Anapapiści: część 1 – synowie buntu

utworzone przez | gru 18, 2020 | Charyzmania, Egzegezy

Suwerenne dzieło Boga

Rzym. 10:16 Ale nie wszyscy byli posłuszni ewangelii. Izajasz bowiem mówi: Panie, któż uwierzył naszemu głoszeniu?

Zadziwia organiczna awersja Arminian, czyli ludzi wyznających herezję wolnej woli oraz powszechnego odkupienia wszystkich ludzi, i wyznawców ducha zielonoświątkowstwa do prawdy. Zatrważa ciemność serca ludzi, którzy doktryny łaski nazywają doktrynami demonów – doktryny objawione w Słowie Bożym i podsumowane przez Kanony Synodu w Dort w pięciu punktach: całkowitej deprawacji, bezwarunkowej elekcji, ograniczonego odkupienia, nieodpartej łaski oraz wytrwania świętych. Od początku do końca to Bóg jest sprawcą zbawienia, dlatego doktryny te są znienawidzone przez ludzi nieodrodzonych.

Ewangelia bowiem dotyczy skończonego dzieła Bożego (Izaj. 53:10-12; Jan 4:34; 6:39; 17:4; 19:30; Przysłów 16:4), w którego centrum jest Bóg, nie człowiek. Wszyscy, za grzechy których Chrystus umarł na krzyżu i których zachowa aż do ostatecznego objawienia się Bożej chwały w niebie (Jan 17:6-12; 18:9; Rzym. 8:29-39; 2 Tym. 1:12; 1 Piotra 1:5), to oblubienica, dar Ojca dla Syna, mająca podziwiać przez wieczność Jego wspaniałość i chwałę (Jan 17:24; Rzym. 9:22-24; Efez. 1:12-14; 2:7; Psalm 2:12). Bóg po drodze nie traci nikogo.

W całym planie zbawienia nie ma miejsca na jakikolwiek współudział człowieka. Od początku do końca zbawienie jest monergistycznym dziełem Bożym – to nie synergia, lecz jedno działanie: tylko Bóg działa w zbawieniu:

Przedwieczna predestynacja

Zbawienie zaczyna się od Bożej determinacji, od przedwiecznej predestynacji. Bóg wie, co czyni – wszystkie dzieła, których dokonuje, są Mu znane nie tylko od początku świata, ale jeszcze przed założeniem świata.

Dzieje 15:18 Znane są Bogu od wieków wszystkie jego sprawy.

Rzym. 8:29 Tych bowiem, których on przedtem znał, tych też przeznaczył, aby stali się podobni do obrazu jego Syna, żeby on był pierworodny między wieloma braćmi.

Gdy złączymy te dwa fragmenty, widzimy, że Bóg zna dzieło, którego dokonuje w historii, lecz przeznaczył nas do tego, abyśmy stali się Jego ludem, zanim w ogóle zaistnieliśmy w historii.

Efez. 1:4 Jak nas wybrał w nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed jego obliczem w miłości.

Efez. 1:11 W nim, mówię, w którym też dostąpiliśmy udziału, przeznaczeni według postanowienia tego, który dokonuje wszystkiego według rady swojej woli;

Skuteczne powołanie

Następnie Bóg skutecznie powołuje. Powołanie ewangeliczne nie polega jedynie na tym, że Ewangelia zostaje przedstawiona i ogłoszona, a każdy człowiek ma jakąś zdolność wyboru – jedni pójdą za Chrystusem, bo im się tak spodobało, inni nie. Jest to niemożliwe, ponieważ człowiek martwy duchowo nie jest w stanie przyjść do Boga.

Rzym. 3:11 Nie ma rozumnego i nie ma nikogo, kto by szukał Boga.

Jan 6:37 Wszystko, co mi daje Ojciec, przyjdzie do mnie, a tego, który przyjdzie do mnie, nie wyrzucę precz.

Wszyscy, których Bóg przeznaczył do zbawienia, przyjdą. Nie ma tu żadnej dowolności wyboru: wszystko, co Ojciec dał Synowi, aby On to zbawił na krzyżu, przyjdzie do Chrystusa.

1 Piotra 1:23 Będąc odrodzeni nie z nasienia zniszczalnego, ale z niezniszczalnego, przez słowo Boże, które jest żywe i trwa na wieki.

Regeneracja

Jesteśmy powoływani do Chrystusa w tym sensie, że Bóg daje nam uszy do słuchania – odradzając nas w chwili, w której sam postanowi: czy to w czasie słuchania Ewangelii, czy – w przypadku dzieci osób wierzących – w łonie matki lub krótko po urodzeniu. W każdym razie dzieje się to z przemożnej i nieodpartej woli Bożej.

Jan 3:5 Jezus odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego.

Aby ktoś mógł wejść do Królestwa Bożego, musi być narodzony nie z woli człowieka, lecz z woli Ducha Świętego. Duch suwerennie odradza ludzi w odpowiednim czasie.

Jan 3:8 Wiatr wieje, gdzie chce, i słyszysz jego głos, ale nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd zmierza. Tak jest z każdym, kto się narodził z Ducha.

Tyt. 3:5 Nie z uczynków sprawiedliwości, które my spełniliśmy, ale według swego miłosierdzia zbawił nas przez obmycie odrodzenia i odnowienie Ducha Świętego;

Dzieło odrodzenia jest dziełem Ducha Świętego, w którym ludzka wola zostaje wyraźnie zanegowana.

Jakuba 1:18 Ze swojej woli zrodził nas słowem prawdy, abyśmy byli jakby pierwocinami jego stworzeń.

Odrodzenie jest suwerennym aktem Bożym. To ono sprawia, że wydajemy owoce życia, czyli dobre uczynki, a jednym z nich jest to, że wytrwamy do samego końca.

Uzdrowienie jako typ zbawienia

Typem tej duchowej rzeczywistości były cuda uzdrowień i wskrzeszeń dokonywane przez Boga, czy to w osobie Chrystusa, czy też, jak to miało miejsce w ekonomii Starego Testamentu, bez wskazywania bezpośrednio na którąś z trzech Osób Trójjedynego Boga. Choć uzdrowienia i wskrzeszenia nie są tożsame z wiecznym zbawieniem (człowiek uzdrowiony mógł przecież później zapaść na inną chorobę, zaś wskrzeszeni w końcu fizycznie umierali – choć ci, których wskrzesił Pan Bóg, byli odrodzeni i po swojej śmierci szli do nieba), to jednak jako typ posiadały podobne cechy: było to niezależne od starań człowieka suwerenne dzieło Boga. Wszystkie cuda dokonywane na tym świecie przez Bożych ludzi były suwerennym dziełem Bożym.

Greckie słowo σῴζω sozo (uzdrowić lub zbawić) używane jest zarówno

– do opisania uzdrowienia fizycznego (np. Mat. 9:21; Mat. 12:15),
.
– jak i zbawienia wiecznego (np. Mat. 1:21; Mat. 18:11).

Jezuicki lek

Z tą rzeczywistością przyszło się zmierzyć znienawidzonym przez chrześcijan papistom. Jako chrześcijanie mamy prawo nienawidzić doktryny papieskiej, samego papiestwa i tych, którzy wprowadzają herezję papieską do kościoła. Papiści wpadli na genialny pomysł zniszczenia Bożej, suwerennej i monergistycznej Ewangelii. Nowa, zmieniona wersja dała początek ruchowi doktrynalnie tożsamemu z religią rzymską.

William Laud, arcybiskup Canterbury, gorliwy Arminianin i rzekomo protestant, posiadał w swoich zbiorach list napisany w marcu 1628 roku, adresowany do przeora jezuitów – list, który był dla niego niezwykle cenny. Czytamy w nim czarno na białym, że Arminianizm został podstępnie zaimplementowany w kościołach protestanckich przez jezuitów:

„Ojcze Rektorze, nie pozwól, aby wilgoć zdumienia pochłonęła twoją żarliwą i gorliwą duszę, zatrzymując nagłe i nieoczekiwane zwołanie parlamentu. Mamy teraz wiele cięciw w naszym łuku. Zasadziliśmy ten suwerenny lek zwany Arminianizmem, który, mamy nadzieję, oczyści protestantów z ich herezji, a ono rozkwita i wydaje owoce w odpowiednim czasie. Dla lepszego zapobiegania działaniom Purytan (kalwinistów) Arminianie zamknęli już uszy księcia (Buckingham); a my mamy też te [uszy] naszej własnej religii, które nieustannie stoją w komnacie księcia, aby zobaczyć, kto tam wchodzi i wychodzi: nie możemy być zbyt ostrożni w tym względzie. W tym czasie jestem wypełniony radością, aby zobaczyć, jak szczęśliwie wszystkie instrumenty i środki, tak duże, jak i te mniejsze, współpracują dla naszych celów, ale wracając do głównego punktu: naszą podstawą jest Arminianizm…” – źródło

Jaką herezję miał oczyścić jezuicki lek? Tę, której nauczał Marcin Luter i Kalwiniści, że człowiek nie ma wolnej woli oraz że Chrystus umarł tylko za wybranych. Tak właśnie działają Arminianie – są wtórnymi papistami. Tak powstali anapapiści.
.

Cierpki owoc

Mat. 7:18-19 18. Nie może dobre drzewo wydawać złych owoców ani złe drzewo wydawać dobrych owoców. 19. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostaje wycięte i wrzucone w ogień.

Pismo zapowiedziało, iż złe owoce muszą pochodzić ze złego źródła. Arminianizm wydaje bardzo cierpki owoc: negacja doktryn łaski to antyewangelia, fałszywe nauczanie, odrzucenie doktryny zbawienia (czyli soteriologii). Stawką jest tutaj życie wieczne – jeśli ktoś wierzy prawidłowo i został narodzony z góry przez Boga, jest chrześcijaninem; jeśli wierzy błędnie, nie może być narodzony na nowo i idzie na zatracenie. Sprawa zatem nie jest błaha, lecz posiada najwyższy możliwy priorytet.

Tak samo jak Kalwin obalił diaboliczne imaginacje Serweta, wprowadzające do wiary antytrynitarne oszustwo, a także twierdzenie, jakoby wszystkie błogosławieństwa wynikające z zastępczej śmierci Chrystusa były w posiadaniu zbawionych już za życia (por. Rzym. 8:24; 1 Jana 3:2), tak też obalone zostaną diaboliczne imaginacje Arminian i wyznawców ducha zielonoświątkowstwa dotyczące ograniczonej suwerenności Boga.

„W tym miejscu musimy wystrzegać się diabolicznej imaginacji Serweta, który z chęci, a przynajmniej pod pretekstem chęci wychwalania wielkości Chrystusa, całkowicie unieważnia obietnice, tak, jakby wszystkie wypełniły się one teraz” – Jan Kalwin, Instytuty II 9,3

Teza anapapistów

Naszą teologiczną podróż zaczniemy od końca, czyli od rozpoznania owoców – efektów przemyconej do chrześcijaństwa przez zakon jezuitów doktryny suwerenności człowieka w zbawieniu. Jeśli bowiem Bóg nie jest suwerenny, to kto jest suwerenny? Człowiek. Zwróćmy najpierw uwagę na rozpowszechniony wśród pseudochrześcijan pogląd dotyczący uzdrowienia fizycznego:

„Proszę zobaczyć, że Naaman nie został uzdrowiony „od razu”. Podobnie człowiek, który miał zmyć z oczu błoto w sadzawce Siloam/Siloe. Gdyby ów czyn Jezusa (pomazanie błotem) nie był udokumentowany przez ewangelistę, 90% chrześcijan uznałoby to za szamanizm i New Age, prawda? Tymczasem to my mamy przyjmować Jego uzdrowienie”

Ci, którzy wierzą w suwerenność człowieka w zbawieniu, wierzą również w jego suwerenność w uzdrowieniu: tak jak zbawienie ma być przyjmowane przez człowieka zgodnie z jego rzekomo wolną wolą, tak samo uzdrowienie. Te dwie doktryny – wolność woli w zbawieniu i wolność w uzdrowieniu – dziwnym zbiegiem okoliczności zawsze idą w parze, a my rozpoznajemy w nich jednego i tego samego ducha.

Założenia doktrynalne, choć w czasie dyskusji z odszczepieńcami komunikowane na różny sposób i przy użyciu rozmaitych błędnie zinterpretowanych fragmentów Pisma, w zasadzie niemal zawsze wyrażają tę samą, ludzką perspektywę:

a) uzdrowienie jest procesem, który można przerwać – tak jak zbawienie, bo człowiek zbawiony może się nagle odwrócić i przestać być zbawiony,
.
b) proces ten jest zależny od decyzji samego człowieka,
.
c) towarzyszą mu rozmaite dodatkowe praktyki czy też rytuały,
.
d) końcowa odpowiedzialność za ostateczny sukces leży po stronie ludzkiej.

Dokładnie ten sam sposób myślenia towarzyszy współczesnej koncepcji zbawienia. Skupiona na człowieku fałszywa ewangelia uznaje zbawienie za proces, który można rozpocząć w dowolnym momencie, a także przerwać z własnej woli. To z kolei dowodzi jedynie, iż zbawienie jest po części zależne od człowieka, który, aby je osiągnąć, musi odpowiednio i dożywotnio wykorzystywać zaoferowane mu przez Boga środki łaski (nie grzeszyć, sprawować dobre uczynki, uświęcać się, czytać Biblię, wzbudzać w sobie wiarę itp.). Przez przyjęcie uzdrowienia rozumieć zaś należy właściwą organizację i wykorzystanie osobistej wiary. To wszystko w ostateczności zrzuca całą odpowiedzialność za osiągnięcie celu na samego człowieka.

Rozważmy zatem biblijne teksty, na które powołują się nasi przeciwnicy, i poddajmy je wnikliwej analizie.
.

Uzdrowienie Naamana

2 Król. 5:10 Elizeusz zaś wysłał do niego posłańca z tymi słowami: Idź i umyj się siedem razy w Jordanie, a twoje ciało powróci do zdrowia i będziesz czysty.

Czy rzeczywiście z tekstu wyłania się proces uzdrawiania, który nastąpił, ponieważ człowiek wzbudził w sobie odpowiednią wiarę, zaś samo uzdrowienie wynikało z pewnej formy rytualizmu? Albo też, czy uzdrowieniu towarzyszył wymyślny rytuał, który jednocześnie był przejawem Bożej fantazji, działania porównywalnego z praktykami szamanów i zaklinaczy skupionych w ruchu New Age? I w ostateczności, czy uzdrowienie było zależne od człowieka?
.

Uzdrowienie jest procesem, który można przerwać?

Przede wszystkim tekst jednoznacznie ustanawia procedurę, po której, a nie w czasie której nastąpi uzdrowienie. Naaman nie był uzdrawiany na raty, lecz po wykonaniu zalecenia nastąpiło natychmiastowe uzdrowienie. Trąd nie ustępował stopniowo, lecz natychmiast, co dowodzi

wers 14 Poszedł więc i zanurzył się w Jordanie siedem razy, według słowa męża Bożego. I jego ciało stało się jak ciało małego dziecka, i został oczyszczony.

Naaman wbrew swojej woli i w wielkim gniewie obmył się siedem razy i wtedy jego ciało zostało natychmiast uzdrowione. Tak więc po wykonaniu ostatniego obmycia (a nie w czasie wykonywania siedmiu obmyć) nastąpiło uzdrowienie i nieważne, co Naaman chciałby uczynić – uzdrowienia nie mógł przerwać ani tym bardziej cofnąć. Bóg okazał swoją potęgę, majestat i suwerenność, zaś człowiek nie miał tutaj nic do powiedzenia.

Wnioski: Ustanowiona została procedura, po której, a nie w czasie której nastąpiło uzdrowienie. Naaman nie był uzdrawiany na raty, lecz po wykonaniu zalecenia nastąpiło natychmiastowe uzdrowienie. Pamiętajmy, że w międzyczasie Naaman wyraził pogardę dla Boga i stwierdził, iż nie będzie poddawał się procedurze, lecz został skarcony i przekonany słowami sług.
.

Uzdrowienie było zależne od Naamana?

Naaman, choć był nienawróconym poganinem, był także wybrany przez Boga do specjalnego celu. Jako wojownik bronił on niezależności Syrii w takim zakresie, jaki został mu wydzielony przez Boga. Bóg bowiem rękami Naamana wybawiał Syrię od wrogów. Mamy tutaj do czynienia z Bożą opatrznością kierującą losami całego wszechświata, w tym poszczególnych ludzi (Hiob 7:1; 14:5; Dan. 4:35; Izaj. 46:10; Psalm 139:16; Przysłów 16:9; 20:24; 21:1). To samo tyczy się Naamana.

wers 1 Naaman, dowódca króla Syrii, był człowiekiem bardzo poważanym u swego pana i osobą czcigodną. Przez niego bowiem PAN dał wybawienie Syryjczykom. Był on także dzielnym wojownikiem, ale trędowatym.

Naaman od uprowadzonej Izraelitki otrzymał informację, iż żyje na świecie pewien prorok, czyli Elizeusz, przez którego Bóg uzdrawia ludzi.

wers 3 Powiedziała do swojej pani: O gdyby mój pan udał się do proroka, który jest w Samarii! Ten na pewno uzdrowiłby go z trądu.

Król Syrii staje po stronie Naamana i wywiera presję na króla Izraela, aby Naaman został z pewnością uzdrowiony. Naaman był drogi w oczach syryjskiego króla, który chciał go mieć zdrowym, a skoro istniała jakaś szansa, to czemu by jej nie wykorzystać? Czyni on absolutnie wszystko, aby to się urzeczywistniło. Wyraźnie widać tutaj ludzkie staranie w celu uzyskania Bożej łaski, co w rzeczywistości jest bluźnierstwem.

wersy 5-6 5. Na to król Syrii odpowiedział: Idź, jedź tam, a poślę list do króla Izraela. Wyruszył więc i wziął ze sobą dziesięć talentów srebra, sześć tysięcy syklów złota i dziesięć szat na zmianę. 6. I przyniósł list do króla Izraela o następującej treści: Kiedy ten list do ciebie dojdzie, wiedz, że posyłam do ciebie Naamana, swego sługę, abyś go uzdrowił z trądu.

Naaman chciał, podobnie jak Szymon Czarnoksiężnik, nabyć dar Boży za pieniądze. Dodajmy, że współczesny zielonoświątkowiec sprzedaje cuda: chcesz być uzdrowiony? Kup bilecik, zapłać odpowiednią kwotę, może będziesz uzdrowiony. Pismo mówi wprost:

Dzieje 8:20 I powiedział mu Piotr: Niech zginą z tobą twoje pieniądze, bo sądziłeś, że dar Boży można nabyć za pieniądze.

O łaskę nie można się wystarać (por. Rzym. 9:16), dlatego też król Izraela natychmiast rozdziera szaty, co jest oznaką żalu. Król Izraela wie, że tylko Bóg i to suwerennie podejmuje takie decyzje (por. Hiob 9:12; Dan. 4:35; 5 Mojż. 32:39; 1 Sam. 2:6-7; 2 Mojż. 4:11; Izaj. 45:7). Nie można dać pieniędzy królowi i nakazać prorokowi uzdrowienia. Próba wywarcia presji na królu Izraela jasno dowodzi ludzkiego starania ukierunkowanego na uzyskanie Bożego działania; było ono także okraszone dorozumianą groźbą podjęcia, czy też raczej wznowienia działań wojennych Syrii przeciw Izraelowi w przypadku odmowy lub braku uzdrowienia.

Metoda kija (groźba wojny) i marchewki (hojne dary) – „jak uzdrowisz, to masz pieniądze, a jak nie, to spodziewaj się wojny” – jest nad wyraz obecna w dyplomatycznych działaniach króla Syrii. Ten zaś postrzegał króla Izraela jako suwerena nad Bogiem Izraela („abyś go uzdrowił”): ty jako król możesz swojemu Bogu kazać, aby uzdrowił mojego sługę – zrób to, tu masz pieniądze.

wers 7 A gdy król Izraela przeczytał list, rozdarł swoje szaty i powiedział: Czy ja jestem Bogiem, abym mógł uśmiercać i ożywiać, że ten posyła do mnie, abym uzdrowił człowieka z trądu? Zauważcie, proszę, i zobaczcie, że szuka on zaczepki ze mną.

Straszna rzecz. Król stał przed Bogiem i wiedział, że jeśli odmówi albo uzdrowienie nie nastąpi, czeka go wojna, a przyjąć daru nie mógł.

Bóg przez Elizeusza nakazuje przyjść Naamanowi do jego domu. Hebrajskie słowo יָבֹֽא־ jabo (niech on przyjdzie) zostało użyte w formie kohortatywno-jusywnej (źródło), która wyraża niebezpośredni, czasowo ograniczony nakaz. Tak więc Bóg przez ponaglenie nakazał Naamanowi stawić się u proroka, tym samym okazując w dziele uzdrowienia całkowitą suwerenność. Nie człowiek, lecz Bóg podyktował warunki uzdrowienia. Prorok nawet nie wyraził się o nim imiennie.

wers 8 Kiedy Elizeusz, mąż Boży, usłyszał, że król Izraela rozdarł swoje szaty, posłał do króla wiadomość: Czemu rozdarłeś swoje szaty? Niech on przyjdzie (יָבֹֽא־ jabo – czasownik w formie kohortatywno-jusywnej) do mnie, a dowie się, że jest prorok w Izraelu.

Ale nawet tutaj zauważamy, iż nieodrodzona natura Naamana sprzeciwiała się Bożemu postanowieniu. Stał on przecież wyraźnie wezwany przez Boga u drzwi proroka, uzdrowienie było tuż-tuż. Jednakże jego ludzkie, cielesne oczekiwania nie zostały zaspokojone, a to wprowadziło chorego we frustrację zakończoną wybuchem szału.

wers 11 Lecz Naaman rozgniewał się i odszedł, mówiąc: Oto myślałem sobie, że na pewno wyjdzie, stanie przy mnie, wezwie imienia PANA, swego Boga, poruszy swoją ręką nad miejscem trądu i uzdrowi trędowatego.

Naaman miał swoje wyobrażenie o Bogu: prorok przyjdzie, skoro mu nakazano, i przez swoje rytuały każe swojemu Bogu go uzdrowić – tak jak to mają w zwyczaju czynić czarnoksiężnicy i szamani, którzy rzekomo rozkazują potężnym mocom, nad którymi mają panowanie. Lecz w religii chrześcijańskiej, w religii Izraela, w kościele Bóg nie jest podległy człowiekowi.

Wnioski: Naaman w rzeczywistości zrobił wszystko, co tylko możliwe, aby obrazić Boga i nie zostać uzdrowionym. To tyle, jeśli chodzi o współudział człowieka w dziele uzdrowienia.
.

Uzdrowieniu Naamana towarzyszyły rytuały?

wers 10 Elizeusz zaś wysłał do niego posłańca z tymi słowami: Idź i umyj się siedem razy w Jordanie, a twoje ciało powróci do zdrowia i będziesz czysty.

Otóż siedmiokrotne zanurzenie nie zostało wytrzaśnięte z kapelusza, lecz odnosi się do rytu oczyszczenia nakazanego przez Boga w Prawie Mojżeszowym. Warto zwrócić uwagę, iż w przypadku Naamana (który przecież jako poganin nie był objęty żydowskim Prawem Mojżeszowym) nie zostały zastosowane wszystkie przepisy, zatem nie ma mowy o rytuale (brak spełnienia zalecenia ofiary z ptaków, glinianego naczynia, drewna cedrowego, karmazynu, hizopu itp., por. 3 Mojż. 14:1-6). Co ciekawe, sam rytuał następował po oczyszczeniu, zaś pokropienie było jedynie uznaniem wcześniej dokonanego przez Boga faktu (3 Mojż. 14:2-3, 7).

3 Mojż. 14:7-8 7. I pokropi siedem razy oczyszczającego się od trądu, i uzna go za czystego, a żywego ptaka wypuści na otwarte pole. 8. Ten, który się poddaje oczyszczeniu, upierze swoje szaty, ogoli wszystkie swoje włosy, umyje się wodą i będzie czysty. Potem wejdzie do obozu i będzie mieszkał przez siedem dni poza swoim namiotem.

Wnioski: Dowiedzione zostało, że rytuał nie miał wpływu na uzdrowienie, zaś w przypadku Naamana zmieniona jego forma odnosi czytelnika do typu uzdrowienia, którym jest kąpiel regeneracji Ducha Świętego, nie zaś do ludzkich zabiegów, starań czy religijnych wysiłków.
.

Naaman musiał przyjąć uzdrowienie?

Tak nauczają hochsztaplerzy, co jasno przekłada się na arminiańską doktrynę wolnej woli: człowiek musi przyjąć zbawienie, jakoby od niego zależało, czy będzie zbawiony, czy nie. Zwróćmy najpierw uwagę na serce Naamana. Wyraził on swoją najwyższą pogardę dla Boga i ludu, który niedawno pokonał. Jordan uznał za poślednią rzekę, niegodną jego wielkiej osoby.

wers 12 Czyż Abana i Parpar, rzeki Damaszku, nie są lepsze od wszystkich wód Izraela? Czy nie mógłbym się w nich obmyć i być czysty? Odwrócił się więc i odjechał w gniewie.

Jednakże jego słudzy przemówili mu do rozsądku, łechcąc jego egocentryzm. Skoro Naaman mógł dla swego zdrowia dokonać rzeczy bohaterskiej, może też uczynić coś, co nie sprawi mu trudności. Naaman rzeczywiście był ohydnym, sprzeciwiającym się Bogu grzesznikiem.

wers 13 Lecz jego słudzy podeszli i powiedzieli do niego: Mój ojcze, gdyby ten prorok rozkazał ci zrobić coś wielkiego, czy byś tego nie uczynił? Tym bardziej gdy ci powiedział: Obmyj się, a będziesz czysty.

Raczej jako nieodrodzony człowiek starał się za swoje uzdrowienie zapłacić tym, co uznał za najbardziej wartościowe.

wersy 15-16 15. Potem wrócił do męża Bożego wraz z całym swoim orszakiem, a gdy przybył, stanął przed nim i powiedział: Oto teraz poznałem, że nie ma Boga na całej ziemi poza Izraelem. Przyjmij więc, proszę, dar od swego sługi. 16. Lecz on powiedział: Jak żyje PAN, przed którego obliczem stoję, nic nie wezmę. Tamten nalegał na niego, aby wziął, ale odmówił.

Wnioski: Naaman rozumiał uzdrowienie jako swego rodzaju układ dwustronny. Z jednej strony Bóg Izraela wykonuje swoją pracę, z drugiej za tę pracę człowiek musi zapłacić. Przenosząc to na zbawienie: Bóg w Chrystusie wykonał swoją pracę na krzyżu, ale ty też musisz coś dać od siebie – zbawienie jest za darmo, ale trzeba je spłacać przez resztę swoich dni dobrymi uczynkami, czytaniem Biblii i tak dalej.

W umyśle Naamana nie pojawił się nawet cień myśli o przyjmowaniu uzdrowienia – chciał zapłacić, ale nie było mowy o przyjmowaniu. Tak samo nie ma mowy o przyjmowaniu zbawienia. Nikt zbawienia nie przyjmuje – zbawionym się po prostu zostaje. Stało się to historycznie na krzyżu dwa tysiące lat temu. Tak samo nikt nie przyjmuje regeneracji, czyli dzieła Ducha Świętego w ożywieniu człowieka, tak jak żaden fizycznie martwy człowiek wskrzeszony przez Pana Boga rękami apostołów czy samego Chrystusa nie był pytany, czy chce żyć.
.

Świadectwo Tertuliana

Tertulian, ojciec kościoła afrykańskiego, żył w latach ok. 150–240 A.D. (na przełomie II i III wieku), a na chrześcijaństwo nawrócił się około roku 190. Był on teologiem dogmatycznym i apologetą. W jednej ze swoich ksiąg zwalczających herezję Marcjona (mowa oczywiście o gnostycyzmie, czyli ruchu protozielonoświątkowym) przypadek Naamana interpretuje w dość oczywisty, typiczny sposób. Otóż zauważa on, iż Naaman reprezentuje pogańskie narody, zaś forma uzdrowienia, czyli siedmiokrotne zanurzenie w wodzie, jest typem odpuszczenia grzechów, którego dokonuje Chrystus przez swoje Słowo, oraz chrztu, czyli pokropienia Duchem Świętym, którego materialnym przejawem jest pokropienie wodą.

Tertulian V Ksiąg przeciwko Marcjonowi
Księga IV, rozdział 9
.
„Oczyszczenie Syryjczyka było raczej znaczące dla narodów świata z ich własnego oczyszczenia w Chrystusie, ich światłości, byli oni bowiem przesiąknięci plamami siedmiu grzechów głównych:
.

  1. bałwochwalstwa,
  2. bluźnierstwa,
  3. morderstwa,
  4. cudzołóstwa,
  5. rozpusty,
  6. fałszywego świadectwa,
  7. i oszustwa.

Dlatego właśnie siedem razy, jak gdyby raz za każdy, mył się w Jordanie; zarówno aby mógł celebrować upamiętanie od doskonałego hebdomadu (w wierzeniach gnostyckich archonci tworzący siedem światów), jak i dlatego, że cnota i pełnia jednego chrztu została w ten sposób uroczyście przypisana tylko Chrystusowi, który miał pewnego dnia ustanowić na ziemi nie tylko objawienie, ale także chrzest obdarzony nadzwyczajną skutecznością.
.
Nawet Marcjon znajduje tu przeciwieństwo: jak ten Elizeusz rzeczywiście potrzebował materialnego zasobu, stosowanej wody, i to siedem razy; podczas gdy Chrystus, posługując się tylko jednym słowem, i to raz na zawsze, natychmiast dokonał uzdrowienia”.

Pierwszy Kościół nie podzielał absurdalnych wierzeń współczesnych pseudochrześcijan co do nauki o przyjmowaniu uzdrowienia oraz rytualizmu, jaki miałby rzekomo towarzyszyć uzdrowieniu czy nawróceniu. Co jednak jest godne uwagi, to fakt, że zarówno ortodoksyjnie wierzący, jak i heretycy (ci ostatni raczej nieświadomie) przykładu Naamana używają jako typu zbawienia. Dla chrześcijan typ wskazywał na zbawienie z łaski przez wiarę, słowem Chrystusa i pokropieniem Duchem. Chrzest oznacza przemianę i włączenie do ciała Chrystusa, zapieczętowanie człowieka na dzień odkupienia i odrodzenie – rzecz, której dokonuje Bóg i wyłącznie Bóg. Dla współczesnych odstępców typ wymusza konkretne działania na człowieku, a przez to nabiera charakteru legalistycznego: ludzie myślą, że mogą Panu Bogu pomóc w zbawieniu i w uzdrowieniu, że muszą się o nie starać, zachowywać je i odpowiednio mocno wierzyć.

Znamienne, prawda? Odpowiadamy tylko tym słowem: wierzymy w suwerennego Boga i wzywamy wszystkich do upamiętania i wiary w Ewangelię.
.

Podsumowanie

„Być może najbardziej kontrowersyjnym elementem poglądów zielonoświątkowych jest tak zwana „ewangelia sukcesu”, czyli przekonanie, że Bóg wynagrodzi tych, co posiadają wystarczającą wiarę, zarówno materialnym dobrobytem, jak i zdrowiem fizycznym” – John T. Allen, The Future Church, Doubleday, New York 2009, s. 382-383.

W tym ruchu ci, którzy są najlepiej oddani swojej sprawie, mają być najbogatsi, najzdrowsi i najszczęśliwsi. To nie jest Boże błogosławieństwo i to nie jest Ewangelia.

Uzdrowienie Naamana nie było żadnym procesem, nie można było go przerwać. Sam poszkodowany był przeciwny formie uzdrowienia, zagniewany i zgorszony, we własnych oczach upodlony jego prostotą. Nie zaobserwowaliśmy w tekście żadnych rytuałów, raczej odwrotnie – instrumentalne użycie wody ma charakter typologiczny i w szerszej perspektywie wskazuje na odrodzenie, które jest suwerennym dziełem Boga. Sam Naaman nie był odpowiedzialny za swoje uzdrowienie, nie przyjął go, został uzdrowiony wbrew swojej woli (nie tak to sobie wyobrażał; dopiero ludzka manipulacja emocjami wymusiła na nim wejście do wody w czasie zgorszenia i wielkiego gniewu).

Tezy ruchu wiary, zielonoświątkowców i Arminian całkowicie upadają w świetle przedstawionych dowodów biblijnych. Sami zaś zielonoświątkowcy wytworzyli w swoich upadłych umysłach bożka i nazwali go Bogiem Jahwe. Bożek ten chce, aby wszyscy ludzie byli uzdrowieni, jednak jest on całkowicie zależny od człowieka w tej kwestii – człowiek przez wiarę ma przyjąć uzdrowienie, tak jak ma wzbudzić w sobie wiarę ku zbawieniu.

Dokładnie to samo podejście reprezentuje soteriologia Arminian. Ich bożek również pragnie wiecznego zbawienia wszystkich ludzi na całym świecie, jednakże jest on w tej kwestii zależny od wolnej woli człowieka, który

a) musi wyrazić zgodę na udział w procesie, który w dowolnej chwili może przerwać,
.
b) proces zbawienia jest zależny od decyzji samego człowieka,
.
c) procesowi zbawienia towarzyszą rozmaite dodatkowe praktyki (np. wzbudzenie w sobie wiary czy też jej zachowanie przez odpowiednie środki łaski, jak czytanie Pisma Świętego, niegrzeszenie itp.),
.
d) końcowa odpowiedzialność za ostateczny sukces leży po stronie ludzkiej, bo przecież w każdej chwili można zdecydować, aby porzucić zbawienie.

Tożsamość koncepcji jest uderzająca – i straszna.

„Doktryna usprawiedliwienia, jaką głoszą Arminianie, jest niczym innym jak doktryną zbawienia przez uczynki…” – C.H. Spurgeon

Ortodoksyjni, acz krótkowzroczni tak zwani reformowani, uznając Arminian i zielonoświątkowców za braci, w rzeczywistości stają się „pożytecznymi idiotami” pomagającymi w propagowaniu obu odstępczych systemów. Arminianizm i pentekostalizm prowadzą przecież nigdzie indziej, jak do Rzymu, wprost w objęcia doktrynalnej matki, a sami okazują się bękartami Rzymu, co jasno wynika z Katechizmu Kościoła Katolickiego:

KKK 162 Wiara jest darem danym człowiekowi przez Boga. Ten nieoceniony dar możemy utracić.
.
KKK 166 Wiara jest aktem osobowym, wolną odpowiedzią człowieka na inicjatywę Boga, który się objawia.
.
KKK 180 Wiara jest aktem ludzkim, świadomym i wolnym, który odpowiada godności osoby ludzkiej.
.
KKK 1993 Usprawiedliwienie ustanawia współpracę między łaską Bożą i wolnością człowieka. Jej wyrazem ze strony człowieka jest przyzwolenie wiary na słowo Boże, które wzywa go do nawrócenia, oraz współdziałanie miłości z poruszeniem Ducha Świętego, który go uprzedza i strzeże.

Każde z tych twierdzeń jest sprzeczne z Pismem. Wiara nie jest wolną odpowiedzią człowieka, lecz działaniem Boga w człowieku: Bóg wzbudza nas do wiary, Bóg daje nam wiarę, Bóg nas regeneruje.

Dzieje 13:48 Kiedy poganie to usłyszeli, radowali się i wielbili słowo Pańskie, a uwierzyli wszyscy, którzy byli przeznaczeni do życia wiecznego.

Rzym. 3:11-12 11. Nie ma rozumnego i nie ma nikogo, kto by szukał Boga. 12. Wszyscy zboczyli z drogi, razem stali się nieużyteczni, nie ma nikogo, kto by czynił dobro, nie ma ani jednego.

Jan 15:16 Nie wy mnie wybraliście, ale ja was wybrałem i przeznaczyłem, abyście wyszli i wydali owoc, i aby wasz owoc trwał, i aby Ojciec dał wam to, o cokolwiek poprosicie go w moje imię.

Skoro ewangelia Arminian i zielonoświątkowców zbawia, może to czas porzucić teologię Reformowaną, kochani Bracia? Czemu nie połączyć się z nimi i nie stworzyć jednego kościoła, tak jak w czasach komunizmu był Zjednoczony Kościół Ewangeliczny, do którego należeli również zielonoświątkowcy? Skoro to ta sama ewangelia, to po co się dzielić? Może to już czas przejść na anapapizm?

Anapapiści – termin utworzony od greckiego słowa ἀνά ana, które oznacza ponownie, z powrotem, na nowo, oraz słowa papiści, co jest zrozumiałe. Określa on wszystkie te ruchy i osoby, które są zgodne doktrynalnie z odstępczą częścią teologii Watykanu, oraz te, które ze względu na tę jedność lub pomimo niej dążą do ekumenii z Rzymem na poziomie eklezjalnym.

Ewangelia objawiona w Słowie

Wszystkim tym odpowiadamy słowami Konfesji Belgijskiej (Art. 2), która pyta, w jaki sposób Bóg daje się nam poznać:

„Boga możemy poznać na dwa sposoby. Po pierwsze, przez stworzenie, podtrzymywanie i rządzenie światem, które w naszych oczach jawią się niczym wspaniale zapisana księga, w której wszystkie stworzenia, duże i małe, są literami, dzięki którym możemy oglądać niewidzialną istotę Boga, Jego wiekuistą moc i bóstwo, jak to wyraził apostoł Paweł. Wystarcza to w pełni do przekonania ludzi i pozostawia ich bez żadnej wymówki. Po drugie, Bóg daje się nam poznać jeszcze wyraźniej i pełniej przez swoje święte i boskie Słowo, na tyle, na ile jest nam potrzebne w tym życiu, ku Jego chwale i naszemu zbawieniu”.

Rzym. 1:20 To bowiem, co niewidzialne, to znaczy jego wieczna moc i bóstwo, są widzialne od stworzenia świata przez to, co stworzone, po to, aby oni byli bez wymówki.

Naturalne poznanie nie służy więc do zbawczego poznania Boga, lecz do tego, że Bóg wszystkich ludzi uznaje za winnych, a ludzie nie mają wymówki, ponieważ dostępne było dla nich całe zewnętrzne objawienie. Słowo Boże natomiast ukazuje nam Boga, a w szczególności Jezusa Chrystusa, który umarł za wybranych – który suwerennie dokonał tego na krzyżu i wraz z Ojcem i Duchem Świętym pociąga do Boga tych, którzy zostali Mu przekazani przez Ojca w Jego mesjańskiej misji, aby za nich oddał życie. Tylko w Słowie Bożym objawiona jest Ewangelia:

1 Kor. 15:1-4 1. A oznajmiam wam, bracia, ewangelię, którą wam głosiłem, a którą przyjęliście i w której trwacie; 2. Przez którą też dostępujecie zbawienia, jeśli pamiętacie to, co wam głosiłem, chyba że uwierzyliście na próżno. 3. Najpierw bowiem przekazałem wam to, co i ja otrzymałem, że Chrystus umarł za nasze grzechy, zgodnie z Pismem; 4. Że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem;

Tematem rozważań Apostoła jest Ewangelia, przez którą dostępujemy zbawienia. Trzeba pamiętać doktrynę – jeśli w nią wierzysz i ją pamiętasz, nie wierzysz na próżno. Chrystus umarł za nasze grzechy – nie za antychrysta, nie za Judasza, nie za każdego, kto pójdzie do piekła, nie za tych, którzy już byli w piekle, gdy Chrystus umierał na krzyżu, ale za grzechy nas wszystkich, wybranych. Zgodnie z Pismem wcielony Bóg został ukrzyżowany za grzechy wybranych, przeżył swoje życie na rzecz wybranych i zmartwychwstał z powodu usprawiedliwienia wybranych. To jest dokładnie to, czego naucza nas Słowo Boże.

Przypadkiem z Siloe zajmiemy się następnym razem.

Nauczanie wygłoszone dnia 08.11.2026

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email