Wstęp

Mat. 13:10-11 10. Wtedy uczniowie podeszli i zapytali go: Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach? 11. A on odpowiedział im: Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, ale im nie jest dane.

W 13 rozdziale Ewangelii Mateusza Pan Jezus jest bardzo zainteresowany tym, aby jego umiłowani uczniowie – a wraz z nimi my wszyscy, czyli Jego uczniowie w obecnych czasach – poznali detale, sekrety i cechy charakterystyczne Królestwa Bożego. W tym celu użył On siedmiu różnych przypowieści:

  1. O Siewcy
  2. O pszenicy i kąkolu
  3. O ziarnie gorczycy
  4. O zakwasie
  5. O ukrytym skarbie
  6. O perle wielkiej wartości
  7. O sieci


Piąta tajemnica. Ukryty skarb

Mat. 13:44 Ponownie królestwo niebieskie jest podobne do skarbu ukrytego w polu, który człowiek znalazł i ukrył. Uradowany nim poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił to pole.

Pan Jezus ponownie używa przypowieści aby zilustrować Królestwo niebieskie. Gdy mówijest podobne użyte jest greckie słowo ομοια homoia oznaczające „podobne z wyglądu lub charakteru”. W tym wypadku chodzi o podobieństwo do ukrytego skarbu. Czym jest ten ukryty skarb?
.


Pole: świat; człowiek: Chrystus

„Ponownie królestwo niebieskie jest podobne do skarbu ukrytego w polu…”

Podawano jako interpretację tej przypowieści, że jakiś człowiek, grzesznik, kupuje pole, na którym znalazł skarb, symbolizujący Chrystusa. Takie wyjaśnienie jest jednak z gruntu fałszywe. Przede wszystkim grzesznik nie może nabyć pola, które w swym zasadniczym kontekście oznacza świat (zob. w. 24;31;38); ponieważ z całą pewnością, znajdując Chrystusa, odsunąłby się od świata, zostawiając go za sobą tak jak to wyraził Apostoł Paweł:

Filip. 3:8 Owszem, wszystko uznaję za stratę dla znakomitości poznania Chrystusa Jezusa, mojego Pana, dla którego wszystko utraciłem i uznaję to za gnój, aby zyskać Chrystusa.

Jak mówi Scofield:

„Ponadto, grzesznik nie posiada niczego, co mógłby wystawić na sprzedaż, ani Chrystus nie jest do kupienia i nie jest On ukryty w polu. Nikt też nie ukrywa Chrystusa po jego znalezieniu.”

Oczywiście nikt nie może kupić sobie zbawienia,  co mogłoby się wiązać ze sprzedażą tego, co się posiada, w zamian za życie wieczne. Jaki jest więc sens tej przypowieści? Bez cienia wątpliwości musimy w tym względzie trzymać się kontekstu innych przypowieści z Ewangelii Mateusza 13, dotyczących kwestii eschatologicznych.
.


Ten sam człowiek zasiał dobre ziarno

Człowiek odnajdujący skarb musi być tym samym człowiekiem, który zasiał dobre ziarno. Jest nim Syn Człowieczy, to znaczy sam Chrystus (w. 37). Kupił on skarb i pole, na którym ten skarb był ukryty, za cenę własnej krwi:

1 Piotra 1:18-19 18.Wiedząc, że nie tym, co zniszczalne, srebrem lub złotem, zostaliście wykupieni z waszego marnego postępowania przekazanego przez ojców; 19. Lecz drogą krwią Chrystusa jako baranka niewinnego i nieskalanego.

Mesjasz oddał absolutnie wszystko co posiadał, wszelką chwałę przynależną Mu jako Bogu oraz Swoje życie.

Filip. 2:6-7 6. Który, będąc w postaci Boga, nie uważał bycia równym Bogu za grabież; 7. Lecz ogołocił samego siebie, przyjmując postać sługi i stając się podobny do ludzi; 8. A z postawy uznany za człowieka, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej.

Tak wielka cena zapłacona została nie na darmo. Otóż Mesjasz, wcielony Bóg (Kol. 2:9) nasyci się owocem za który zapłacił. Wisząc na krzyżu i znosząc Boży gniew za wszystkie grzechy wszystkich wybranych, w czasie tej niewysłowionej i niewyobrażalnej męki, przed którą Pan odczuwał lęk i udrękę (Mat. 26:374; Marek 14:33) Chrystus podążał za jasno sprecyzowanym i określonym planem odkupienia, który w ostateczności doprowadzi do wiecznej chwały Chrystusa – lud, który nabył, będzie nieustannie oddawać Mu za to Boską cześć.

Izaj. 53:11-12 11. Z udręki swojej duszy ujrzy owoc i nasyci się. Mój sprawiedliwy sługa swoim poznaniem usprawiedliwi wielu, bo sam poniesie ich nieprawości. 12. Dlatego dam mu dział wśród wielkich, aby dzielił się zdobyczami z mocarzami, ponieważ wylał swoją duszę na śmierć. Został zaliczony do przestępców, sam poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami.
.
Efez. 1:13-14 13. W nim [w Chrystusie] i wy położyliście nadzieję, kiedy usłyszeliście słowo prawdy, ewangelię waszego zbawienia, w nim też, gdy uwierzyliście, zostaliście zapieczętowani obiecanym Duchem Świętym; 14. Który jest zadatkiem naszego dziedzictwa, aż nastąpi odkupienie nabytej własności, dla uwielbienia jego [Chrystusa] chwały.

Skarbem są zatem wszyscy, którzy dostąpili zbawienia dzięki Bożemu dziełu odkupienia tych, którzy zostali do tego wybrani przed założeniem świata. Przyjrzyjmy się temu po kolei.
.


Zastosowanie przypowieści o ukrytym skarbie w naszej dyspensacji

W przypowieści o ukrytym skarbie Pan zapowiedział utworzenie Kościoła Bożego i nauczał pryncypiów, które odnosiły się do niego. Jeśli Królestwo Niebieskie jest podobne do ukrytego skarbu, oznacza to, że jest ono skarbem również w sensie dosłownym. Królestwo nie jest częścią świata, dlatego ukryte jest w polu, które symbolizuje ten świat. My wszyscy, którzy mieliśmy przyjść do Chrystusa, byliśmy w pewnym sensie ukryci w polu tego świata do czasu, gdy Pan powołał nas do swej cudownej światłości:

1 Piotra 2:9 Lecz wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do swej cudownej światłości.

Byliśmy skarbem ukrytym w polu, którym jest świat. Chrystus przyszedł na świat (jako Syn Człowieczy przyszedł na pole), odnalazł nas, ujrzał i zbawił. Musiał jednak przedtem sprzedać wszystko, co posiadał, inaczej mówiąc oddał za nas swoje własne życie.
.


Królestwo jest w tych, którzy do niego należą

Królestwo znajduje się w każdym nowonarodzonym, prawdziwie wierzącym człowieku, ponieważ Król poprzez swojego Ducha żyje w tych wszystkich, którzy są dziećmi Bożymi. Jest to wyrażone w Słowie Bożym mówiącym:

1 Jana 5:19 Wiemy, że jesteśmy z Boga, a cały świat tkwi w niegodziwości.

A zatem ukrytym skarbem jest zarówno Królestwo, jak i każdy prawdziwy chrześcijan. Królestwo Boże i jego obywatele znajdują się na świecie, ale są od niego odseparowani, niejako ukryci w polu symbolizującym świat, do którego nie należą:

Kol. 3:3 Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu.
.
Jan 15:19 Gdybyście byli ze świata, świat miłowałby to, co jest jego. Ponieważ jednak nie jesteście ze świata, ale ja was wybrałem ze świata, dlatego świat was nienawidzi.

.


Skarb ponownie ukryty I

„… królestwo niebieskie jest podobne do skarbu ukrytego w polu, który człowiek znalazł i ukrył…”

Ukrycie skarbu po jego znalezieniu, w odniesieniu do Kościoła oznacza, że ma on jeszcze jakiś czas pozostać na polu, czyli na świecie, aby wypełnić powierzoną mu przez Pana funkcję: głoszenia Ewangelii i dawania świadectwa o Jezusie Chrystusie

Dzieje 1:8 Ale przyjmiecie moc Ducha Świętego, który zstąpi na was, i będziecie mi świadkami w Jerozolimie, w całej Judei, w Samarii i aż po krańce ziemi.
.
Mat. 28:19 Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego;

.


Dziesięć zaginionych plemion

Przypowieść o ukrytym skarbie posiada też jasny sens eschatologiczny. Skarbem może być również Izrael, od wieków rozproszony i zaginiony wśród innych narodów na ziemi, która w takim przypadku byłaby polem. W Księdze Ozeasza czytamy o dziesięciu plemionach Izraela, które zostały rozproszone i wymieszane z innymi narodami na ziemi. Porównuje się je do niewiernej żony, odrzuconej przez Boga z uwagi na popełnione cudzołóstwa. (zob. Ozeasza 1:1-9). Niemniej jednak Bóg zapowiedział przez swojego proroka, że pod koniec dni Izrael zostanie znowu zgromadzony i przywrócony do Pana:

Ozeasza 1:10-11 10. Jednak liczba synów Izraela będzie jak piasek morski, którego nie można zmierzyć ani zliczyć. I stanie się, że w miejscu, gdzie im mówiono: Nie jesteście moim ludem, będzie się do nich mówić: Wy jesteście synami Boga żywego. 11. I będą zgromadzeni razem synowie Judy i synowie Izraela, ustanowią sobie jedną głowę i wyjdą z tej ziemi. Wielki bowiem będzie dzień Jizreel.

Mowa jest tutaj o ratyfikacji przymierza z Abrahamem co do Izraela. Stanie się to przy końcu dni, u progu wejścia do Królestwa Tysiącletniego. Mesjasz jest wspomnianym tutaj przywódcą a dzień Jizreel oznacza wylanie Bożego błogosławieństwa. Pod koniec dni, podczas Wielkiego Ucisku, Bóg spowoduje nawrócenie Izraelitów zaginionych i rozproszonych wśród narodów na niespotykaną dotąd skalę:

Jer. 31:8-10 8. Oto przyprowadzę ich z ziemi północnej i zgromadzę ich z krańców ziemi; wśród nich będą ślepi i chromi, brzemienne i rodzące. Powrócą tu wielką gromadą. 9. Przyjdą z płaczem i przyprowadzę ich wśród modlitw, a poprowadzę ich nad strumienie wód prostą drogą, na której się nie potkną. Jestem bowiem ojcem dla Izraela, a Efraim jest moim pierworodnym. 10. Słuchajcie słowa Pana, o narody, głoście je na dalekich wyspach i mówcie: Ten, kto rozproszył Izraela, zgromadzi go i będzie to strzec jak pasterz swoich trzód.

Izrael był wybrany przez Boga jako swego rodzaju skarb, jako szczególna dla Niego własność:

2 Mojż. 19:5 Dlatego teraz, jeśli posłuchacie mojego głosu i będziecie przestrzegać mojego przymierza, będziecie moją szczególną własnością ponad wszystkie narody, bo do mnie należy cała ziemia.

Przez wiele stuleci Izrael przestał być szczególną własnością Boga z uwagi na swoje nieposłuszeństwo ale, jak mówi Słowo Boże, zostanie on znowu zgromadzony:

5 Mojż. 30:1-3 1. A gdy spadnie na ciebie to wszystko, błogosławieństwo i przekleństwo, które przedłożyłem przed tobą, a wspomnisz je sobie w swym sercu pośród wszystkich narodów, do których Pan, twój Bóg, cię wypędzi; 2. I zawrócisz do Pana, swego Boga, i będziesz słuchał jego głosu we wszystkim, co ci dziś nakazuję, ty i twoi synowie, z całego swego serca i całą swoją duszą; 3. Wtedy Pan, twój Bóg, wyprowadzi cię z twego więzienia i zlituje się nad tobą, i przywróci, i zgromadzi cię ze wszystkich narodów, wśród których Pan, twój Bóg cię rozproszył.
.
Jer. 29:14 I dam wam się znaleźć, mówi Pan, i odwrócę waszą niewolę, i zgromadzę was ze wszystkich narodów i ze wszystkich miejsc, do których was wygnałem, mówi Pan. I przyprowadzę was na to miejsce, z którego was uprowadziłem.

Wybrana grupa sług naszego Boga, 144 000 opieczętowanych ze wszystkich plemion Izraela (Objawienia 7:3-4), podczas Wielkiego Ucisku głosić będzie o Mesjaszu rozproszonym spośród Efraima.
.


Skarb ponownie ukryty II

„… królestwo niebieskie jest podobne do skarbu ukrytego w polu, który człowiek znalazł i ukrył…”

Izrael, zwany również w Biblii Efraimem, rozproszony i zaginiony wśród innych narodów i tylko w części zgromadzony na swojej ziemi, na dzień dzisiejszy pozostaje jeszcze ukryty w polu, oczekując na swoje odrestaurowanie. Oczywiście mamy tutaj na myśli prawdziwy Izrael, ten, który tylko Bóg zna.
.


Człowiek sprzedający wszystko co posiada (pogłębiając temat)

„…Uradowany nim poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił to pole.”

Pan jest uradowany, ponieważ zobaczył owoc udręki swojej duszy i został nim nasycony (Izajasza 53:11). Jezus Chrystus, ponieważ tylko On mógł to zrobić, sprzedał wszystko, co miał, czyli samego siebie, gdy dobrowolnie oddał swoje życie na krzyżu. Swoją ofiarą, wyrażoną we własnej krwi kupił pole, którym jest świat, wraz z tym, co się na nim znajduje, czyli z ukrytym skarbem. Skarbem tym są wszyscy wybrani do zbawienia: zarówno Kościół Boży, jak i w odpowiednim dla niego czasie Izrael (zob. Rzym. 11:25-27). Zbawienia można dostąpić jedynie z łaski przez wiarę, na podstawie odkupienia dokonanego za nas przez Pana Jezusa Chrystusa.

1 Jana 2:2 I on jest przebłaganiem za nasze [wybranych Żydów] grzechy, a nie tylko za nasze, lecz także za grzechy całego świata [wybranych z narodów].

Ofiara przebłagalna złożona przez Chrystusa na krzyżu za grzechy całego świata nie oznacza że wszyscy uwierzą i otrzymają przebaczenie swoich grzechów. Tylko ci, którzy reprezentują ukryty skarb zostają usprawiedliwieni. W sensie eschatologicznym i w związku z Izraelem, który ma zostać zbawiony pod koniec Wielkiego Ucisku C.I. Scofield pisze:

„Boski Kupiec kupuje pole (świat) ponieważ jest zainteresowany skarbem, będącym obiektem jego miłości ze względu na ojców (Rzymian 11:28). Skarb ten zostanie odrestaurowany, przywrócony i zbawiony. Nuta radości jest tą samą, którą zaintonowali prorocy mówiący o przywróceniu królestwa Izraela (Zob. 5 Mojż. 30:9; Izajasza 49:13; 52:1-3; 62:4-7; 65:18-19)”

Zauważmy przy tym, że Chrystus przyszedł po to, aby słowo o Królestwie w pierwszej kolejności przekazać Izraelowi.

SOLI DEO GLORIA


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email