Biblijne nauczanie

Gal. 2:18 Jeśli bowiem na nowo buduję to, co zburzyłem, samego siebie czynię przestępcą.

W I wieku w kościele w Antiochii miał miejsce predecens, którego skutki odczuwamy do dziś. Nie kto inny jak Apostoł Piotr, uznawany obok Jakuba i Jana za jeden z filarów chrześcijaństwa (Gal. 2:9) uległ presji judaizantów, zaprzestał spożywania niekoszernego posiłku i odsunął się od braci z pogan (Gal. 2:12) czyniąc tym haniebnym aktem podstawę do podziału w najlepszym przypadku (Gal. 2:13), lub do zjudaizowania pogan i tym samym podeptania Ewangelii w najgorszym (Gal. 2:14).

Piotr okazał się przestępcą i hipokrytą, ponieważ działał wbrew Bożemu postanowieniu o zniesieniu różnic między chrześcijanami wywodzącymi się z żydowskiego i pogańskiego dziedzictwa. Piotr odbudowywał to, co zburzył Bóg nakładając na siebie i na innych jarzmo nie do udźwignięcia, jarzmo przeciwko któremu głosował nieco wcześniej, tzn. na synodzie w Jerozolimie  (Gal. 2:1-5; Dzieje 15:10).

Zapamiętajmy: judaizowanie prowadzi do podziałów oraz niszczy Ewangelię.


Niepodzielne prawo?

Zgodnie z definicją zakonolubnych prawo jest niepodzielne, tzn. że prawo moralne, prawo ceremonialne, prawo cywilne i każde inne stanowi nierozerwalną jedność. Stąd zniesienie jednej części prawa prowadzi do zniesienia całości. Ponieważ prawo jest niepodzielne, nie może być też zniesione w jakiejkolwiek jego części.

Powyższa alegacja nie posiada poparcia w Słowie Bożym i może jedynie wynikać z bliżej niezidentyfikowanych, wrogich chrześcijaństwu tradycji rabinicznych (jest to zatem atak na zasadę sola Scriptura).
.

Regula fide

Logika to nauka o koniecznych implikacjach. Najbardziej podstawowymi zasadami logiki są [1]

a) Zasada sprzeczności logicznej (a nie jest zarówno a jak i nie a) – pies nie może oznaczać psa oraz nie psa.

b) Zasada wyłączonego środka (albo a albo nie a) – oznacza to, że coś jest albo nie jest, nie ma środka tzn. dana rzecz nie może być i nie być – pies nie może być czymś pomiędzy psem i nie psem

c) Zasada tożsamości (a jest a) – dana rzecz jest daną rzeczą – pies to pies

Teraz aby dokonać właściwej analizy logicznej ustalić należy czy istnieją fragmenty Pisma świadczące o podziale prawa. W spisanym Słowie, naszej nieomylnej regule wiary (sola fide) odnajdujemy przynajmniej dwa przykłady podziału prawa:
.

Pierwszy podział

5 Mojż. 4:13-14 13. Wówczas oznajmił wam swoje przymierze, które nakazał wam wypełniać, dziesięć przykazań, które napisał na dwóch kamiennych tablicach. 14. W tym czasie PAN rozkazał mi nauczać was nakazów (חֻקִּ֖ים huqqim – ustaw) i praw (וּמִשְׁפָּטִ֑ים umiśpatim – wyroków), abyście je wypełniali w ziemi, do której idziecie, aby ją wziąć w posiadanie.

Prawo moralne jest w Torze wyraźnie odróżnione od prawa cywilnego i ceremonialnego. Dziesięć Przykazań kategorycznie różni się od innych praw. W Księdze Powtórzonego Prawa obecne jest wyraźne rozróżnienie między

a) Dziesięciorgiem Przykazań napisanych palcem Bożym (2 Mojż. 31:18) (werset 13)

b) ustawami czyli dodatkowymi nakazami (werset 14) gdzie zawierają się ceremonie oraz restrykcje

c) wyrokami czyli prawami wykonawczymi (werset 14) w tym prawie karnym
.

Drugi podział

Te trzy odmienne prawa jako wyszczególnione kategorie znajdują się w jeszcze jednym miejscu:

5 Mojż. 6:1 A oto przykazania (הַמִּצְוָ֗ה hammiswah), nakazy (הַֽחֻקִּים֙ hahuqqim – ustawy) i prawa (וְהַמִּשְׁפָּטִ֔ים wehamiśpatim – wyroki), których PAN, wasz Bóg, nakazał was nauczyć, żebyście je wypełniali w ziemi, do której idziecie, by ją posiąść;

W tym tekście rozróżnienie wskazuje na następujące odrębne elementy prawa:

a) przykazania (מִצְוָה mitsvah), zgodnie z leksykonem Brown-Driver-Briggs, odnoszą się do kodeksu prawnego

b) ustawy (חֹק hoq) wskazują na akty prawne

c) wyroki (מִשְׁפָט mishpat) wskazują na wykonanie orzeczeń
.

Konkluzje

Tak więc mitsvah, hoq i mishpat nie są językowo takie same. Nawet LXX dowodzi, że te trzy prawa nie są identyczne

αἱ ἐντολαὶ καὶ τὰ δικαιώματα καὶ τὰ κρίματα
./
ai entolai kai ta dikaiomata kai ta krimata…

W Septuagincie, ponieważ spójnik kai „i” jest łącznikiem, a nie kopulą wzmacniającą, te trzy prawa są semantycznie odrębne a nie tożsame. Stąd też prawo moralne z łatwością może zostać wyodrębnione jako osobny element prawa, na które dodatkowo składają się jeszcze inne jego aspekty. Unieważnienie jednego aspektu prawa, nie unieważnia pozostałych aspektów. Np. zniesienie prawa ceremonialnego nie znosi prawa moralnego.

a) zgodnie z zasadą wyłączonego środka prawo nie może być częściowo podzielne

b) zasada logicznej sprzeczności dowodzi, że prawo będąc podzielnym nie jest niepodzielne

c) zasada tożsamości naucza nas, że prawo jest podzielne ponieważ tak jest zdefiniowane przez Pismo, jedyną regułę wiary.

Proste konkluzje jakie płyną z logicznej analizy są oczywiste. Prawo jako podzielne jest takim dla wszystkich. Nie jest tak, że dla Żydów prawo jest niepodzielne, dla pogan podzielne, również prawo nie jest częściowo podzielne co oznacza, że można je traktować częściowo jako podzielne a częściowo jako niepodzielne. Prawo jest podzielone przez Boga na kilka sfer. I niektóre sfery prawa zostały zniesione dzięki Osobie i ofierze Jezusa Chrystusa, wcielonego Boga, władcę nad prawem
.

Dalsze potwierdzenie Pisma

Szereg fargmentów Pisma Świętego potwierdza ten podział odnosząc się do zniesienia prawa w różnych jego aspektach.

a) w Kolosan 2:14-16 czytamy o usunięciu wykazu zawartego w przepisach prawa, czego naturalnym skutkiem jest usunięcie przekleństwa prawa, dlatego też chrześcijanie nie podlegają sądowi za grzechy

b) w Efezjan 2:14-15 pada argument o zniesieniu prawa w kontekście ilustracji o zburzeniu muru jaki w żydowskiej świątyni oddzielał dziedziniec pogan (tzw. prozelitów bramy, którzy uwierzyli w Boga ale nie przyjęli ani restrykcji żywieniowych ani ceremonii prawa) od świątyni właściwej przeznaczonej dla zachowujących kaszrut i ceremonie Żydów

c) w Rzymian. 6:15 znajdziemy stwierdzenie, że jako chrześcijanie nie jesteśmy pod prawem, co nie zwalnia nas z prawa moralnego

d) tekst Galacjan 3:24-25 wskazuje na prawo jako pedagoga do Chrystusa czyli zbawiciela, dowodząc iż będący w Chrystusie nie są pod pedagogiem tzn. nie są pod przekleństwem prawa.

e) fragment Hebrajczyków 7:12 jednoznacznie wskazuje na zmianę prawa kapłańskiego tzn. odrzucenie starego prawa opartego o kapłaństwo Aarona na rzecz nowego.

Bardzo istotnym jest zrozumienie, że moralność objawiona przez Boga nie zmienia się, tak też prawo moralne nadane przez Boga nigdy nie uległo ani degradacji ani zastąpieni ani też nie stało się przestarzałe, ponieważ Bóg jest niezimenny w swojej doskonale świętej i niezmiennej moralności (Jakuba 1:17; Psalm 19:8; 25:8-9; Rzym. 11:22; 1 Jana 1:5).

 


Obiekcja szabatarian

Mimo tak jasnego świadectwa Biblijne nauczanie zostaje opatrznie wykorzystane przez dwie frakcje, które dowodząc iż prawo Starego Testamentu jest niepodzielne, nierozerwalne nakładają na swoich wyznawców jarzmo legalizmu lub prowadzą ich w odmęty antynomianizmu. Co jeszcze ciekawsze, obie grupy dochodzą do zgoła przeciwstawnych wniosków na podstawie tej samej przesłanki – mianowicie że prawo jest nierozerwalne.

a) z jednej strony separatystyczne grupy neo-ewangelikalne wprawdzie uznają biblijne argumenty dotyczące zniesienia prawa, jednakże rozumiejąc iż prawo jest nierozerwalne argumentują za całościowym zniesieniem prawa (przy czym neonomiści jak Richard Baxter [2] czy John MacArthur [3] powiedzą że w jego miejsce Bóg ustanowił nowe prawo, podczas gdy prawdziwi antynomianie całkowicie negują istnienie jakiegokolwiek prawa)

b) z drugiej strony legalistyczni szabatarianie (jak Adwentyści czy rozmaite żydujące grupy zwane Wspólnotami Mesjańskimi) argumentują, że prawo Starego Testamentu ponieważ stanowi nierozerwalną całość w rezultacie jest nienaruszalne i obowiązuje do dziś jako całość (przy czym należy zauważyć, że to nierozerwalne i niezmienne prawo z jego ceremoniami i przepisami cywilnymi jest oczywiście stosowane wyrywkowo, wedle potrzeb i uznania a nie całościowo). Stąd spełnianiający ceremonie i zachowujący restrykcje żywieniowe w jakiś sposób są lepiej postrzegani przez Boga.

W tej części artykułu zajmiemy się argumentacją szabatarian, ponieważ oczywistym jest, że swoje herezje w jakiś sposób zakorzeniają, usprawiedliwiają i uwiarygadniają Słowem Bożym Nowego Testamentu.
.


Paweł zachowywał prawo

Dzieje 21:24 Weź ich ze sobą, poddaj się wraz z nimi oczyszczeniu i pokryj za nich koszty, aby mogli ostrzyc głowy. Wtedy wszyscy poznają, że w tym, co o tobie słyszeli, nie ma nic z prawdy, ale że i ty sam postępujesz porządnie, przestrzegając prawa.

Zarzut: skoro Dzieje Apostolskie twierdzą, że Paweł zachowywał prawo ceremonialne, my również powinniśmy zachowywać prawo ceremonialne.

Refutacja: Do właściwego zrozumienia przyczyny dla której Paweł ostrzygł włosy, co jednoznacznie odnosi się do ślubowania nazyrejskiego czyli szczególnego poświęcenia się Panu (4 Mojż. 6:1-7) jest zrozumeinie warunków kulturowych, w jakich to się odbyło. Według religii żydowskiej w ten sposób osiągane były dwa cele: wskazanie na osobistą czystość moralną oraz ekspresja oddania się Bogu. Apostoł znajdował się w samym sercu religii żydowskiej, w Jerozolimie, w okolicy centrum uwielbienia za jaki uznawano świątynię.

1) Chrześcijanie pochodzący z Żydów, którzy zamieszkiwali ten obszar byli całowicie poddani zasadom na nim obowiązującym i regulującym życie całej populacji. Jest to o tyle bardziej zrozumiałe jako że i oni sami wywodzili się z tej właśnie kultury i religii.

werset 20 Gdy to usłyszeli, chwalili Pana i powiedzieli: Widzisz, bracie, ile tysięcy Żydów uwierzyło, a wszyscy gorliwie trzymają się prawa.

2) Wpływ kultury był na tyle silny poza Jerozolimą, że Paweł ze względu na Żydów musiał obrzezać mieszkającego w okolicach Derbe, Listry i Ikonium Tymoteusza (Dzieje 16:1-3) – aby nie wzbudzać zgorszenia na polu misyjnym, gdzie nieustannie spotykał się z Żydami, nierzadko w synagogach, z którymi krzyżował się też w śmiertelnej walce o prawdę Ewangelii. Celem obrzezania było nieprowokowanie niepotrzebnych niesnasek i złych reakcji wśród tkwiących w prawie Mojżesza Izraelitów. A mieszkali oni przecież setki kilometrów od Jerozolimy!

3) Odnośnie Pawła rozpuszczone zostały pogłoski, grożące mu śmiercią wśród ortodoksyjnych Żydów na całym świecie, zaś w Świątyni nasycenie fanatyzmem było silne na tyle, że zagrażał mu samosąd bez rozprawy.

werset 21 Lecz o tobie słyszeli, że odwodzisz od Mojżesza wszystkich Żydów, którzy są wśród pogan, mówiąc, że nie mają obrzezywać dzieci ani żyć według swoich zwyczajów.

4) I tak z jednej strony Żydzi judaizujący byli fanatycznie oddani prawu. Z drugiej chrześcijanie pochodzenia żydowskiego mieli sumienie co do prawa. Historia kościoła uczy nas, że nawet wiele lat po tym czasie Żydzi, którzy zostali nawróceni przed rozproszeniem przez Adriana, cesarza rzymskiego nie do końca rozumieli swoją wolność od różnych aspektów prawa, ale żyli pod jego ciężarem. Walka z judaizującymi trwała jeszcze przez szereg lat, o czym wspominali Ignacy Antiocheński (30 – † 107) i Papiasz z Hierapolis (70 – † 135), uczeń Jana Apostoła

„Zauwamy, że w Listach Ignacego [Antiocheńskiego] toczy się polemika dotycząca dwóch punktów: z jednej strony kładą one nacisk na jedność wokół osoby biskupa, z drugiej – na walkę z judaizującymi.  […] Wydaje się zatem, że w Azji w tym momencie prąd judaizujący jest nadal bardzo silny. Z podobnym problemem spotkaliśmy się u Papiasza” [4]

W ostateczności niektórzy z nich popadli w ciężkie herezje, jak w przypadku Ebionitów:

“Ich zdaniem przestrzeganie prawa ceremonialnego było całkowicie konieczne, ponieważ nie mogli być zbawieni przez samą wiarę w Chrystusa i odpowiadające jej życie.” [5]

5) Co groziło Pawłowi? Zarzut odnosił się do rzekomej pogardy dla prawa za co kara była jedna: śmierć (4 Mojż. 15:30-31) Teraz by zachować Pawła przy życiu poszukiwano rozwiązania problemu.

werset 22 Cóż więc czynić? Z pewnością zejdzie się lud, bo usłyszą, że przybyłeś.

6) Jak załagodzić całą sprawę, tzn. rzekome pogwałcenie prawa przez Apostoła? Zarzut dotyczył odwodzenia Żydów od prawa Mojżesza, obowiązującego prawa na terenie Jerozolimy, szczególnie zaś w świątyni. Rozwiązanie wydawało się oczywiste – jeśli Paweł pokaże, że zachowuje prawo Mojżesza niezasadnym będzie oskarżanie go o to, że od niego odwodzi. Jak tego dowieść?

werset 23 Zrób zatem to, co ci mówimy. Mamy tu czterech mężczyzn, którzy złożyli ślub.

Nie jest to powiedziane jako nakaz, ale jako rada; a nie do tego, co było obowiązkiem i konieczne do wykonania jako takie, ale jako kwestia roztropności: mamy czterech mężów, którzy złożyli na nich ślub; to znaczy, było czterech mężów, którzy byli z kościoła w Jerozolimie, wierzący w Chrystusa, ale słabi w wierze, którzy wciąż byli gorliwymi w stosunku do prawa. Byli oni bigotami, którzy dobrowolnie złożyli ślub nazarejczyków.

7) Zasada tutaj jest prosta: aby nie bulwersować środowiska które znało Pawła przedsięwzięte zostały środki zapobiegawcze mające za zadanie uratowanie Pawła. Poprzez złożenie ślubu nazyrejczyka zarzut o nieprzestrzeganie prawa zostanie oddalony.

Dodatkowo ponieważ Paweł miał pokazać się w towarzystwie osób, które uprzednio złożyły taki sam ślub, zatem obalony miał zostać zarzut o rzekomym odwodzeniu od prawa Mojżesza – a udowodnione coś odwrotnego. Paweł miał pokryć koszty czyli zachęcać do przestrzegania prawa.

werest 24 Weź ich ze sobą, poddaj się wraz z nimi oczyszczeniu i pokryj za nich koszty, aby mogli ostrzyc głowy. Wtedy wszyscy poznają, że w tym, co o tobie słyszeli, nie ma nic z prawdy, ale że i ty sam postępujesz porządnie, przestrzegając prawa.

8) Czterej nazyrejczycy byli słabi w sumieniu co do zakonu, nie znali wolności albo też znali ale nie mogli jej jeszcze przyjąć. Zgodnie z zasadą wiary nie mogli postąpić inaczej (Rzym. 14:23) poneiważ naruszyliby swoje słabe sumienia i tym samym zgrzeszyli. Paweł miał wykorzystać zaistniałą sytuację nie naruszając własnej, świadomej co do zniesienia Prawa wiary (1 Kor. 8:10).

Tyle tylko, że ten plan całkowicie niewypalił. Zawiódł ponieważ fanatycy nigdy nie zwracają uwagi na fakty. W ostateczności padło oskarżenie o profanację i doszło do samosądu i tylko dzięki Bożej opatrzności Paweł został wyrwany z rąk rozwścieczonego tłumu przez rzymskich legionistów (Dzieje 21:27-31). Lepszym rozwiązaniem od zewnętrznego poddania się prawu byłoby ujść z miasta.

9) Chrześcijanie w jerozolimie żyli wśród Żydów mojżeszowych. To byly często ich rodziny. Ze względu na słabość sumienia, ze względu na otoczenie pewne rzeczy wśród Zydowskich chrześcijan były tolerowane. Bóg zniósł ceremonie ale do 70 roku czyli do czasu zburzenia świątyni prawo ciągle jeszcze funkcjownowało ale było bliskie zaniku. Zburzenie świątyni fizycznie uniemożliwiło wykonywanie ceremonii prawa… Tak Bóg przypieczętował swój dekret – krwią Żydów poszukujących nadziei w prawie i jego ceremoniach….

Hebr. 8:13 A gdy mówi „nowe”, uznaje pierwsze za przedawnione; a to, co się przedawnia i starzeje, bliskie jest zaniku

10) Zatem ceremonie zniesione w Chrystusie jakiś czas były obecne w kościele żydowskim właśnie z powodu czasu niezbędnego na zrozumienie nowej rzeczywistości, oraz ze względu na otoczenie, które zabiłoby chrześcijan nieprzestrzegających ceremonii nakazanych przez Prawo, co jest jeszcze bardziej oczywiste biorąc pod uwagę, że chrześcijanie zgromadzali się głównie w światyni, zanim ich rozproszyło prześladowanie (Dzieje 8:1; 11:19). Ci, którzy zdecydowali się nie uciekać kontynuowali trwanie w przedawnionych praktykach, aż do roku 70, gdy Pan zniszczył judaizm całkowicie.

Wnioski: Argument z Dziejów 21 jest całkowicie wyrwany z kontekstu. Tekst ten nie stanowi podstawy do nauczania, że chrześcijan obowiązuje prawo ceremonialne. Tekst raczej dowodzi, że chwilowa reakcja Pawła (i to błędna) wynikała z określonej sytuacji. Apostoł był zagrożony ze strony fanatycznych Żydów, mieszkających w Jerozolimie i uczęszczających do Świątyni, centrum ich fanatyzmu. Chcieli oni zabić Pawła za za w ich rozumieniu łamanie i odwodzenie od Prawa Mojżesza (które wg nich nie było zniesione). To własnie dlatego Apostoł mógł się ostrzyc – aby uniknąć prześladowania.

Nie jest możliwym aby Bogu podobały się przedawnione ceremonie ponieważ nigdy Mu się nie podobały. Ani przed Chrystusem, ani w obecnie, ani tym bardziej w rzekomym, fikcyjnym milenijnym królestwie będącym w rzeczywistości żydowską fantazją i wytworem zdziczałęgo umysłu

Hebr. 10:6-10 6. Całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się tobie. 7. Wtedy powiedziałem: Oto przychodzę – na początku księgi napisano o mnie – abym spełniał twoją wolę, o Boże. 8. Powiedziawszy wyżej: Ofiar, darów, całopaleń i ofiar za grzech nie chciałeś i nie podobały się tobie, choć składa się je zgodnie z prawem; 9. Następnie powiedział: Oto przychodzę, abym spełniał twoją wolę, o Boże. Znosi pierwsze, aby ustanowić drugie. 10. Za sprawą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.

Tyle w kwestii prawa ceremonialnego. A co z kaszrutem?
.


Noe a nieczyste zwierzęta

Zarzut: restrykcje żywieniowe nie są zależne od zakonu i nadal obowiązują; Noe żył przed czasem zakonu a jednak czytamy, że już w jego czasach istniało rozróżnienie na zwierzęta czyste i nieczyste, dlatego też wymóg kaszrutu jest ponadczasowy i ponadkulturowy.

Refutacja: Wszystkie zwierzęta stworzone przez Boga są dobre nie mogą zatem być nieczyste (1 Mojż. 1:21-31). Żadne zwierzę nie zostało stworzone jako nieczyste

1) Od stworzenia do Noego dozwolone do spożycia były tylko owoce zatem nie istaniało rozróżnienie na zwierzęta czyste do spożycia i nieczyste do spożycia.

1 Mojż. 1:29 I Bóg powiedział: Oto dałem wam wszelkie rośliny wydające z siebie nasienie, które są na powierzchni całej ziemi, i wszelkie drzewo mające owoc drzewa, wydające z siebie nasienie – będą one dla was pokarmem.
.
1 Mojż, 3:2 I kobieta odpowiedziała wężowi: Możemy jeść owoce z drzew tego ogrodu;

2) Rozróżnienie na czyste i nieczyste zwierzęta miało charakter ofiarniczy co musiało być wiadome od czasu Abla i Kaina. Bóg w tym czasie jeszcze nie pozwolił ludziom na spożywanie mięsa zwierząt. Abel złożył ofiarę z owcy, zwierzęcia czystego w sensie ofiarniczym.

1 Mojż. 4:4 Także Abel przyniósł z pierworodnych swej trzody i z ich tłuszczu. A PAN wejrzał na Abla i jego ofiarę.

3) Spożywanie mięsa nie było dozwolone jeszcze do czasu Noego, zanim ten wyszedł z Arki. Noe nie spożywał mięsa. A mimo to pewne zwierzęta Bóg nazywa czystymi. Jest to odniesienie do ich czystości w sensie ceremonialnym, są to zwierzęta czyste ponieważ można z nich złożyć ofiarę, będącą typem Chrystusa, wskazującą na Chrystusa jako nieskalanego baranka bez skazy. Noe po wyjściu z Arki złożył ofiarę z każdego czystego zwierzęcia czyli z każdego zwierzęcia jakie Bóg uznawał za godne do złożenia w ofierze.

1 Mojż. 7:2 Z każdego zwierzęcia czystego weź sobie po siedem par, samca i samicę jego; ale ze zwierząt nieczystych – po jednej parze, samca i samicę jego.
.
1 Mojż. 8:20 Potem Noe zbudował ołtarz dla PANA i wziął z każdego czystego zwierzęcia i z każdego czystego ptactwa, i złożył całopalenia na tym ołtarzu.

4) Spożywanie mięsa dozwolone jest dopiero od czasu Noego. I co ciekawe wszystkie zwierzęta można jeść, nie ma tu podziału na czyste i nieczyste! Noe mógł jeść każde zwierzę.

1 Mojż. 9:3 Wszystko, co się porusza i żyje, będzie dla was pokarmem, podobnie jak rośliny zielone, daję wam to wszystko.

5) Podział na zwierzęta czyste i nieczyste w kontekście spożywania następuje nieco później (setki lat później).Oddzielenie dotyczy szczególnego narodu, Izraela, narodu oddzielonego od innych narodów. Zakaz spożywania tego co nieczyste ma dwojaki charakter.

Po pierwsze Żydzi otrzymali restrykcje żywieniowe aby oddzielić ich od innyh narodów.

3 Mojż. 20:25-26 25. Będziecie więc rozróżniać między zwierzęciem czystym a nieczystym i między ptakiem nieczystym a czystym. Nie kalajcie waszych dusz przez zwierzęta i ptactwo, i wszystko, co pełza po ziemi, co oddzieliłem od was jako nieczyste. 26. I będziecie dla mnie święci, bo ja, PAN, jestem święty i oddzieliłem was od innych narodów, abyście byli moimi.

Po drugie inne narody składały w ofiarach swoim boźkom nieczyste zwierzęta np myszy i świnie, stąd na mocy Prawa Żydzi byli oddzieleni od uczestnictwa w pogańskich praktychach z udziałem nieczystych zwierząt.

Izaj. 66:17 I ci, którzy się uświęcają i oczyszczają w środku ogrodów, jeden za drugim, którzy jedzą mięso wieprzowe oraz inną obrzydliwość, a także myszy, wszyscy razem zginą – mówi PAN.

6) Czyste i nieczyste zwierzęta ewidentnie wskazują typologicznie na Chrystusa. On jest złożoną doskonałą i czystą ofiarą. Jego trzeba spożywać na sposób duchowy. On też jest naszym uświęceniem, oddzieleniem od tego złego świata z jego grzechem i fałszywą religią.

Hebr. 9:14 To o ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował Bogu samego siebie bez skazy, oczyści wasze sumienie z martwych uczynków, by służyć Bogu żywemu?
.
Hebr. 10:14 Jedną bowiem ofiarą uczynił doskonałymi na zawsze tych, którzy są uświęceni.
.
Jan 6:54-56 54. Kto je moje ciało i pije moją krew, ma życie wieczne, a ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. 55. Moje ciało bowiem prawdziwie jest pokarmem, a moja krew prawdziwie jest napojem. 56. Kto je moje ciało i pije moją krew, mieszka we mnie, a ja w nim.

7) Ofiara Chrystusa znosi restrykcje i ceremonie ponieważ Chrystus jest rzeczywistością a cereominie i restrykcje wskazywały na Chrystusa. Teraz wszystko jest czyste, ponieważ Kościół ma charakter katolicki (powszechny) a nie lokalny, żydowski, ograniczony do fizycznych potomków Abrahama zamieszkujących Izrael oraz diaspory.

O ile Izrael miał się nie mieszać z narodami tyle Kościół Katolicki zamieszkuje wśród narodów zachowując lokalne zwyczaje kulturowe, w tym te dotyczące żywienia.

Dzieje 10:15 Wtedy znowu, po raz drugi dobiegł go głos: Tego, co Bóg oczyścił, ty nie uważaj za nieczyste.
.
Dzieje 11:9 Wtedy głos z nieba odezwał się po raz drugi: Tego, co Bóg oczyścił, nie uważaj za nieczyste.

8) Pawel nakłaniając do spożywania wszelkiego pokarmu wraca do argumentu stworzenia. Dowodzi on, że ponieważ wszystkie zwierzęta są stworzone jak czyste stąd wszystkie pokarmy sa czyste i nalezy je spozywać nie mając przez to skalanego sumienia.

1 Tym. 4:4 Wszelkie bowiem stworzenie Boże jest dobre i nie należy odrzucać niczego, co się przyjmuje z dziękczynieniem.
.
Rzym. 14:14 Wiem i jestem przekonany przez Pana Jezusa, że nie ma niczego, co by samo w sobie było nieczyste. Tylko dla tego, kto uważa coś za nieczyste, to dla niego jest nieczyste.

Wnioski: Argument zakonolubnych fanatyków jest całkowicie chybiony i pozbawiony logiki. Jak zostało udowodnione nie prawdą jest że Noe nie spożywał pewnych zwierząt ponieważ były one uznane przez Boga za nieczyste a przez to niejadalne. Bóg ustanowił raczej typ czystego zwierzęcia jako wskazanie na potrzebę czystej ofiary przebłagalnej, wymogu który całkowicie i doskonale spełnił Mesjasz, Jezus Chrystus.

Kaszrut obowiązywał Żydów w starej dyspenscji i miał charakter prewencyjny. Żydzi nie mogli mieszać się z poganami ani kulturowo ani religijnie, pomocnym w tym były właśnie owe restrykcje. Skoro bowiem Żydowi nie wolno było spożywać myszy czy świni a poganie nie tylko je zjadali ale także składali w ofierze swoim bóstwom, stanowić to miało odrazę dla Żyda. Jak wiemy zakaz ten nie zawsze spełniał swoją rolę. Diabeł często odnajdywał sposoby aby zachęcić do najgorszych nawet rytów pozornie oddzielonych hebrajczyków.


Wnioski i praktyczne aplikacje

„Nie wspominając o innych sprawach, jak można sobie wyobrazić większą ślepotę, niż mieć nadzieję na odkupienie grzechów z ofiary zwierzęcych, czy szukać oczyszczenia umysłu przez zewnętrzne obmycie wodą lub usiłować uspokoić Boga zimnymi ceremoniami, jakby był On z nich wielce zachwycony? Takie są absurdy, w które wpadają ci, którzy trzymają się przestrzegania Prawa, bez szacunku dla Chrystusa.” [6]

Prawdziwa pobożność to nie ceremonie i kaszrut. Jako usrpawiedliwieni i uświęceni przez Chrystusa chrześcijanie zawsze są czyści w oczach Bożych i nie potrzebują zbędnych aktów aby sobie przypominać o tym, co Chrystus uczynił na krzyżu. Ani teraz, ani nigdy później, o głupocie rzekomego milenijnego królestwa nie wspominając.

Pobożność chrześcijanina polega na rozgłaszaniu cnót Chrystusa a nie na powstrzymywaniu się od pokarmów. Pobożność chrześcijanina to uwielbiać Ducha Świętego za to, że nas odrodził a nie oczekiwanie na przywrócenie ofiar ze zwierząt. I to radośnie dziękować Bogu za to, że nas wybrał do zbawienia.

1 Kor.  6:11 A takimi niektórzy z was byli. Lecz zostaliście obmyci, lecz zostaliście uświęceni, lecz zostaliście usprawiedliwieni w imię Pana Jezusa i przez Ducha naszego Boga.
.
1 Tym. 3:16 A bez wątpienia wielka jest tajemnica pobożności: Bóg objawiony został w ciele, usprawiedliwiony w Duchu, widziany był przez anioły, głoszony był poganom, uwierzono mu na świecie, wzięty został w górę do chwały.

Chrystus przez krzyż zniósł część prawa odnoszącą się do ceremonii i kaszrutu, a także przekleństwo prawa. Z pewnością dla wszystkich ludzi, nie tylko dla pogan. Żydzi nie sa tutaj wyjątkiem. Prawo bowiem nie może być zniesione dla jednej grupy chrześcijan a obowiązujące dla drugiiej.

Wszyscy jesteśmy beneficjentami śmierci i zmartwychwstania Chrystusa w takim samym stopniu i posiadamy jedną i tą samą regułę wiary, potwierdzoną w Liście do Efezjan:

Efez. 4:4-6 4. Jedno jest ciało i jeden Duch, jak też zostaliście powołani w jednej nadziei waszego powołania. 5. Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest; 6. Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i w was wszystkich.

Jest jedna wiara. W tej jednej wierze nie ma ceremonii i kaszrutu. Nie ma. Teraz gdyby chrześcijanin chciał głosić Słowo Boże w kulturach, gdzie nie zjada się krowy (Indie), nie powinien zjadać krowy aby nie zgorszyć Hindusów. Gdyby miał głosić wśród muzułmanów, nie powinien jeść świni, aby nie wywołać burzy. Być może, jeśli taka jego wola, mógłby się obrzezać, kto wie, może miałby okazję przez to wejść do większej liczby domostw z dobrą nowiną. Ale wszystko to nie jako nakaz czy konieczność ale wyraz dobrej woli głosiciela.

Nakładanie na chrześcijan obostrzeń żywieniowych poprzez powołanie się na rozróżnienie między zwierzętami czystymi i nieczystymi jest niezasadne. W przypadku zaistnienia takiego procederu warto zastosować poradę Tertuliana.

„W związku z tym fałszywi bracia, którzy byli szpiegami ich chrześcijańskiej wolności, muszą zostać zneutralizowani w ich wysiłkach zmierzających do zaprowadzenia jej pod jarzmo ich własnego judaizmu [7]

Oraz ponownie praktyczną zachętę z nieco późniejszych wieków, aby zwrócić oczy ku prawdzie apostolskiej porzucając ścieżki zatracenia:

“Idziecie zaś za tym pragnieniem nie po to, by wsłuchiwać się w bajki ludzi tworzących kompletne brednie i wydających przykry fetor, ale po to, by pouczyć ludzi nieświadomych, którędy biegnie trakt królewski ozdobiony śladami apostołów i proroków, który prowadzi do królestwa niebios, a którędy wiodą ścieżki heretyków prowadzące kroczących nimi ku ostatecznej ruinie” [8]

Stawką bowiem jest prawda Ewangelii.

Przypisy

[1] Źródło: John Robbins, LOGIC, lecture 1, Introduction To Logic
[2] “Dla Baxtera śmierć Chrystusa była bardziej prawnym zaspokojeniem roszczeń zakonu, niż zastępczą śmiercią za wybranych grzeszników. Naukę Baxtera o usprawiedliwieniu nazwano neonomizmem (tzn. „nowy zakon”), ponieważ twierdził on, że Bóg ustanowił nowe prawo i oferuje przebaczenie tym, którzy pokutują za złamanie starego prawa.”  Joel R. Beeke, Purytanie,  Tolle Lege s. 51
[3] John MacArthur stwierdza wprost, że nowe jarzmo to nic innego jak standardy i przykazania Chrystusa, które (w odróżnieniu do starego prawa) można w łatwy sposób dźwigać ponieważ sam Duch Święty pomaga człowiekowi w tymże dziele. „On zdejmuje z was ciężkie brzemię i daje wam swoje jarzmo, które jest łatwe i jego brzemię, które jest lekkie. Dźwiganie na plecach standardów Boga i przykazań Chrystusa, przy wsparciu Ducha Świętego, jest łatwym ciężarem w porównaniu z ciężarem mojej grzeszności dźwiganym samotnie.”John MacArthur, Kingdom living here and now s. 67. A żeby nie było wątpliwości iż nie chodzi tu jedynie o drogę uświęcenia ale też o usprawiedliwienie, MacArthur pozwala sobie “explicit” odpowiedzieć na istotne pytanie: “Pozwólcie, że wtrącę ważne wyjaśnienie, o które pytają ludzie: czy prawdy i błogosławieństwa są zasadami, jak dostać się do królestwa, czy też są zasadami, jak żyć, gdy już się jest w królestwie? Odpowiedź brzmi: tak, są obydwoma” John MacArthur, Kingdom living here and now s. 88
[4]  L. J. Rogier, Historia Kościoła, t. 1 s. 52
[5]
Źródło: Euzebiusz z Cezarei, Historia Kościoła 3.27
[6] Jan Kalwin, Instytuty 2.11.10
[7] Tertulian z Kartaginy, Przeciw Marcjonowi 5.3
[8] Teodoret z Cyru, O herezjach, s. 23


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email