Jan 10:1-11 1. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto nie wchodzi do owczarni drzwiami, ale wchodzi inną drogą, ten jest złodziejem i bandytą. 2. Lecz kto wchodzi drzwiami, jest pasterzem owiec. 3. Temu odźwierny (θυρωρὸς thuroros) otwiera i owce słuchają jego głosu, a on woła swoje własne owce po imieniu i wyprowadza je. 4. A gdy wypuści swoje owce, idzie przed nimi, a owce idą za nim, bo znają jego głos. 5. Ale za obcym nie idą, lecz uciekają od niego, bo nie znają głosu obcych. 6. Tę przypowieść powiedział im Jezus, lecz oni nie zrozumieli tego, co im mówił. 7. Wtedy Jezus znowu powiedział do nich: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Ja jestem drzwiami dla owiec. 8. Wszyscy, ilu ich przede mną przyszło, są złodziejami i bandytami, ale owce ich nie słuchały. 9. Ja jestem drzwiami. Jeśli ktoś wejdzie przeze mnie, będzie zbawiony; wejdzie i wyjdzie, i znajdzie pastwisko. 10. Złodziej przychodzi tylko po to, żeby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem, aby miały życie i aby miały je w obfitości. 11. Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje swoje życie za owce.

Czemu tak się dzieje?

Nastały przewrotne czasy dla biblijnie wierzących Chrześcijan i to nie w świecie jako takim, bo to było zawsze, ale uwaga – w zborach ewangelicznych (trudne czasy).

Kiedy ktoś zaczyna badać dogłębnie Słowo Boże – „czy tak się sprawy mają?” (jak przysłowiowi Berejczycy / Dzieje.17:11), a następnie zadaje niewygodne pytania doktrynalne we współczesnych zborach w XXI wieku, zostaje pogardliwie okrzyknięty: „faryzeuszem”, „uczonym w Piśmie” (negatywna konotacja) lub właśnie „legalistą”. I od razu szybko dodaje się najczęściej bezrozumnie biblijną frazę:litera Prawa zabija (martwa litera).

To jakby ktoś próbował zatrzymać wzrost i poznawanie Słowa Bożego przez kolejne i kolejne pokolenia biblijnie wierzących. Mamy opierać się tylko na tym, co było sprzed 50 czy 30 lat zdefiniowane przez teologię (chodź i tak znienawidzoną dzisiaj), i nie wolno dalej badać. Jeśliby tak miało być, to co powiedzieć o dorobku całej Reformacji? Przecież to nie tylko Marcin Luter i jego tezy, ale całe pokolenia ludzi zgłębiających poznanie Słowa Bożego dały nam współczesnym głębsze rozeznanie. A dzisiaj w postmodernistycznych zborach, nie wolno zgłębiać teologii, odczuwa się do niej odrazę. Nie wolno wykrywać błędów, czy poprawiać nie do końca właściwe egzegezy wcześniejszych pokoleń.

Czemu tak się dzieje? Powodów jest kilka, a jednym z nich może być chęć panowania nad ludźmi w zborze; panowania stricte ludzkiego. Trzymaniem w ryzach typu: „Jeśli odejdziesz ze zboru, w którym źle się dzieje czy może jest nawet złe nauczanie, to w rezultacie utracisz zbawienie (heretycka doktryna o utracalności zbawienia nawróconych w Duchu Świętym / Bóg jest „za slaby”?). Wodzowie w zborach, którzy już dawno poszli na kompromisy ze światem – za wszelką cenę pragną utrzymać liczbę dusz, jako sztuki i tzw. „zasoby ludzie”. Ma to związek np. z kolektą (utrzymanie sali) lub naciskami sponsorów-fundacji, którzy chcą mieć wyniki i statystyki.

odźwierny*: człowiek pilnujący drzwi, bramy; stróż; portier; dozorca („Słownik Języka Polskiego”); z gr.: θυρωρος thuros (np. Jan 18:17), hebr. שׁוֹעֵר shoer (np. Neh.7:1)


Ale do sedna…

Przestrzeganie martwej litery Prawa odnosi się do Starego Testamentu, a nie do Ewangelii Pana Jezusa w Nowym Testamencie (2 Kor.3:1-18). Z kolei w kontekście Zakonu Mojżeszowego odnosiło się to nie do samego Prawa nadanego przez Boga Jahwe, lecz do niemożności wypełnienia wszystkich jego wymagań przez Żydów (Gal. 3:10, Rzym. 7:8-10). Nakazy Prawa miały być cały czas głoszone przez kapłanów Izraelowi (do momentu objawienia się Mesjasza na Ziemi, por. 5 Mojż. 33:10; Mal. 2:7); tyle tylko, ten nieosiągalny dla człowieka Boży standard został zastąpiony rękami kapłanów i zakonoznawców, którzy zaczęli wykraczać poza Zakon Mojżeszowy lub go modyfikować w celu obniżenia standardu, tak, aby móc go osiągnąć (ludzkie zwyczaje i tradycje, por. Marek 7:9-13). „Litera Prawa” była martwa, ponieważ jej wymogi zabijały każdego, kto znajdował się pod Prawem. A przez to była bezużyteczna dla Narodu Wybranego – nikt nie mógł osiągnąć zbawienia przez zachowywanie prawa (Gal. 5:3; Jakuba 2:10).

Natomiast w NT – lud Boży w Chrystusie (Zakon Chrystusa w Duchu Świętym, por. 1 Kor. 9:21; Rzym. 8:2), już nie potrzebuje Zakonu Mojżeszowego – 613 nakazów Boga; jako nowonarodzeni z Ducha. Proszę nie mylić z Dekalogiem, który Pan Jezus potwierdził w NT, i On nas uzdalnia do przestrzegania nakazu miłowania Boga i bliźniego. Jednocześnie nie mam tu na myśli starotestamentowego „szabatu”. A przy okazji miłości do bliźniego, nie może odbywać się ona kosztem Prawdy Bożej; a o tym się zapomina w wielu zborach (np. cały rozdział 3 z  I Listu Jana ):

1 Jana 3:18-24
.
18. Moje dzieci, nie miłujmy słowem ani językiem, ale uczynkiem i prawdą.

19. Po tym poznamy, że jesteśmy z prawdy i uspokoimy przed nim nasze serca.

20. Bo jeśli nasze serce nas potępia, Bóg jest większy niż nasze serce i wie wszystko.

21. Umiłowani, jeśli nasze serce nas nie potępia, mamy ufność ku Bogu;

22. I o cokolwiek prosimy, otrzymujemy od niego, bo zachowujemy jego przykazania i robimy to, co miłe w jego oczach.

23. A to jest jego przykazanie, abyśmy wierzyli w imię jego Syna, Jezusa Chrystusa, i miłowali się wzajemnie, jak nam przykazał.

24. Bo kto zachowuje jego przykazania, mieszka w nim, a on w nim. A wiemy, że w nas mieszka, przez Ducha, którego nam dał.

Poza tym Apostoł Paweł pisze o tym, że Prawo ma nam obnażać grzeszną naturę rodzaju ludzkiego, by człowiek zdawał sobie sprawę z własnego położenia względem Boga. Dopiero Syn Człowieczy zmienia radykalnie sytuację tych, którym udzielił łaski zbawia!

Rzym. 3:19-31
.
19. A wiemy, że wszystko, co mówi prawo, mówi do tych, którzy są pod prawem, aby wszystkie usta zostały zamknięte i aby cały świat podlegał karaniu Boga.

20. Dlatego z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało w jego oczach, gdyż przez prawo jest poznanie grzechu.

21. Lecz teraz bez prawa została objawiona sprawiedliwość Boga, poświadczona przez prawo i proroków.

22. Jest to sprawiedliwość Boga przez wiarę Jezusa Chrystusa dla wszystkich i na wszystkich wierzących. Nie ma bowiem różnicy.

23. Wszyscy bowiem zgrzeszyli i są pozbawieni chwały Boga;

24. A zostają usprawiedliwieni darmo, z jego łaski, przez odkupienie, które jest w Jezusie Chrystusie.

25. Jego to Bóg ustanowił przebłaganiem przez wiarę w jego krew, aby okazać swoją sprawiedliwość przez odpuszczenie, w swojej cierpliwości, przedtem popełnionych grzechów;

26. Aby okazać swoją sprawiedliwość w obecnym czasie po to, aby on był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, kto wierzy w Jezusa.

27. Gdzież więc jest powód do chluby? Został wykluczony. Przez jakie prawo? Uczynków? Nie, przez prawo wiary.

28. Tak więc twierdzimy, że człowiek zostaje usprawiedliwiony przez wiarę, bez uczynków prawa.

29. Czy Bóg jest jedynie Bogiem Żydów? Czy też nie pogan? Istotnie, i pogan;

30. Ponieważ jeden jest Bóg, który usprawiedliwi obrzezanych z wiary i nieobrzezanych przez wiarę.

31. Czy więc obalamy prawo przez wiarę? Nie daj Boże! Przeciwnie, utwierdzamy prawo.

Rzetelny odźwierny (w rozumieniu: prezbiterzy, starsi zbioru, kaznodzieje, nauczyciele Słowa Bożego, ewangeliści) ma otwierać drzwi zagrody, by owce szły za jedynym Wodzem – Dobrym Pasterzem i Arcykapłanem. Odźwierny (synonim sługi) ma to robić rzetelnie, bojaźliwie poprzez zgłębianie i głoszenie Słowa Bożego. Nie jak przywódcy tego świata czy guru w sektach. Dla nas wszystkich punktem odniesienia ma być Pismo Święte i jego znajomość, a nie obyczajowość, mentalność i emocje z tego świata. Dziś w zborach tworzy się kliki – „towarzystwa wzajemnej adoracji”, grupy układów i kompromisów oraz dyplomacji. Zgłębianie Słowa Bożego wywołuje dziś u wielu – niepokój i poczucie zagrożenia w liderstwie. Czy zbory Pańskie to „prywatne folwarki”, należące do pastora i jego żony lub do jakiejś denominacji?!

Uległość ludzi i przytrzymywanie ich w odstępczych zborach (denominacjach) odbywa się dziś na przykład poprzez nagłe okazywanie im pomocy materialnej lub nagłe zainteresowanie takimi osobami (wysłuchanie problemów i bolączek), by tylko zatrzymać ich jako sztukę w zborze. Okazywanie pomocy wzajemnej w zborach, nie jest dziwne czy zabronione. Wzajemna pomoc jest pożądana i obowiązująca nas wszystkich, problem w tym, jakie są motywacje tej pomocy. Czy jest to szczere i zawsze miało miejsce czy tylko jedna z doraźnych socjotechnik? Przykładowo manipulacja typu „dług wdzięczności”, służy po to by ludzie nie odchodzili ze zboru lub aby przestali interesować się biblijnymi doktrynami, jako rzekomo „martwą literą Prawa” / legalizmem.W rzeczywistości pomoc udzielana z innych powodów niż biblijne motywacje jest formą właściwego formalizmu religijnego, nie jest to źródło prawdziwej miłości (troski) nakazanej przez Boga. To ludzki egoizm zaprawiony ludzkimi interesami i układami, stawiany w miejsce królewskiego „prawa Chrystusa (por. Mat. 22:36-40).

Czy legalizmem wg dzisiejszych liberałów ewangelicznych i fałszywych charyzmatyków ma być posłuszeństwo Słowu Bożemu? Jeśli „tak”, to ja chcę być takim „legalistą”, by podobać się Bogu, a nie światu! Ale jak mamy zrozumieć Słowo jeśli się je źle wykłada i spłyca w zborach?

2 Tym. 3:15-17
.
15.
I ponieważ od dziecka znasz Pisma święte, które cię mogą uczynić mądrym ku zbawieniu przez wiarę, która jest w Chrystusie Jezusie.

16. Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości;

17. Aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła w pełni przygotowany.

Uważam, że dzisiaj często nadużywa się określenia „legalizm” w znaczeniu negatywnym, ponieważ jest to po prostu nic innego, jak: przestrzeganie istniejących praw, przepisów (praworządność). U dzieci Bożych – miłość do Zbawiciela powinna przejawiać się zrozumieniem i posłuszeństwem wobec Ewangelii (karność wobec Jego nakazów), a w konsekwencji uświecenie:

1 Kor.1:30 Lecz wy z niego jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem;
.
1 Kor. 6:11  A takimi niektórzy z was byli. Lecz zostaliście obmyci, lecz zostaliście uświęceni, lecz zostaliście usprawiedliwieni w imię Pana Jezusa i przez Ducha naszego Boga.

Tu raczej należałoby mówić o współczesnym neoformalizmie (drobiazgowe przestrzeganie własnego „ja” / zmysłowa wolność kosztem wiernosci Ewangelii): niby Biblia, niby naśladowanie Syna Człowieczego, niby krzyż; ale w praktyce: wesołość świata, metody świata, przyjaźń wobec świata.

Jakuba 4:4 Cudzołożnicy i cudzołożnice, czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem jest nieprzyjaźnią z Bogiem? Jeśli więc ktoś chce być przyjacielem świata, staje się nieprzyjacielem Boga.


Miłość i doktryna

Znamy fragmenty Słowa Bożego mówiące nam o miłości, ale czy ta miłość ma być oderwana od Słowa Bożego, i oparta na ludzkich uczuciach. Jeśli „tak”, to będzie to chrześcijaństwo cielesne. Miłość Boża i Prawda Boża muszą istnieć jednocześnie w praktyce naszej wiary. Biblia jest instrukcją w pielgrzymce wiary, a nie zbiorem dowolnych interpretacji i sugestii współczesnych przyjaciół tego świata. Ewangelia Jezusa Chrystusa, to nie słodka i lekka przygoda w życiu, ale obraz upadłego człowieka (grzech i Sąd Boży) oraz wspaniała miłość Boga ukazana w strasznym pohańbieniu samego Stwórcy. To także naśladowanie Syna Człowieczego w uciskach i odrzuceniu. Czy dzisiejsze chrześcijaństwo ewangeliczne jest odrzucone przez otaczający świat czy ma z nim jakbyśmy to dziś określili – „deal” ? (pytanie retoryczne)

deal  [ czytaj: dil ] z angielskiego: handel, umowa, układ, porozumienie.

Właściwa doktryna biblijna, to właściwe zrozumienie woli Bożej. Nic dziwnego, że ci co wpuszczają mentalność tego świata do zboru Pańskiego – najgłośniej krzyczą o „literze Prawa”, legalizmie i „faryzeuszach pozbawionych miłości”. Proszę sprawdzić, czy ci sami ludzie nie mają czasami kontaktów z ekumenistami (lub sami nimi nie są), albo z charyzmatykami-uzurpatorami. Są i tacy, którym spokojnie się żyje na „stołkach” zborowych lub w denominacyjnych Radach Kościołów.

I na zakończenie. Jak dzisiaj neocharyzmatycy zrozumieliby biblijne wykładnie o Bogu i Jego woli, gdyby nie pokolenia teologów biblijnych, z których tak szydzą? Czy przetłumaczyliby teksty Pisma Świętego z języka hebrajskiego, aramejskiego lub greckiego?

Mat. 23:24 Dlatego ja posyłam do was proroków, mędrców i uczonych w Piśmie. Niektórych z nich zabijecie i ukrzyżujecie, a niektórych ubiczujecie w waszych synagogach i będziecie ich prześladować od miasta do miasta;

W miejsce mądrości ich „duch święty” nie daje im biblijnych języków; tylko niesprawdzalne bełkoty i konwulsje! To ma budować zbór Pański?!

Nasz – Mistrz, Zbawiciel i Bóg wyraźnie nawołuje do przestrzegania Jego przykazań jeśli Go kochamy! (polecam do przestudiowania w całości rozdziały 14 i 15 z Ewangelii wg. Jana):

Jan.14:21  Kto ma moje przykazania (ἐντολάς entolas) i zachowuje (τηρῶν teron) je, ten mnie miłuje. A kto mnie miłuje, będzie go też miłował mój Ojciec i ja go będę miłował, i objawię mu samego siebie.
.
Jan 15:10  Jeśli zachowacie (τηρήσητε  teresete) moje przykazania (ἐντολάς entolas), będziecie trwać w mojej miłości, jak i ja zachowałem przykazania mego Ojca i trwam w jego miłości.

ἐντολή entole – nakaz, prawo, przykazanie

τηρέω tereo  – zachowywać, strzec, czuwać

Apostoł Paweł w II Liście do Tymoteusza pisząc o „trudnych czasach”, które odnoszą się do Czasów Ostatecznych, przestrzega nas przed tym, co będzie się działo wewnątrz Kościoła (w biblijnych zborach). I tu należy być czujnym, by miłość w nas nie ustała, jak i Boża Prawda wynikająca z Pisma Świętego w poznaniu teologicznym. O gotowości do walki duchowej Paweł z kolei mówi nam obrazowo, używając metafory „rycerskiej zbroi” (poszczególne elementy uzbrojenia); znajdujemy to w Liście do Efezjan 6:10-20.

Natomiast ludzie kompromisu ze światem i neocharyzmatycy będą uspokajać wierzących w zborach, że wszystko jest dobrze oraz będą rozbudzać wyobraźnie wielu o „wielkim przebudzeniu” w wierze. Co oczywiście jest fałszem, gdyż nastanie wielkie zwiedzenie; w przeciwnym razie Apokalipsa według Apostoła Jana byłaby pomyłką.

W moim przekonaniu Apostoł Paweł ukazał nam  poniżej wzorzec rzetelnego odźwiernego:

„Zaklinam cię więc przed Bogiem i Panem Jezusem Chrystusem, który będzie sądził żywych i umarłych w czasie swego przyjścia i swego królestwa; Głoś Słowo Boże, nalegaj w porę i nie w porę, upominaj, strofuj i zachęcaj ze wszelką cierpliwością i nauką. Przyjdzie bowiem czas, gdy zdrowej nauki nie zniosą, ale zgromadzą sobie nauczycieli według swoich pożądliwości, ponieważ ich uszy świerzbią. I odwrócą uszy od prawdy, a zwrócą się ku baśniom. Lecz ty bądź czujny we wszystkim, znoś cierpienia, wykonuj dzieło ewangelisty, w pełni dowódź swojej służby. Ja bowiem już mam być złożony w ofierze, a czas mojego odejścia nadchodzi. Dobrą walkę stoczyłem, bieg ukończyłem, wiarę zachowałem. Odtąd odłożona jest dla mnie korona sprawiedliwości, którą mi w owym dniu da Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali jego przyjście. Postaraj się przybyć do mnie szybko. Demas bowiem mnie opuścił, umiłowawszy ten świat, i udał się do Tesaloniki, Krescens do Galacji, Tytus do Dalmacji; Tylko Łukasz jest ze mną. Weź Marka i przyprowadź ze sobą, bo jest mi bardzo przydatny do służby” 2 Tym.4:1-11.

Dlaczego mamy tak czynić skoro jest nieutracalność zbawienia dla prawdziwie nawróconych?

Odpowiedź podana jest oczywiście w Słowie Bożym, czeka  nas Sąd Chrystusowy dla wierzących, czyli „Bema” – Trybunał Chrystusa (Rzym.14:10 i 2 Kor. 5:10). Nie należy mylić tego wydarzenia z Sądem Baranka nad światem czy Sądem Ostatecznym i drugim zmartwychwstaniem dla potępionych. Jako zbawieni staniemy kiedyś wszyscy przed Barankiem i zdamy sprawę z naszej pielgrzymki wiary i służby dla Boga i Jego Królestwa! Będzie to przy indywidualnym naszym odejściu z tego świata lub przy pochwyceniu Kościoła.

Co wtedy usłyszymy od Pana?!

Tylko Bogu chwała – Bracia i Siostry!

Artur Gorgoń


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email