Kwestia obietnicy

Kol. 2:10 I jesteście dopełnieni w nim, który jest głową wszelkiej zwierzchności i władzy.

Otrzymaliśmy obietnicę, że to, czym jesteśmy, jeśli chodzi o kwestię życia wiecznego, w oczach Boga zostało już teraz całkowicie wypełnione:

Efez. 2:5-6 I to wtedy, gdy byliśmy umarli w grzechach, ożywił nas razem z Chrystusem, gdyż łaską jesteście zbawieni; I razem z nim wskrzesił, i razem z nim posadził w miejscach niebiańskich w Chrystusie Jezusie.

W  Chrystusie jesteśmy nowym stworzeniem:

2 Kor. 5:17 Tak więc jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; to, co stare, przeminęło, oto wszystko stało się nowe.

Ciągną się za nami wady i niedoskonałości naszego śmiertelnego ciała, które podatne jest na grzech i jest mu wręcz zaprzedane  narażone na choroby i cierpienia, które wiążą nas z ziemskim, ulotnym i jednocześnie często okrutnym życiem w świecie, który tkwi w niegodziwości. My jednakże należymy do Chrystusa i pomimo wszystkich niesprzyjających okoliczności zawsze oddajemy chwałę Panu.

Rzym. 7:14 Gdyż wiemy, że prawo jest duchowe, ale ja jestem cielesny, zaprzedany grzechowi.
.
1 Jana 5:19 Wiemy, że jesteśmy z Boga, a cały świat tkwi w niegodziwości

My, którzy jesteśmy Chrystusowi, dobrze wiemy kim jesteśmy, do kogo należymy i dokąd zmierzamy

Rzym. 6:16 Czyż nie wiecie, że komu oddajecie siebie jako słudzy w posłuszeństwo, komu jesteście posłuszni, tego jesteście sługami: bądź grzechu ku śmierci, bądź posłuszeństwa ku sprawiedliwości?
.
1 Tes. 4:17  Potem my, którzy pozostaniemy żywi, razem z nimi będziemy porwani w obłoki, w powietrze, na spotkanie Pana, i tak zawsze będziemy z Panem.

Rozważmy jednak, jak to się stało, że jesteśmy tym, czym jesteśmy. W jaki sposób, pewnego dnia, przyszliśmy do Chrystusa?

  • Nie należymy do Chrystusa, ponieważ narodziliśmy się na tym świecie na łonie rzekomej rodziny chrześcijańskiej.
  • Nie należymy do Chrystusa, ponieważ pewnego dnia pomyśleliśmy, że dobrze byłoby zrobić krok w tym kierunku i nic więcej.
  • Należymy do Chrystusa, ponieważ chciał tego Bóg Ojciec:

Jan 6:65 I mówił: Dlatego wam powiedziałem, że nikt nie może przyjść do mnie, jeśli mu to nie jest dane od mojego Ojca.

Dlatego wielu zaczyna, wielu próbuje, ale później odchodzą. Odchodzą, ponieważ w rzeczywistości nigdy nie należeli do Chrystusa

Jan 6:66 Od tego czasu wielu jego uczniów zawróciło i więcej z nim nie chodziło.
.
Hebr. 6:4-6 4 Niemożliwe jest bowiem, żeby tych, którzy raz zostali oświeceni i zakosztowali daru niebieskiego, i stali się uczestnikami Ducha Świętego; 5 Zakosztowali też dobrego słowa Bożego i mocy przyszłego wieku; 6 A odpadli – ponownie odnowić ku pokucie, gdyż sami sobie znowu krzyżują Syna Bożego i wystawiają go na hańbę.

Widzimy zatem, że zbawienie jest sprawą tylko i wyłącznie Boga. Człowiek, który jest wybrany przez Boga do zbawienia, jest jedynie biernym odbiorcą tego daru, zgodnie z Bożą wolą:

Rzym. 8:29-30 Tych bowiem, których on przedtem znał, tych też przeznaczył, aby stali się podobni do obrazu jego Syna, żeby on był pierworodny między wieloma braćmi. Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych też uwielbił.

.


W Starym Testamencie

Rzym. 4:1-5; 9-12 1 Cóż więc powiemy, co zyskał Abraham, nasz ojciec, według ciała? 2. Jeśli bowiem Abraham został usprawiedliwiony z uczynków, ma się czym chlubić, ale nie przed Bogiem. 3. Cóż bowiem mówi Pismo? Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość. 4. A temu, kto pracuje, zapłata nie jest uznana za łaskę, ale za należność. 5. Temu zaś, kto nie pracuje, lecz wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, jego wiara zostaje poczytana za sprawiedliwość… 9. Czy więc to błogosławieństwo dotyczy tylko obrzezanych, czy też nieobrzezanych? Mówimy przecież, że wiara została Abrahamowi poczytana za sprawiedliwość. 10. Jakże więc została mu poczytana? Gdy był obrzezany czy przed obrzezaniem? Nie po obrzezaniu, ale przed obrzezaniem. 11. I przyjął znak obrzezania jako pieczęć sprawiedliwości wiary, którą miał przed obrzezaniem, po to, aby był ojcem wszystkich nieobrzezanych wierzących, aby im też poczytana była sprawiedliwość; 12. I aby był ojcem obrzezania, nie tylko tych, którzy są obrzezani, ale też tych, którzy chodzą śladami wiary naszego ojca Abrahama, którą miał przed obrzezaniem.

.

Przykład Abrahama

Począwszy od Abrahama widzimy, że został on usprawiedliwiony przez wiarę, i że otrzymał obrzezanie jako znak, jako pieczęć sprawiedliwości wiary, otrzymując tę sprawiedliwość, gdy był jeszcze nieobrzezany. (w. 11). Od samego początku zostało zapowiedziane i objawione, że usprawiedliwienie w żadnym wypadku nie zależy, ani nie pochodzi od człowieka, tylko od Boga, który usprawiedliwia człowieka przez jego wiarę. Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość. Został usprawiedliwiony na podstawie sprawiedliwości z wiary. (w. 3).

Sprawiedliwość ta, to sprawiedliwość Chrystusa, która została spełniona i stała się efektywna na Krzyżu. Sprawiedliwość, pochodząca od Boga, musiała przyjść do Jego wybranych przez Jezusa Chrystusa, jak jest napisane:

Rzym. 5:1 Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.

.

Abraham a Prawo

Jak mogliśmy zauważyć, Abraham otrzymał obrzezanie będąc w dojrzałym wieku. Żył wcześniej jak poganin (Jozue 24:2), do czasu, aż został usprawiedliwiony, ponieważ uwierzył Bogu (zob. Rzym. 4:17-22), a jako znak usprawiedliwienia przez wiarę otrzymał obrzezanie. Aktem tym Abraham wypełnił przykazanie Prawa, które zostało dane później za pośrednictwem Mojżesza. Nie zrobił tego sam z siebie, tylko poprzez Chrystusa, który wiele wieków później oddał swoje własne życie na Krzyżu, spełniając w ten sposób wymóg świętości Prawa. Inaczej mówiąc, Chrystus wypełnił Prawo za Abrahama, który w ten sposób stał się ojcem wszystkich wierzących. (Rzym. 4:11). W ten sposób obrzezanie stało się znakiem przymierza.

W Starym Testamencie Izraelici wstępowali do przymierza z Bogiem przez obrzezanie. Nie należy jednak tego rozumieć jako rytuał, który sam w sobie powodował sprawiedliwość lub był czynnikiem usprawiedliwiającym. Oznaczał jedynie przynależność do narodu wybranego. Nie należy tego rozumieć że, ponieważ zostali obrzezani i wezwani do przynależności do ludu Bożego, zostali również usprawiedliwieni i zbawieni. Nic z tych rzeczy. Zostali wezwani, ale niekoniecznie wybrani:

Mat. 22:14 Wielu jest bowiem wezwanych, lecz mało wybranych.

.

Obrzezanie świadczące o obowiązku przestrzegania Prawa

W rzeczy samej, Izraelici z czasów Starego Testamentu poprzez rytuał obrzezania stawali się podporządkowywani Prawu i wszystkiemu, co było z nim związane:

Gal. 5:3 A oświadczam raz jeszcze każdemu człowiekowi, który daje się obrzezać, że jest zobowiązany wypełnić całe prawo.
.
Rzym. 2:13 Gdyż nie słuchacze prawa są sprawiedliwi przed Bogiem, ale ci, którzy wypełniają prawo, będą usprawiedliwieni

Wypełnienie Bożego Prawa jest wymogiem, którego żąda od człowieka po trzykroć Święty Bóg. Żaden człowiek nie może stanąć przed Bogiem, jeżeli w swoim życiu nie wypełnił Prawa. Z drugiej strony, Bóg wiedział, że upadły człowiek nie będzie mógł sam wypełnić przykazań Prawa i, pomimo tego, wymagania Prawa musiały zostać zaspokojone. A zatem… Jak to wszystko pogodzić? Jedynymi, którym będzie przypisane wypełnienie Bożego Prawa są prawdziwi potomkowie Abrahama, będący dziećmi obietnicy. (Rzym. 9:8)

Prawo zostało dane Izraelowi, a ci, którzy starali się je wypełnić na podstawie swoich uczynków, byli pod przekleństwem:

Gal. 3:10 Na wszystkich bowiem, którzy są z uczynków prawa, ciąży przekleństwo, bo jest napisane: Przeklęty każdy, kto nie wytrwa w wypełnianiu wszystkiego, co jest napisane w księdze Prawa

Rasa ludzka, począwszy od Adama i z powodu grzechu pierworodnego, była pod przekleństwem i potępieniem, włączając w to Izraelitów i wszystkich tych, którzy chcieliby dostąpić usprawiedliwienia przed Bogiem starając się przestrzegać Prawa. Coś, co jest niemożliwe, ponieważ:

Gal. 3:11-12 A że przez prawo nikt nie jest usprawiedliwiony przed Bogiem, jest oczywiste, bo: Sprawiedliwy będzie żył z wiary. Prawo zaś nie jest z wiary, lecz: Człowiek, który je wypełnia, przez nie będzie żył.

Dlatego nie cieleśni potomkowie Abrahama zostali usprawiedliwieni, ale ci, którzy żyli z wiary, ponieważ „… Sprawiedliwy będzie żył z wiary…” (w. 11). Jest to jedyny sposób usprawiedliwienia. Przez wiarę spełniają się wymagania prawa i jest to od Boga, ponieważ:

Efez. 2:8-9 Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, jest to dar Boga. Nie z uczynków, aby nikt się nie chlubił.

Zbawiająca sprawiedliwość nie jest wewnętrzną sprawiedliwością człowieka, lecz pochodzi spoza niego, a otrzymuje się ją od Boga za pośrednictwem wiary.

Filip. 3:9 I znaleźć się w nim, nie mając własnej sprawiedliwości, tej która jest z prawa, ale tę, która jest przez wiarę Chrystusa, to jest sprawiedliwość z Boga przez wiarę;

Zbawiająca nas sprawiedliwość jest pochodzącą od Boga, zewnętrzną sprawiedliwością i okrywa zbawionych niczym płaszcz, stanowi szatę zbawienia.

Izaj. 61:10Będę się wielce radować w PANU i moja dusza rozraduje się w moim Bogu, bo przyoblekł mnie w szaty zbawienia i przyodział mnie w płaszcz sprawiedliwości, jak przyozdobionego oblubieńca i jak oblubienicę ozdobioną swoimi klejnotami.

Pan – a więc Chrystus – jest sprawiedliwością Swojego ludu, nie wewnętrzna prawość ludzi, którą osiągają przez uczynki i samodoskonalenie.

Jer. 23:6 Za jego dni Juda będzie zbawiona, a Izrael będzie mieszkał bezpiecznie. A to jest jego imię, którym będą go nazywać: Pan naszą sprawiedliwością

Dlatego, obrzezanie miało znaczenie jedynie w przypadku tych, którzy byli prawdziwymi Żydami, a są nimi jedynie ci, którzy zostali wezwani w Izaaku, synu obietnicy. Innymi słowy, są to wybrani Ojca spośród Izraela.

Rzym. 9:6-8 Lecz nie jest możliwe, żeby miało zawieść słowo Boże. Nie wszyscy bowiem, którzy pochodzą od Izraela są Izraelem. Nie wszyscy też przez to, że są potomstwem Abrahama, są dziećmi, ale jak jest powiedziane: W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo. To znaczy, że nie dzieci ciała są dziećmi Bożymi, lecz dzieci obietnicy są uznane za potomstwo.

.


W Nowym Testamencie, w Kościele Bożym

Kol. 2:11 W nim też zostaliście obrzezani obrzezaniem nie ręką uczynionym, lecz obrzezaniem Chrystusa, przez zrzucenie grzesznego ciała doczesnego.

Zauważmy, że obrzezanie z zewnętrznego aktu rytualnego stało się wewnętrznym i potężnym aktem duchowym. Od czasu odkupienia dokonanego na Krzyżu, każdy wybrany przez Boga do zbawienia w swoim czasie był lub będzie „obrzezany w Chrystusie„, ponieważ: „W nim też zostaliście obrzezani…” Jest niezwykle ważne, by zrozumieć to zagadnienie, ponieważ w pełni definiuje ono, co naprawdę znaczy „narodzić się z Boga” (Jan 3:3,5), czyli zostać usprawiedliwionym i w konsekwencji zbawionym. (Rzymian 5:1; Efezjan 2:8-9; Tytusa 3:5-6; 2 Koryntian 5:17, itd.). Dlatego podkreślamy, że obecnie prawdziwy wierzący nie zostaje obrzezany na ciele, ponieważ przyjmując Chrystusa przez wiarę, został duchowo obrzezany w sercu.

Kol. 2:11 W nim też zostaliście obrzezani obrzezaniem nie ręką uczynionym, lecz obrzezaniem Chrystusa, przez zrzucenie grzesznego ciała doczesnego

Po otrzymaniu obrzezania duchowego, czyli nawrócenia się do Chrystusa, wierzący nie podporządkowuje się już Prawu, próbując wypełnić je własnymi siłami i czego nigdy nie mógłby dokonać, ale poddaje się Chrystusowi. W nowym Prawie, które jest Prawem Ducha życia, zostaje uwolniony od prawa grzechu i śmierci:

Rzym. 8:2 Gdyż prawo Ducha życia, które jest w Jezusie Chrystusie, uwolniło mnie od prawa grzechu i śmierci.

W ten sposób wierzący przechodzi ze śmierci do życia wiecznego i grzech już nad nim nie będzie panował:

Rzym. 6:14 Grzech bowiem nie będzie nad wami panował, bo nie jesteście pod prawem, lecz pod łaską.

.

Zanurzenie w wodzie nie jest nowym obrzezaniem

Nowe obrzezanie w Chrystusie to nie jest zanurzenie w wodzie. Chrzest w wodzie jest, lub przynajmniej powinien być następstwem i efektem duchowego obrzezania osoby, która stała się prawdziwie wierzącą. Prawdziwy chrześcijan został pogrzebany z Chrystusem, czyli zanurzony w Chrystusie, w Jego śmierci. Na tym polega obrzezanie w Chrystusie.

Tego obrzezania nie otrzymał apostoł Paweł, gdy został zaniesiony jako ośmiodniowe niemowlę do świątyni i nie otrzymało go żadne dziecko podczas chrztu. Paweł dostąpił duchowego obrzezania, tak jak wszyscy prawdziwi chrześcijanie, gdy narodził się na nowo z Ducha (Jana 3:3nn) To jest obrzezanie dokonane na krzyżu, gdy ciało grzechu zostało zniszczone. Osoba, teraz już wierząca, otrzymała życie wieczne, ponieważ została usprawiedliwiona z grzechu:

Rzym. 6:6-7 Wiedząc o tym, że nasz stary człowiek został ukrzyżowany razem z nim, aby ciało grzechu zostało zniszczone, żebyśmy już więcej nie służyli grzechowi.

.

Nowe obrzezanie i chrzest (zanurzenie) w Jezusie Chrystusie

Nowe obrzezanie jest synonimem zanurzenia (chrztu) w Chrystusie:

Rzym. 6:3 Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Jezusie Chrystusie, w jego śmierci zostaliśmy ochrzczeni?
.
Kol. 2:11-12 W nim też zostaliście obrzezani obrzezaniem nie ręką uczynionym, lecz obrzezaniem Chrystusa, przez zrzucenie grzesznego ciała doczesnego; Pogrzebani z nim w chrzcie, w którym też razem z nim zostaliście wskrzeszeni przez wiarę, która jest działaniem Boga, który go wskrzesił z martwych.

Nowe obrzezanie to nie chrzest w wodzie, lecz chrzest w Chrystusie, w Jego śmierci i zmartwychwstaniu, co wiąże się z aktem wiary prowadzącej ku życiu wiecznemu. My, prawdziwie wierzący, staliśmy się nimi w chwili, gdy zostaliśmy zanurzeni lub ochrzczeni w śmierci Chrystusa; ukrzyżowani razem z Nim:

Gal. 2:20 Z Chrystusem jestem ukrzyżowany: żyję, ale już nie ja, lecz żyje we mnie Chrystus. A to, że żyję teraz w ciele, żyję w wierze Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał za mnie samego siebie.

Nikt się nie nawraca, gdy idzie do chrztu wodnego. Idzie się do wód, ponieważ nastąpiło nawrócenie. Bez tego nawrócenia próżne jest zanurzenie w wodzie.
.


Wniosek

Które obrzezanie działa na korzyść tego, który uwierzy? Odpowiedź: Obrzezanie w Chrystusie. Prawdziwie wierzący został obrzezany w Chrystusie obrzezaniem nie dokonanym ręką, gdy stary człowiek został ukrzyżowany razem z Chrystusem:

Rzym. 6:6 Wiedząc o tym, że nasz stary człowiek został ukrzyżowany razem z nim, aby ciało grzechu zostało zniszczone, żebyśmy już więcej nie służyli grzechowi.

Obrzezanie to nie ma związku z chrztem w wodzie, chodzi bowiem o identyfikację wierzącego z ofiarą Jezusa Chrystusa na krzyżu. Jest to akt, którego tylko Bóg może dokonać w czlowieku wierzącym.

Rzym. 6:3 Czyż nie wiecie, że my wszyscy którzy, zostaliśmy ochrzczeni w Jezusie Chrystusie, w Jego śmierci zostaliśmy ochrzczeni?

SOLI DEO GLORIA


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email