to dość wysoka (575 m), charakterystyczna, samotnie wznosząca się góra, położona niedaleko Nazaretu i znacznie na północ od Jerozolimy.

Czytając o wydarzeniach na górze, warto pamiętać o ich kontekście geograficznym. Jerozolima leży daleko na południu, natomiast Galilea — na północy kraju. To właśnie w Galilei Pan rozpoczął swoją służbę. Galilea nazywana jest „Galileą pogan”, co niesie istotne znaczenie teologiczne: służba Chrystusa nie ograniczała się do samego narodu hebrajskiego, lecz od początku sięgała dalej. Określenie to nie jest przypadkowe — pochodzi wprost z proroctwa Izajasza, które Mateusz odnosi do rozpoczęcia służby Pana:

Mat. 4:15-16 15. Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, wzdłuż drogi nadmorskiej, za Jordanem, Galilea pogan. 16. Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światłość wielką, a siedzącym w krainie i cieniu śmierci wzeszła światłość.

Mateusz cytuje tu proroka Izajasza, u którego pada to samo określenie w zapowiedzi mesjańskiej światłości:

Izaj. 9:1-2 1. Mrok jednak nie będzie taki, jak był w czasie jej ucisku, gdy Bóg dotknął ziemię Zebulona i ziemię Neftalego, ani jak potem, gdy trapił ją przy drodze morskiej za Jordanem, w Galilei pogan. 2. Lud, który chodził w ciemności, ujrzał wielką światłość, a mieszkającym w ziemi cienia śmierci zajaśniała światłość.

Rozpoczynając misję szerzenia królestwa właśnie w Galilei pogan, gdzie osiedlało się wielu przybyszów z krajów ościennych, Chrystus sprawił, że Jego słowa mogli usłyszeć także oni. W Galilei Jezus spędził znaczną część swojej ziemskiej służby: tam nauczał, powoływał uczniów, czynił cuda i objawiał swoją chwałę — a kulminacją tego objawienia stała się góra Tabor. I właśnie w tej galilejskiej scenerii Ewangelia prowadzi nas na górę, gdzie uczniowie otrzymują niezwykłe objawienie Chrystusa. Ten, którego znali jako Jezusa z Nazaretu, ukazuje im swoją chwałę. Na chwilę zasłona zostaje odsunięta i uczniowie widzą to, czego wcześniej ich oczy dostrzec nie mogły: światło emanujące z Pana Jezusa — zupełnie jak w Janowej wizji z Apokalipsy:

Obj. 1:16 W swej prawej ręce miał siedem gwiazd, a z jego ust wychodził ostry miecz obosieczny. Jego oblicze było jak słońce, gdy świeci w pełni swej mocy.

Oto wcielony Bóg

Przebieg wydarzeń

Na podstawie harmonii Ewangelii Mat. 17:1-13; Marka 9:1-13; Łuk. 9:27-36

W sześć dni po przeprawieniu się do Cezarei Filipowej i w osiem dni po mowach jakie miały po modlitwie na osobności Jezus udaje się na wysoką górę. Jezus modli się, uczniowie zmęczeni zasypiają na górze, Jezus ukazuje część swojej Bożej chwały. Uczniowie budzą się i widzą dwa nieziemskie zjawiska: Bożą chwałę Jezusa oraz rozmowę o odejściu Jezusa, którą prowadził z Mojżeszem i Eliaszem. Dwie postaci oddalają się od Jezusa, uczniowie wpadają w szok, Piotr mówi od rzeczy. Pojawia się cudowny obłok z nieba, mowę Piotra przerywa głos Ojca z nieba, Ojciec potwierdza Boskość Chrystusa i nakazuje posłuszeństwo Synowi. Uczniowie oddają chwałę Bogu, Jezus podnosi uczniów, Mojżesz i Eliasz i jasny obłok znikają. Rozpoczyna się powrót, Jezus nakazuje zachowanie wydarzenia w tajemnicy aż do zmartwychwstania. Uczniowie zachowują cudowne wydarzenie w tajemnicy. Dyskurs o przyjściu i roli Eliasza, jego identyfikacja, rozmowa o cierpieniach Chrystusa.

W sześć dni po przeprawieniu się do Cezarei Filipowej i w osiem dni po mowach jakie miały po modlitwie na osobności Jezus udaje się na wysoką górę

  • Mateusz 1 A po sześciu dniach wziął Jezus Piotra, Jakuba i Jana, jego brata, i wprowadził ich na wysoką górę, żeby byli na osobności.
    Marek 2a A po sześciu dniach Jezus wziął ze sobą Piotra, Jakuba i Jana i wprowadził ich samych na wysoką górę, żeby byli na osobności.
    Łukasz 28 W jakieś osiem dni po tych mowach wziął ze sobą Piotra, Jana i Jakuba i wszedł na górę, aby się modlić.

Jezus modli się, uczniowie zmęczeni zasypiają na górze, Jezus ukazuje część swojej Bożej chwały

  • Łukasz 32a A Piotra i tych, którzy z nim byli, zmógł sen. Gdy się obudzili,
    Mateusz 2 I został przemieniony przed nimi: jego oblicze zajaśniało jak słońce, a jego szaty stały się białe jak światło.
    Marek 2b I przemienił się przed nimi. 3 A jego szaty stały się lśniące i bardzo białe, jak śnieg, jak żaden folusznik na ziemi nie potrafi wybielić.
    Łukasz 29 A gdy się modlił, zmienił się wygląd jego oblicza, a jego szaty stały się białe i lśniące.

Uczniowie budzą się i widzą dwa nieziemskie zjawiska: Bożą chwałę Jezusa oraz rozmowę o odejściu Jezusa, którą prowadził z Mojżeszem i Eliaszem

  • Łukasz 32b ujrzeli jego chwałę i tych dwóch mężów, którzy z nim stali.
    Mateusz 3 A oto ukazali się im Mojżesz i Eliasz, którzy z nim rozmawiali.
    Marek 4 I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem.
    Łukasz 30 A oto rozmawiało z nim dwóch mężów. Byli to Mojżesz i Eliasz. 31 Ukazali się oni w chwale i mówili o jego odejściu, którego miał dokonać w Jerozolimie.

Dwie postaci oddalają się od Jezusa, uczniowie wpadają w szok, Piotr mówi od rzeczy

  • Łukasz 33a Kiedy oni od niego odeszli,
    Mateusz 4 Wtedy Piotr powiedział do Jezusa: Panie, dobrze nam tu być. Jeśli chcesz, postawimy tu trzy namioty: jeden dla ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza.
    Marek 5 Wtedy Piotr powiedział do Jezusa: Mistrzu, dobrze nam tu być. Postawmy więc trzy namioty: jeden dla ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza . 6 Nie wiedział bowiem, co ma powiedzieć, gdyż byli przestraszeni.
    Łukasz 33b Piotr powiedział do Jezusa: Mistrzu, dobrze nam tu być. Postawmy więc trzy namioty: jeden dla ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza. Nie wiedział bowiem, co mówi.

Pojawia się cudowny obłok z nieba, mowę Piotra przerywa głos Ojca z nieba, Ojciec potwierdza Boskość Chrystusa i nakazuje posłuszeństwo Synowi

  • Mateusz 5 Kiedy on jeszcze mówił, oto jasny obłok zacienił ich, a z obłoku rozległ się głos: To jest mój umiłowany Syn, w którym mam upodobanie, jego słuchajcie.
    Marek 7 I pojawił się obłok, który ich zacienił, a z obłoku rozległ się głos: To jest mój umiłowany Syn, jego słuchajcie.
    Łukasz 34 A gdy on to mówił, pojawił się obłok i zacienił ich. I zlękli się, kiedy oni wchodzili w obłok. I rozległ się głos z obłoku: To jest mój umiłowany Syn, jego słuchajcie.

Uczniowie oddają chwałę Bogu, Jezus podnosi uczniów, Mojżesz i Eliasz i jasny obłok znikają.

  • Mateusz 6 Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się bali. 7 Wtedy Jezus podszedł, dotknął ich i powiedział: Wstańcie, nie bójcie się. 8 Oni zaś, podniósłszy oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa.
    Marek 8 A nagle, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli obok siebie, tylko samego Jezusa.
    Łukasz 36a Gdy zaś ten głos się rozległ, okazało się, że Jezus jest sam.

Rozpoczyna się powrót, Jezus nakazuje zachowanie wydarzenia w tajemnicy aż do zmartwychwstania

  • Mateusz 9 A gdy schodzili z góry, Jezus im przykazał: Nikomu nie mówcie o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie.
    Marek 9 A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie mówili o tym, co widzieli, aż Syn Człowieczy powstanie z martwych.

Uczniowie zachowują cudowne wydarzenie w tajemnicy

  • Marek 10 I zachowali te słowa dla siebie, rozprawiając między sobą, co znaczy powstać z martwych.
    Łukasz 36b A oni milczeli i w tych dniach nikomu nie mówili nic o tym, co widzieli.

Dyskurs o przyjściu i roli Eliasza, jego identyfikacja, rozmowa o cierpieniach Chrystusa

  • Mateusz 10 I pytali go jego uczniowie: Dlaczego więc uczeni w Piśmie mówią, że najpierw ma przyjść Eliasz? 11 A Jezus im odpowiedział: Istotnie, najpierw przyjdzie Eliasz i wszystko odnowi. 12 Lecz mówię wam, że Eliasz już przyszedł, jednak nie poznali go, ale zrobili z nim, co chcieli. Tak i Syn Człowieczy dozna od nich cierpień. 13 Wtedy uczniowie zrozumieli, że mówił im o Janie Chrzcicielu.
    Marek 11 I pytali go: Dlaczego uczeni w Piśmie mówią, że najpierw ma przyjść Eliasz? 12 A on im odpowiedział: Istotnie, najpierw przyjdzie Eliasz i wszystko odnowi, a jak jest napisane o Synu Człowieczym, że musi wiele cierpieć i za nic być poczytany. 13 Ale mówię wam, że Eliasz już przyszedł i zrobili z nim, co chcieli, jak jest o nim napisane.

Znalezione obrazy dla zapytania tabor monutGóra Tabor

Duchowe znaczenie wydarzenia

Chrystus jest wcielonym Bogiem, drugą osobą, Synem. Jemu należna jest cześć i chwała, Piotr, Jan i Jakub padli przed Panem poruszeni Jego Boskim majestatem.

Bóg Ojciec zaświadczył o Jezusie, że jest Jego umiłowanym Synem. To, że należy Syna Słuchać świadczy o ostatecznym autorytecie Chrystusa w Kościele. Nie może go mieć zatem żaden człowiek, ksiądz, pastor czy sam papież czyli Antychryst. Posłuszeństwo Chrystusowi odbywa się przez posłuszeństwo regule wiary Pisma Świętego.

Mówiąc o „odejściu w Jerozolimie” Chrystus zapowiedział swoje ukrzyżowanie. Był On tego świadomy i dążył do osiągnięcia celu – odkupienia wybranego ludu.

Po śmierci jest życie a nie sen dusz czy anihilacja. Mojżesz i Eliasz nie byli fantomami ale przyszła we własnych osobach

Jan Chrzciciel rzeczywiście był „Eliaszem” tj. nie był wskrzeszonym prorokiem ale działał w duchu Eliasza, w duchu odnowy.

Piotr, Jakub i Jan ujrzeli przedsmak królestwa zgodnie z zapowiedzią: Ale zapewniam was: Niektórzy z tych, co tu stoją, nie zakosztują śmierci, dopóki nie ujrzą królestwa Bożego.  (Łuk. 9:28). Niedorzeczne postępowanie uczniów w tym czasie prowadzi nas do wniosku, że grzeszne ciała w jakich żyjemy utrudniają nam jego percepcję.

Solus Christus

Nauczanie wygłoszone dnia 20.09.2026

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email