Czwarta dyspensacja

Obietnica (1 Mojż. 12:1- 2 Mojż. 19:8). Czas próby od wezwania Abrama do ogłoszenia Prawa Mojżeszowego na Synaju.

1 Mojż. 12:1-2 I Pan powiedział do Abrama: Wyjdź z twojej ziemi i od twojej rodziny, i z domu twego ojca do ziemi, którą ci pokażę. A uczynię z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i rozsławię twoje imię, i będziesz błogosławieństwem.
.
1 Mojż. 15:4 A oto dotarło do niego słowo Pana: Nie on będzie twoim dziedzicem, lecz ten, który wyjdzie z twego wnętrza, będzie twoim dziedzicem
.
1 Mojż. 15:5-6 Potem wyprowadził go na dwór i powiedział: Spójrz teraz na niebo i policz gwiazdy, jeśli będziesz mógł je policzyć, i powiedział mu: Takie będzie twoje potomstwo. I uwierzył Panu, i poczytano mu to za sprawiedliwość

Dyspensacja Obietnicy miała charakter ekskluzywny, dotyczyła bowiem wyłącznie Izraelitów, począwszy od Abrama, zwanego później Abrahamem i kończąc na narodzie izraelskim podczas jego pobytu na Synaju. Obietnica dana Abrahamowi (nie dyspensacja) składała się z kilku punktów. Dotyczyła:

  • Ziemi Kanaanu
  • Wielkiego narodu
  • Błogosławieństwa i bycia błogosławieństwem
  • Syna (Izaaka)

Obietnica dana Abrahamowi dotyczy w pewnym stopniu całej ludzkości, albowiem „W tobie będą błogosławione wszystkie narody ziemi.” (1 Mojż. 12:3). Oczywiście błogosławieństwem tym jest Chrystus. Abraham będąc całkowicie posłusznym Bogu, gdy był już gotowy do zabicia swojego ukochanego syna Izaaka otrzymał kolejną obietnicę:

1 Mojż. 22:16-17 Przysiągłem na siebie samego, mówi Pan: Ponieważ to uczyniłeś i nie odmówiłeś mi swego syna, twego jedynego; Błogosławiąc, będę ci błogosławić, a rozmnażając, rozmnożę twoje potomstwo jak gwiazdy na niebie i jak piasek na brzegu morza; a twoje potomstwo odziedziczy bramy swoich nieprzyjaciół.

Następnie Bóg dał mu najważniejszą że wszystkich obietnic. Czytamy

1 Mojż. 22:18 I w twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi, dlatego że posłuchałeś mojego głosu.

Kto jest tym potomstwem? Widzimy to w Liście do Galacjan

Gal. 3:16 Otóż Abrahamowi i jego potomkowie zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus.

To Chrystus jest Zbawicielem ludzi; rozumiejąc oczywiście, że zbawienie nie jest zbiorowe, tylko indywidualne. To Chrystus jest Panem nad wszystkim co tylko istnieje.

Mat. 28:18 Wtedy Jezus podszedł i powiedział do nich: Dana mi jest wszelka władza na niebie i na ziemi.

Ponadto, Chrystus jest pożądanym przez narody (Aggeusza 2:7), który powróci w chwale, aby objąć ziemię w posiadanie:

Agg. 2:6-7 Tak bowiem mówi Pan zastępów: Jeszcze raz, po krótkim czasie, wstrząsnę niebem i ziemią, morzem i lądem; Wstrząsnę wszystkimi narodami i przyjdzie Pożądany przez wszystkie narody. I napełnię ten dom chwałą, mówi Pan zastępów.

Proroctwo to mówi o Chrystusie, który będzie Pożądanym przez wszystkie narody, które wejdą do Tysiącletniego Królestwa Mesjańskiego. Mamy tutaj kolejny dowód na to, że Królestwo to jeszcze nie nadeszło. W dzisiejszych czasach wszystko jest wręcz odwrotnie. Poszczególni ludzie i nawet całe narody coraz bardziej nienawidzą  Chrystusa, ponieważ zbliża się Dzień Pana, który nie będzie dniem radości, tylko straszliwego sądu, jak mówi prorok Amos:

Amos 5:18-20 Biada tym, którzy pragną dnia Pana! Cóż wam po tym dniu Pana? Jest on ciemnością, a nie światłością. Jak gdyby ktoś uciekał przed lwem, a spotkał go niedźwiedź; albo jak gdyby wszedł do domu i oparł się ręką o ścianę, a ukąsiłby go wąż. Czy dzień Pana nie jest ciemnością, a nie światłością? Mrokiem bez żadnej jasności?

.


Społeczność Abrahama z Bogiem

Abraham żył w ziemi Kanaanu w komunii i społeczności z Bogiem, oddając Mu cześć i mając Jego obietnice. Przyjrzyjmy się nieco życiu Abrahama w czasie dyspensacji Obietnicy. Był to okres nieuniknionej próby dla tego, który miał zostać ojcem zarówno wielkiego narodu, jak i wszystkich wierzących nieobrzezanych na ciele

Rzym. 4:11 I przyjął znak obrzezania jako pieczęć sprawiedliwości wiary, którą miał przed obrzezaniem, po to, aby był ojcem wszystkich nieobrzezanych wierzących, aby im też poczytana była sprawiedliwość
.
1 Mojż. 12:4-8 Wyszedł więc Abram,jak mu Pan rozkazał, poszedł z nim też Lot. Abram miał siedemdziesiąt pięć lat, gdy wyszedł z Charanu. I Abram wziął swoją żonę Saraj, Lota, syna brata swego, i cały dobytek, który zgromadzili, i duszę, które nabyli w Charanie, i wyszli, aby udać się do ziemi Kanaan; i przybyli do ziemi Kanaan. Abram przeszedł te ziemię aż do miejsca Suchej, do równiny More. Na tej ziemi byli wówczas Kananejczycy. I Pan ukazał się Abramowi, i powiedział: Twemu potomstwu dam tę ziemię. I Abram zbudował tam ołtarz dla Pana, który musie ukazał. A stamtąd przeniósł się do góry na wschód od Betel i tam rozbił swój namiot między Betel od zachodu i Aj od wschodu. Tam również zbudował ołtarz dla Pana i wzywał imienia Pana.

Mieszkając w ziemi Kanaan Abram otrzymał od Boga obietnicę, że ziemia ta będzie dana jego potomkom, czyli Izraelitom. W związku z tym zbudował tam ołtarz jako znak proroczy, że ta ziemia będzie zwana Ziemią Świętą, ponieważ tutaj ukazał mu się Bóg. W tej samej ziemi zbudował również drugi ołtarz aby wzywać imienia Pana. Musiał jednak Abram zostać poddany próbie…
.


Exodus Abrama

W obliczu pojawiających się trudności Abram opuszcza miejsce duchowego błogosławieństwa i udaje się do Egiptu, który symbolizuje pogański świat.

1 Mojż.12:10-28 A nastąpi głód na tej ziemi. Abram zstąpił więc do Egiptu, aby tam gościć; ciężki bowiem był głód na ziemi. A gdy zbliżał się do Egiptu, powiedział do swej żony Saraj: Oto wiem, że jesteś piękną kobietą. Gdy Egipcjanie cię zobaczą, powiedzą: To jego żona; i zabiją mnie, a ciebie zostawią przy życiu. Mów, proszę, że jesteś moją siostrą, aby mi się dobrze wiodło że względu na ciebie i abym dzięki tobie pozostał przy życiu. Gdy Abram wszedł do Egiptu, Egipcjanie zobaczyli, że ta kobieta jest bardzo piękna. Ujrzeli ja też dostojnicy faraona i chwalili ją przed nim. I zabrano tę kobietę do domu faraona. Ten dobrze traktował Abrama że względu na nią. Abram miał więc owce, woły, osły, służących i służące, oślice i wielbłądy. Pan jednak dotknął faraona i jego dom wielkimi plagami z powodu Saraj, żony Abrama. Faraon wezwał więc Abrama i powiedział: Coś ty mi zrobił? Czemu mi nie powiedziałeś, że ona jest twoją żoną? Dlaczego mówiłeś: Ona jest moją siostrą, tak że mogłem ją wziąć sobie za żonę? A teraz – oto twoja żona, weź ją i idź. I faraon rozkazał o nim swoim ludziom, i odprawili go wraz z żoną i wszystkim, co było jego.

Trudności i różnego rodzaju niesprzyjające okoliczności które spotykają nas w życiu, nie powinny mieć wpływu na naszą postawę i naszą pozycję w Bogu, skłaniając nas do podejmowania decyzji, które wydają się być dla nas łatwiejszymi i wygodniejszymi do realizacji z punktu widzenia  świata naturalnego. Gdy szukamy pomocy i rozwiązania naszych życiowych problemów na sposób naturalny, tak jak starają się to robić ludzie należący do świata, nasze problemy nie znikają, przybierają za to inny charakter. Widzimy to wyraźnie na przykładzie Abrama:

  • Abram udał się do Egiptu, aby nasycić się pożywieniem, ale w duszy odczuwał niepokój (w. 11-12);
  • Abram udał się do Egiptu, aby znaleźć naturalne bezpieczeństwo, ale w duszy bardzo obawiał się o swoje życie (w. 12)
  • Abram udał się do Egiptu szukając pokoju, który oferuje świat, ale miał świadomość tego, że jest nieuczciwy i kłamie (w. 13, 18-19)
  • Abram udał się do Egiptu szukając wolności i swobody, którą świat wydaje się oferować, okazało się jednak, że jego żona została pojmana i zabrana do domu faraona (w. 15)
  • Abram udał się do Egiptu w poszukiwaniu zaopatrzenia i faraon pozwolił mu się wzbogacić… w zamian za własną żonę! W ten sposób został upokorzony. Wtedy musiał interweniować Bóg, aby szatan nie miał możliwości pokrzyżowania Jego planów.
  • Abram został poddany próbie podczas dyspensacji Obietnicy, jednak w tym momencie, gdy znajdował się w Egipcie, nie udało mu się jej przezwyciężyć.

Zawsze gdy na własną rękę staramy się wyjść z sytuacji w której Bóg nas postawił, dajemy szatanowi miejsce i możliwość oddalenia nas od Bożego planu, który On dla nas przygotował.
.


Abram wraca do Kanaanu i do ołtarza.

1 Mojż.  13:1-4 Tak więc Abram wyszedł z Egiptu, on i jego żona, i wszystko, co miał, i Lot z nim, i udali się ku południu. A Abram był bardzo bogaty w bydło, srebro i złoto. I szedł, robiąc postoje, od południa aż do Betel, do tego miejsca, gdzie poprzednio był jego namiot, między Betel a Aj; Do miejsca, gdzie poprzednio zbudował ołtarz. Tam wezwał Abram imienia Pana.

Abram wrócił na miejsce prawdziwego błogosławieństwa, do Kanaanu, do wiary, kultu i uwielbiania Boga. Mogłoby się wydawać, że w Egipcie (w świecie) został pobłogosławiony, sądząc po bogactwie, które stamtąd zabrał ze sobą. Jednakże to „błogosławieństwo” wymieszane było z wielkim smutkiem, upokorzeniem i duchowymi rozterkami, jak to już wcześniej zauważyliśmy. Bogactwo materialne było środkiem którego szatan użył do kuszenia Abrama, aby pozostał on w Egipcie. I tylko dzięki suwerennej interwencji Boga Abram musiał wyjść i wyszedł z Egiptu.

Wielkie bogactwa wcale nie muszą oznaczać Bożego błogosławieństwa.

Przysłów 10:22 Błogosławieństwo Pana wzbogaca i nie przynosi z sobą zmartwień.

Niewątpliwie „błogosławieństwo” Abrama w Egipcie przyniosło ze sobą wiele smutku i zmartwienia. W swoim miłosierdziu Bóg pozwolił jdnak Abramowi nie tylko zatrzymać to materialne bogactwo, ale także je powiększyć.
.


Obcy w swojeje ziemi

Abram (zwany już teraz Abrahamem) poraz drugi wyrusza z Kanaanu aby żyć w innej ziemi jako przybysz, i powtarza się sytuacja z Egiptu

1 Mojż. 20:1-2 Potem Abraham wyruszył stamtąd do ziemi południowej i zamieszkał między Kadesz a Szur, i był przybyszem w Gerarze. Tam Abraham powiedział o swej żonie Sarze: Ona jest moją siostrą. Dlatego Abimelek, król Geraru, posłał po Sarę i wziął ją.
.
(Zob. 1 Mojż. 20:1-17)

Abraham poraz kolejny wyrusza z Kanaanu i stawia swoje namioty pomiędzy Ziemią Obiecaną i Egiptem. Tam, również ze strachu, postąpił nieuczciwie, dokładnie tak samo jak z Faraonem w Egipcie, w kwestii swojej żony Sary. Co ciekawe taki sam schemat powtórzył się z Izaakiem, synem Abrahama. (Zob. 1 Mojż. 26:6-32). Jest rzeczą oczywistą, że Bóg poddawał Abrahama próbie, prowadząc go do większego zaufania do Stwórcy, aby mógł pozbyć się strachu, w tym przypadku lęku o swoje życie, oraz mógł odczuć żal i skruchę z powodu niedostatku wiary.

1 Mojż. 20:9-11 Potem Abimelek wezwał Abrahama i powiedział mu: Co nam uczyniłeś? W czym zgrzeszyłem przeciwko tobie, że sprowadziłeś na mnie i mamonę królestwo tak wielki grzech? Postąpiłeś ze mną tak, jak nie należy postępować. Abimelek zapytał jeszcze Abrahama: Co widziałeś, że tak postąpiłeś? Abraham odpowiedział: Bo myślałem – na pewno nie ma w tym miejscu bojaźni Bożej i zabiją mnie z powodu mojej żony.

Później musiał Abraham przejść najtrudniejszą próbę, gdy chodziło nie o obawę o swoje własne życie, ale o życie jedynego, ukochanego syna. (Zob. 1 Mojż. 22)
.


Więcej na temat dyspensacji Obietnicy

Podczas pobytu w Kanaanie, Izrael – począwszy od Abrahama – cieszył się Bożym błogosławieństwem. Podczas pobytu w Egipcie utracił duchowe błogosławieństwa (Egipt symbolizuje świat, a Kanaan to ziemia obiecana im przez Boga). W czasie niewoli egipskiej Bóg wzbudził im wyzwoliciela, Mojżesza. Poprzez ofiarę paschalną dla oczyszczenia z grzechu oraz z Bożą mocą zostali uwolnieni z niewoli egipskiej.

  • Baranek paschalny był zapowiedzią Chrystusa ukrzyżowanego (Zob. 2 Mojż. 12)
  • Uwolnienie Izraela z Egiptu było figurą i zapowiedzią uwolnienia od świata i grzechu tych wszystkich, którzy mają Chrystusa i należą do Niego (2 Mojż. 13:17, 20-22; 14)

Dyspensacja Obietnicy zakończyła się, gdy będąc na Synaju lud Izraela z drżeniem serca wziął na siebie przywilej i obowiązek bycia narodem wybranym i ludem Bożym:

2 Mojż. 19:4-8 Widzieliście, co uczyniłem Egipcjanom i jak niosłem was na skrzydłach orłów, i przyprowadziłem was do siebie. Dlatego teraz, jeśli posłuchacie mego głosuj będziecie przestrzegać mojego przymierza, będziecie moją szczególną własnością ponad wszystkie narody, bo do mnie należy cała ziemia. A wy będziecie mi królestwem kapłanów i narodem świętym. To są słowa, które będziesz mówić do synów Izraela. Wtedy Mojżesz przyszedł i zwołał starszych ludu, i wyłożył im wszystkie te słowa, które mu Pan nakazał. Cały lud odpowiedział wspólnie: Uczynimy wszystko, co Pan powiedział. I Mojżesz zaniósł słowa ludu do Pana.

W ten sposób lud uwolniony z wielkimi znakami i z wielką mocą z niewoli egipskiej zobowiązał się do chodzenia w uświęceniu i bojaźni Bożej. Niestety, dorosłemu pokoleniu które wyszło z Egiptu, z wyjątkiem Jozuego i Kaleba, nie udało się dotrzeć do ziemi obiecanej z powodu ich nieposłuszeństwa, rebelii i niewiary.

4 Mojż. 14:30 Nie wejdziecie do tej ziemi, którą przysiągłem dać wam na mieszkanie, z wyjątkiem Kaleba, syna Jefunnego i Jozuego, syna Nuna.

Kiedy zostajemy uratowani z Egiptu (czyli z grzesznego świata) przez Chrystusa, jesteśmy prowadzeni przez pustynię, gdzie Bóg, który jest sprawiedliwy, poddaje próbie nasze serca i myśli:

Psalm 7:9 … Boże sprawiedliwy, ty, który badasz serca i nerki.
.
Jer. 11:20 Lecz, Panie zastępów, który sądzisz sprawiedliwie i badasz nerki i serca…
.
Jer. 17:10 Ja, Pan, badam serca i doświadczam nerki, aby oddać każdemu według jego dróg i według owocu jego uczynków.

Mojżesz, jako (w pewnym stopniu) swego rodzaju pierwowzór Chrystusa, był pośrednikiem między Bogiem a Izraelem, tak jak Chrystus jest pośrednikiem między nami i Ojcem. W momencie, gdy powiedzieliśmy: Panie, niech się dzieje Twoja wola ze mną i we mnie, Chrystus przekazał te słowa Ojcu, tak samo jak Mojżesz, który „… zaniósł słowa ludu do Pana.” (2 Mojż. 19:8)


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email