Propaganda tego świata

Łuk. 6:1-5 I stało się w pewien sabat, że przechodził przez zboża, a uczniowie Jego rwali kłosy i wykruszając je rękami, jedli. Wtedy niektórzy z faryzeuszów rzekli: Czemu czynicie to, czego nie wolno czynić w sabat ? A odpowiadając Jezus rzekł do nich: Czy nie czytaliście o tym, co czynił Dawid, gdy był głodny, on sam i ci, co z nim byli? Jak wszedł do domu Bożego i wziął chleby pokładne, których wszak nie wolno jeść nikomu, jak tylko kapłanom, i jadł, dał tym, którzy z nim byli? I rzekł im: Syn Człowieczy jest Panem sabatu

W tym powyższym fragmencie odnajdujemy 4 aspekty nauczania Pana Jezusa. Osobiście dostrzegam tutaj – następującą naukę Słowa Bożego:

1. bliskość uczniów z Panem Jezusem (wspólny trud i niewygody / relacja Mistrz – uczeń);

2. religijność mająca postać formalizmu, opartego nie na dogłębnej znajomości Słowa Bożego przez nauczających, tylko ważność zewnętrznych form (rytuały) – faryzeusze;

3. powoływanie się na mądrość Słowa Bożego – Pan Jezus mówi o Dawidzie (1 Ks. Samuela 21:1-6);

4. Boskość Pana Jezusa – Pan sabatu / żaden Żyd nie powiedziałby tak o sobie (nawet prorok Boży).

W rozważaniach postaram się pokrótce ująć te cztery zagadnienia, z naciskiem na formalizm, jako zło niszczące właściwe relacje z Bogiem, mające także wpływ na pozostałe trzy punkty.


Definicje

Często słyszy się (także i czyta) w różnych społecznościach protestanckich, że nie można być takim „legalistą” w wierze. Jeśli jacyś Bracia lub pastorzy zaczynają mówić (nawoływać) w swych kazaniach, by wierzący ludzie stosowali się do nauki Pisma Świętego w sposób całościowy i szczegółowy, przypina się im łatkę „faryzeuszów i uczonych w Piśmie”. Na przykład, gdy przestrzegają wiernych przed miłowaniem tego świata (niewzorowanie się na mentalności współczesnego człowieka), to wówczas zostają okrzyknięci „faryzeuszami – legalistami”. Jest to straszak dla wielu, którzy chcieliby sami przestrzegać w swoim życiu Ewangelii Pana Jezusa szczegółowo, i tak nauczać innych. Przyjrzyjmy się więc krótko dwóm pojęciom, które nie są biblijnymi stricte, ale utożsamia się je z negatywną postawą faryzeuszów i uczonych w Piśmie. Tymi określeniami są: legalizm (legalista) i formalizm (formalista). Co mówi słownik współczesny na ten temat ? Oczywiście każdy może to sprawdzić; ja znalazłem taką wykładnię:

legalizm: ścisłe przestrzeganie istniejących przepisów prawnych, inaczej zasada legalizmu – praworządności (w terminologii prawniczej); legalizm:trzymanie się obowiązujących przepisów prawa, czynienie z tego niewzruszonej zasady”* /legalista: „człowiek ściśle przestrzegający przepisów prawa”*;

formalizm: „drobiazgowe przestrzeganie ustalonych form, przepisów bez wnikania w ich treść; przesadna skrupulatność, pedanteria, formalistyka”* / formalizować:wykonywać coś, przywiązując znaczenie do zewnętrznych form bez wnikania w treść”* / formalista:człowiek stosujący się ściśle do obowiązujących przepisów, prawideł, nie wnikając w ich treść; bezduszny formalista”*.

*„Słownik Języka Polskiego” PWN, Warszawa 1979.

Jeśliby upierać się przy stosowaniu tych powyższych określeń wobec postaw dzisiejszego Chrześcijaństwa, to na zdrową logikę i podstawową znajomość Ewangelii naszego Pana (Nowy Testament) – należałoby uznać właśnie formalizm jako zło i odpowiednik postaw dzisiejszych faryzeuszów (bardziej niż pojęcie legalizmu !).

Słusznie też ujął formalizm jeden z pastorów:

Formalizm to przekonanie, że wartość czegokolwiek zależy od cech zewnętrznych i formy, a nie od treści. Zjawisko formalizmu jest: powszechne (nie zna czasu i granic wyznaniowych), duchowo niebezpieczne (zniekształca obraz samego siebie w oczach Bożych) i nierozsądne (bo nie usprawiedliwia nas przed Bogiem).
.
Formalne chrześcijaństwo nie jest chrześcijaństwem
.
Pan Jezus przestrzegał przed formalizmem, który jest niczym innym, jak pewną odmianą obłudy, przed którą ostrzega Pismo: „biada wam uczeni w Piśmie i faryzeusze – obłudnicy” (Ew. Mateusza 23:13), „lud ten czci mnie wargami, (…) ale serce ich daleko jest ode mnie” (Ew. Mateusza 15:8-9). Przed formalizmem ostrzegał również Apostoł Paweł, mówiąc o tych, którzy „przybierają pozór pobożności” (2 Tymoteusza 3:5) i radząc chrześcijanom, aby wystrzegali się ich. Z punktu widzenia człowieka, formalizm wygląda przyzwoicie, gdyż formalista może być aktywnym społecznie, sprawiedliwym człowiekiem. Pozostaje jednak zasadniczy problem jego serca, które nie jest poddane Bogu”.

[Powyższy fragment pochodzi z art. pt.: „Formalizm – zagrożenie dla Kościołapastor Tadeusz Tołwiński z Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan / KECH w RP; chociaż obawiam się iż mocno możemy się różnić w podejściu do tzw. „Aliansu Ewangelicznego” oraz do ekumenii; jednak zdecydowałem się na ten cytat, gdyż uważam go za bardzo trafną definicję ]

Apostoł Paweł pisał także do swego duchowego syna – Tymoteusza o tzw. „tajemnicy pobożności”:

[1 List ap. Pawła do Tymoteusza 4:1 i 4:10-16 / polecam oba Listy do Tymoteusza]

(…) A Duch wyraźnie mówi, że w późniejszych czasach odstąpią niektórzy od wiary i przystaną do duchów zwodniczych i będą słuchać nauk szatańskich. (…) Gdyż trudzimy się i walczymy dlatego, że położyliśmy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawicielem wszystkich ludzi, zwłaszcza wierzących. To głoś i tego nauczaj. Niechaj cię nikt nie lekceważy z powodu młodego wieku; ale bądź dla wierzących wzorem w postępowaniu, w miłości, w wierze, w czystości. Dopóki nie przyjdę, pilnuj czytania, napominania, nauki. Nie zaniedbuj daru łaski, który masz, a który został ci udzielony na podstawie prorockiego orzeczenia przez włożenie rąk starszych. O to się troszcz, w tym trwaj żeby postępy twoje były widoczne dla wszystkich. Pilnuj siebie samego i nauki, trwaj w tym, bo to czyniąc, i samego siebie zbawisz, i tych, którzy cię słuchają

Czy Paweł namawiał swego ucznia do formalizmu, czy raczej do pewnego rodzaju legalizmu?Jestem przekonany, że do legalizmu ewangelicznego! Dlaczego? Ponieważ apostoł znał Słowo naszego Pana:

Jana 15:10Jeśli przykazań moich przestrzegać będziecie, trwać będziecie w miłości Mojej, jak i Ja przestrzegałem przykazań Ojca Mego i trwam w miłości Jego

[cały kontekst: Jana 14:115:27 – trzy razy występuje fraza: „… przykazań Moich …”]

Prawdziwi naśladowcy Chrystusa – szczerze nawróceni (nowa natura), będą chcieli przestrzegać Ewangelii swego Pana (cały Nowy Testament), z miłości do Niego, a nie z przymusu. Będziemy pragnęli być jak nasz Mistrz. Sami z siebie nie jesteśmy w stanie wydawać owoców miłych Bogu, ale dzięki Duchowi Świętemu – stajemy się zdolni wykonywać wolę Bożą. Jeśli tylko całym sercem oddamy się Bogu, gdy pozwolimy Mu przejąć całkowitą kontrolę nad naszym życiem (bezgranicznie ufając swemu Panu). Dzieje się to stopniowo, wraz z dojrzałością duchową – wzrastanie w łasce Bożej. Wówczas, zaczynamy „uprzątać” w swym życiu różne sprawy i zachowania, które nie pochodzą od Boga, z Jego miłości [sam nieustannie tego doświadczam w swej pielgrzymce wiary]. Tyczy się to zarówno naszych cech charakteru (stara natura sprzed nawrócenia); naszych przyzwyczajeń nabytych w świecie (mentalność współczesnego człowieka); jak i złych – bałwochwalczych praktyk religijnych, które praktykuje świat, a które potępia Słowo Boże (np.: kult stworzenia – „świętych”; kult obrazów i figur; martwe uczynki religijne – rytuały i tradycje pogańskie; etc.).

Miłość Boża i Prawda Boża, do której jesteśmy zobligowani wobec domowników wiary i wszystkich bliźnich – nie może być przykrywką (kamuflażem) dla grzechu, którego dopuszczają się ludzie ! Miłość do bliźniego, nie może być kompromisem wobec grzesznego świata; świata, który czeka Sąd Boży – jeśli się nie nawróci do Boga, poprzez Ewangelię Jezusa Chrystusa. Bóg kocha człowieka, ale nienawidzi grzechu, więc człowiek musi chcieć porzucić zło, które jest w nim i oddać się pod opiekę Stwórcy, wówczas On przemienia nas i kształtuje, byśmy mogli przykazań Jego przestrzegać.

No to, jeszcze raz …

Otrzymanie łaski zbawienia jest darmo (uwierzenie w dzieło Chrystusa na Golgocie, i uwierzenie w Niego = usprawiedliwienie), ale prawdziwe nawrócenie człowieka wiąże się z jego nowym życiem w Chrystusie. A nowe życie, nie może być „starym życiem” pełnym grzechu: pożądliwości ciała, świeckich zachowań (nawet tak hołubiony dziś humanizm), czy religijnych herezji i przyzwyczajeń – nieznajomość Słowa Bożego. Oddanie się Bogu (nawrócenie), to świadoma decyzja każdego człowieka i pewnego rodzaju radykalizm ewangeliczny w życiu – legalizm. Wówczas rozpoczyna się uświęcanie = proces trwający przez całe życie; tu, na tym padole. Życie nowego stworzenia, które żyje Ewangelią w sposób praktyczny na co dzień, i głosi ją innym.

Dlatego np. chrzest niemowląt nie ma najmniejszego sensu; Nowy Testament podaje tylko chrzest ludzi dorosłych (świadomych), wyrażających swoją wolę na przyjęcie do serca Bożej Prawdy i posłuszeństwo jej.

Przykładem radykalizmu ewangelicznego (biblijnego) są dla mnie słowa naszego Pana z Ewangelii wg. Mateusza 10:14 :

 A jeśli ktoś was nie przyjmie i nie usłucha waszych słów, wychodząc z tego domu albo miasta, strząśnijcie pył [«proch»-BW] z waszych nóg*

A także wersety: o miłowaniu bardziej swej rodziny cielesnej niż Mesjasza i unikaniu krzyża we własnym życiu, (Mat.10:1-42); o poddawaniu się grzechowi w swym życiu i gorszeniu innych (Mat.18:1-17); o „ciasnej bramie i wąskiej drodze wiary” / o fałszywych nauczycielach i Skale (Mat.7:13-29).

[ * tłumaczenie: „Pismo Święte Nowy Testament z Księgami Psalmów i Przysłów” Fundacja Wrota Nadziei; Toruń 2013 ]

Tak więc, Syn Człowieczy – nasz Zbawiciel, Pan, Nauczyciel i Bóg, wzywa nas (wybranych, nawróconych) do podporządkowania się Jego władzy / woli, czyli temu, co napisane jest w Słowie Bożym. To jest przyjęcie Bożej sprawiedliwości, która zbawia – legalizm („praworządność”, ale ta od Boga). Odbywa się to na poziomie rozumu, który ma wpływ na całą duchowość człowieka, tzw. „serce” (inteligencja, pamięć, uczucia, sumienie) pod wpływem Ducha Świętego / Ducha Prawdy

Jana 16:7-15  Lecz ja mówię wam prawdę: Pożyteczniej jest dla was, abym odszedł. Jeśli bowiem nie odejdę, Pocieszyciel do was nie przyjdzie, a jeśli odejdę, poślę go do was. A gdy on przyjdzie, będzie przekonywał świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. O grzechu, mówię, bo nie uwierzyli we mnie. 10 O sprawiedliwości, bo idę do mego Ojca i już więcej mnie nie zobaczycie. 11 A o sądzie, bo władca tego świata już jest osądzony. 12 Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. 13 Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy. 14 On mnie uwielbi, bo weźmie z mojego i wam oznajmi. 15 Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że weźmie z mojego i wam oznajmi

Jana 17:1-26 To powiedziawszy, Jezus podniósł swoje oczy ku niebu i rzekł: Ojcze, nadeszła godzina. Uwielbij swego Syna, aby też twój Syn uwielbił ciebie; Jak mu dałeś władzę nad wszelkim ciałem, aby dał życie wieczne tym wszystkim, których mu dałeś. A to jest życie wieczne, aby poznali ciebie, jedynego prawdziwego Boga i tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa. Ja uwielbiłem ciebie na ziemi i dokończyłem dzieła, które mi dałeś do wykonania. A teraz ty, Ojcze, uwielbij mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u ciebie, zanim powstał świat. Objawiłem twoje imię ludziom, których mi dałeś ze świata. Twoimi byli i dałeś mi ich, a oni zachowali twoje słowa. A teraz poznali, że wszystko, co mi dałeś, pochodzi od ciebie. Dałem im bowiem słowa, które mi dałeś, a oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że wyszedłem od ciebie, i uwierzyli, że ty mnie posłałeś. Ja proszę za nimi. Nie proszę za światem, ale za tymi, których mi dałeś, bo są twoi. 10 I wszystko moje jest twoje, a twoje jest moje i jestem uwielbiony w nich. 11 A nie jestem już na świecie, ale oni są na świecie, a ja idę do ciebie. Ojcze święty, zachowaj w twoim imieniu tych, których mi dałeś, aby byli jedno jak i my. 12 Gdy byłem z nimi na świecie, ja zachowywałem ich w twoim imieniu. Strzegłem tych, których mi dałeś, i żaden z nich nie zginął prócz syna zatracenia, żeby się wypełniło Pismo. 13 Ale teraz idę do ciebie i mówię to na świecie, aby mieli w sobie moją radość w pełni. 14 Ja dałem im twoje słowo, a świat ich znienawidził, bo nie są ze świata, jak i ja nie jestem ze świata. 15 Nie proszę, abyś zabrał ich ze świata, ale abyś zachował ich od złego. 16 Nie są ze świata, jak i ja nie jestem ze świata. 17 Uświęć ich w twojej prawdzie. Twoje słowo jest prawdą. 18 Jak ty posłałeś mnie na świat, tak i ja posłałem ich na świat. 19 A ja za nich uświęcam samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie. 20 A nie tylko za nimi proszę, lecz i za tymi, którzy przez ich słowo uwierzą we mnie; 21 Aby wszyscy byli jedno, jak ty, Ojcze, we mnie, a ja w tobie, aby i oni byli w nas jedno, aby świat uwierzył, że ty mnie posłałeś. 22 I dałem im tę chwałę, którą mi dałeś, aby byli jedno, jak my jesteśmy jedno. 23 Ja w nich, a ty we mnie, aby byli doskonali w jedno, żeby świat poznał, że ty mnie posłałeś i że umiłowałeś ich, jak i mnie umiłowałeś. 24 Ojcze, chcę, aby ci, których mi dałeś, byli ze mną tam, gdzie ja jestem, aby oglądali moją chwałę, którą mi dałeś, ponieważ umiłowałeś mnie przed założeniem świata. 25 Ojcze sprawiedliwy, świat ciebie nie poznał, ale ja cię poznałem i oni poznali, że ty mnie posłałeś. 26 Objawiłem im twoje imię i jeszcze objawię, aby miłość, którą mnie umiłowałeś, była w nich i ja w nich

Natomiast formalizm sprawia w zachowaniu człowieka pewien automatyzm (naśladownictwo), jako zewnętrzną otoczkę – forma zachowań, głównie na pokaz wobec innych. Jest to wymiar cielesny; połączenie czynności czysto fizycznych z pewnym rodzajem uczuć, ale bez głębszej znajomości woli Bożej (Słowa Bożego). Wielu ludzi wychowanych w religii tzw. „chrześcijańskiej” i w tradycji narodowo-religijnej ma wręcz niechęć (awersję) do czytania Biblii i osobistej relacji ze Zbawicielem. Wolą przyjęte zwyczaje, rytuały i sakramenty, które są zewnętrzne i … puste. A wiele z tych praktyk obraża Boga, bo są zwyczajnym bałwochwalstwem – usankcjonowanym formalizmem, jako: „ofiara”; „spowiedź”; „pokuta”; „uwielbienie”, itp.

Jak powiedział Pan Jezus:

Ew. Jana 4:21-24(…) Bóg jest Duchem, a ci, którzy Mu cześć oddają, winni Mu ją oddawać w duchu i w prawdzie

(Ew. Jana 4:21-24 / rozmowa z Samarytanką).

To są główne elementy wiary. Natomiast uczynki wynikają z wiary, a nie odwrotnie – zarówno dobroczynność wobec bliźniego, jak i sposób oddawania czci Bogu, czyli bez bałwochwalczych praktyk (formalizm). Wiara i uczynki współdziałają ze sobą w nawróconym biblijnie człowieku

Jakub 2:22  Widzisz, że wiara współdziałała z jego uczynkami i przez uczynki wiara stała się doskonała

Najpierw następuje usprawiedliwienie z łaski (uwierzenie w Boga), a później uświęcanie w nowym życiu dla wyznawcy Chrystusa – mające nieodłączny związek z poznawaniem Słowa Bożego i wypełnianiem go (wspomniany wcześniej proces / wzrost duchowy).

To według mnie właśnie legalizm ewangeliczny.

W Kościele Katolickim oba te powyższe „elementy” zbawienia (usprawiedliwienie i uświęcenie), są jakoś dziwnie połączone i niejasne; stąd ludzie nie mają pewności zbawienia przez całe życie. I dlatego oddają się (często z wielką gorliwością) – formalizmowi: niebiblijne obrządki i sakramenty (uczynki), by jakoś zyskać przychylność Stwórcy; przekonać Go swymi zasługami. Jakoby „wymusić” zbawienie.


Typowe uczynki religijne

Obrzędy nie mające wyraźnych nakazów Pana Jezusa i Jego pierwszych apostołów, by praktykować je w tej formule:

Środa Popielcowadzień, który rozpoczyna w Kościele katolickim okres Wielkiego Postu, czyli czterdziestodniowej pokuty – przypada w tym roku 1 marca. Ten dzień ma pobudzić katolików do podjęcia zdecydowanej drogi osobistej odnowy i nawrócenia” – link

Wielki Post – Czas Pasyjny” –  link

Wielki Piątek dniem wolnym od pracy. Na Węgrzech”

Twitter 08.03.2017

Który z pierwszych Apostołów Chrystusa (po nawróceniu) – obchodził tego rodzaju obrzędy lub nakazywał ich w całym Nowym Testamencie?! A przecież to oni byli i są fundamentem wiary w Boga, osadzonej na Skale (Opoce), którą jest sam Jezus Chrystus. Apostołowie kontynuowali naukę Mesjasza, a nie wprowadzali nowej !

Powyższe przykłady, to tylko niektóre ze sztandarowych przejawów formalizmu religijnego – nie powodują one stałej i wewnętrznej przemiany człowieka w Duchu Świętym (nowe narodzenie). Są jedynie zwyczajowymi rytuałami opartymi na teologicznych sloganach i tradycji ludzkiej. To punkt 2., a z niego wynikają herezje – wobec pozostałych punktów z powyższego fragmentu Ew. wg. Łukasza.


Wielkie zwiedzenie serc (umysłów)

Jeden z moich starszych Braci w wierze – nauczyciel w gimnazjum (również nauczyciel Słowa Bożego), opowiedział mi niedawno, pewną sytuację ze swojej pracy zawodowej. Był kiedyś świadkiem rozmowy swoich dwóch koleżanek – nauczycielek, w pokoju nauczycielskim. Obie kobiety były bardzo przejęte zbliżającą się w maju, pewną uroczystością religijną. Mianowicie chodziło o tzw. „Pierwszą Komunią Świętą” ich dzieci (nauczanie KRK). Martwiły się one m. in. o to, czy dzieci zdążą nauczyć się wszystkich wymaganych modlitw do tej uroczystości, w tym modlitw do aniołów ! (do archanioła Gabriela). Kiedy po koleżeńsku wtrącił się do rozmowy ów Brat – zaapelował, by zaprzestali się modlić do aniołów, a tylko do Pana Boga, ponieważ jest to nie zgodne z Ewangelią (jak i całą Biblią zresztą) – wówczas został przez obie koleżanki werbalnie zaatakowany. Ot, taki przejaw agresji pedagogicznej.

Co ciekawe, jedna z nich jest zdeklarowaną ateistką ! Często manifestuje to w swoich poglądach; jednak ten fakt nie przeszkadza jej posyłać dziecko do wspomnianego obrządku religijnego i zmuszać dziecko by uczyło się wielu modlitw na pamięć. Co kieruje tą kobietą ? Zapewne matczyna chęć uchronienia swego dziecka przed tzw. stygmatyzacją („jeden żółty kanarek wśród stada szarych wróbli – zostaje najczęściej zadziobany” / społeczne potępienie).

Jest to przykład całkowitego zaślepienia religijnego (i presja otocznia w stosunku do ateistki); a to z kolei świadczy o nieznajomość podstaw swojej wiary (Ewangelii Pana Jezusa). Modlitwy do kogokolwiek oprócz Osoby Boga, są bluźnierstwem ! Z punktu widzenia Słowa Bożego – taka postawa jest niedopuszczalna i tragiczna.

To jest przykład formalizmu (niektórzy nazywają taką postawę: „kościelnictwem”): punkt 2; a za nim pozostałe.


Wzywanie imienia Boga

To samo tyczy się bezmyślnego (bezrefleksyjnego) przerywnika i formy wyrażania emocji wielu ludzi, w tym Katolików, typu: „O Boże !”; „O Jezu !”; „O Jezusie !”; „O Chryste !”; „Jezus – Maria !”, itd. Czy nie zdają sobie sprawy, ci ludzie (tzw. „wierzący”), że obrażają Boga ?! Boga, w którego deklarują, że wierzą. Przecież lekceważą Jego imię, Jego Osobę i Majestat ! Bóg nie jest kumplem, a Jego imię nie jest pustym sloganem lub utartym wyrażeniem z użyciem wykrzyknika w zdaniu (będące także często zamiennikiem przekleństwa). To samo tyczy się innych języków, np. angielskiego. Pomijam tu osobę Marii, która wg. Biblii – nie jest „Królową Niebios”, ani „Orędowniczką” czy „Pośredniczką” !

Ludzka głupota w obrażaniu Boga idzie niestety dalej – ludzie ironizują, a właściwie plugawią nawet formę zawołania, wezwania: „Alleluja” („Hallelujah”), pochodzące z hebrajskiego i oznaczające: „wychwalajcie Jahwe”, służące do oddawania czci Bogu, o którym mówi Biblia.

Nieraz można usłyszeć to w sprośnych przyśpiewkach na weselach (zespoły muzyczne), na którym bawią się Chrześcijanie ! (info również od powyższego Brata)

To jest przykład formalizmu, z którego wynika: punkt 4.; a w rezultacie wszystkie punkty: brak bliskości z Bogiem; powierzchowna religijność; brak znajomości Słowa Bożego; obrażanie Osoby Boga (Jego imienia).

Na marginesie ― tytułowanie papieży: „Ojciec Święty” również jest bluźnierstwem

Mat. 23:9 I nikogo na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem. Jeden bowiem jest wasz Ojciec, który jest w niebie

w kontekście wywyższania kogoś ponad innych lub równania go z Bogiem.

Zbory biblijne

Niestety i TU jest coraz gorzej, od wielu lat (mam na myśli Polskę). Środowisko chrześcijaństwa opartego z założenia na Biblii, czyli „Sola scriptura”, z której to maksymy wynikają pozostałe zasady protestantyzmu – jest mocno penetrowane przez ludzi, którzy wnoszą do zborów wzorce ze świata. Przychodzą oni w owczych skórach lub w pewnym momencie swego życia, zmieniają poglądy czy wykładnię Słowa Bożego, i zakładają wspomniane „skóry”. Kiedyś nazwalibyśmy niektórych z nich: „Braćmi w Chrystusie”, a dziś … ?!


Płytkie emocje zamiast Ewangelii Krzyża

Oczywiście skrajnym (ekstremalnym) przejawem tego zjawiska są zbory i fałszywi nauczyciele spod szyldu: „ewangelii sukcesu” i fałszywych charyzmatów (np.: demoniczny śmiech; tarzanie się po podłodze lub podejrzane „uzdrawianie” – filmy na YouTube); jednak wiele zborów i denominacji protestanckich, zaczyna niebezpiecznie dryfować w ich kierunku. Społeczności, które od dekad w Polsce były szańcami Słowa Bożego, dziś ulegają „modzie” (duchowi tego świata), by zyskać wiernych za wszelką cenę. Przede wszystkim młodzież, ale starszych także. Chwytliwym hasłem jest walka lub chęć porzucenia tzw. „skostniałego kościelnictwa” w zborach. Osobiście też jestem za tym; tyle tylko, że to, co proponują owi „uduchowieni” ludzie to: muzyka rodem ze świata ubrana w pobożne treści – często ograniczające się do powtarzania pewnych fraz w kółko, jak wschodnie mantry; oraz instrumenty: perkusje, elektryczne gitary i ostatnio bardzo modne bębenki – rytmy szamańskie. Są to techniki (sposoby) – pobudzania emocji, wprowadzania w ekstazę, np. jak na koncertach rockowych. Do tego dochodzi tzw. uwielbianie. Wydawać by się mogło, że to bardzo pożądana forma i sposób oddawania czci naszemu Bogu. Ale czym jest owe uwielbianie w tych zborach, w połączeniu z w/w muzyką ?

To „granie” na najniższych uczuciach ludzkiej psychiki – uczestnicy pragną poczuć się dobrze, miło; a wręcz oczekują przeżycia jakichś niby „duchowych” doznań. Podobne zjawisko ludzkość uzyskuje od zarania dziejów poprzez takie używki jak: alkohol i narkotyki (także poprzez rytmiczną muzyką w różnych kulturach). Młodzież nazywała kiedyś takie doznania: „odlot”. Zdarza się często, że w tych zborach cierpi na tym kazanie – Słowo Boże, które jest niszczone poprzez: spłycanie (bez nazywanie grzechu po imieniu / nie chodzi o konkretne osoby, tylko o rodzaje grzechu); poprawność religijną (ekumenia) oraz podsycanie ludzkich pragnień (dobre samopoczucie i tzw. „luz”). Zwolennicy tego rodzaju uwielbiania – nazywają to „radością w Panu”. Jednak to radość cielesna; emocjonalność na poziomie duszy, nie ducha ludzkiego. Często też mająca znamiona teatralności i egzaltacji (popisywanie się swoim uduchowieniem przed innymi).

Dlatego jestem stanowczo przeciwny takim formom uwielbiania Boga – to stosunkowo nowy rodzaj formalizmu, jako odpowiedź na oczekiwania współczesnego człowieka, który nie chce już nieść swego krzyża w życiu, naśladując Mistrza

Mat. 10:38 Kto nie bierze swego krzyża i nie idzie za mną, nie jest mnie godny

W świecie takie metody nazywają się socjotechnikami (wpływanie na zachowania ludzi). Punkt 2., a w rezultacie mogą być źle rozumiane wszystkie pozostałe punkty, pod kątem Słowa Bożego.

To nie euforie i charyzmaty w zborach – zbawiają ludzi i zmieniają ich serca, TYLKO EWANGELIA CHRYSTUSA przez Ducha Świętego, czyli Słowo Boże; NIE ty kaznodziejo, pastorze lub inny „proroku” !

A przy okazji jeszcze muzyki – wzorowanie się rzekomo na muzyce Izraela z czasów starotestamentowych, to abstrakcja dziś i przejaw naiwności (np. wspomniane bębenki).


Populizm i fałszywa doktryna o jedności (dążenia ekumeniczne)

Kolejnym przykładem jest publikacja, do której zamieszczam poniżej link (oczywiście jeśli nie zostanie ona później usunięta ?, link

Po co, w „Miesięczniku Ewangelickim” (wydanie internetowe) – umieszcza się artykuł, osoby wyraźnie nienawróconej, snującej wywody o rzekomych podobieństwach Chrześcijaństwa z islamem ?! W dodatku bez krytycznego komentarza przez pryzmat biblijnej teologii. Czemu to ma służyć ? A może są to celowe zabiegi – „pierwsze jaskółki” urabiania środowisk protestanckich w globalny ekumenizm ? (poprawność międzyreligijna)

Poniżej moja reakcja na ten artykuł (przepraszam, że cytuję samego siebie):

Autorka nie ma pojęcia o Ewangelii Chrystusa! Ten sam „Bóg” w islamie ? To bluźnierstwo, ponieważ … w Koranie – nie ma Golgoty!! Biblię czyta się ze zrozumieniem i modlitwą. To samo jeśli chodzi o zrozumienie pojęć: „bliźni” a „brat w Chrystusie”. Radykalność biblijna: Mat.10:1-16; Boskość Chrystusa: Jan.10:25-30Miłość nie oznacza zakłamywania Bożej Prawdy, a Boże Słowo nie jest poprawne politycznie, ani religijnie ! Teologia biblijna to nie „psychologia religii” !

[mój tweet na Twitterze z 03.03.2017 / Hector Walker (AG) ]

Treść owego artykułu, to ewidentny przejaw braku Bożej Prawdy ― drastyczny przykład niezrozumienia wszystkich czterech punktów (jednocześnie) z Ew. wg. Łukasza.


Sposób i jakość nawracania ludzi

Poniżej cytuję innego mojego Brata w wierze, który uzmysłowił mi kolejny problem, który jak się wydaje jest konsekwentnie realizowany:

Parzany jest zdania, że w Niemczech 5.000 muzułmanów rocznie przechodzi na Chrześcijaństwo: (link)
.
Kiedyś było więcej informacji na ten temat w Internecie. Rzecz w tym, że nie widać tych ludzi (jest ich 5.000 rocznie), ponieważ duża ich część zostaje wewnątrz Islamu i identyfikują się nie jako Chrześcijanie, tylko jako muzułmanie. Myślenie Parzanego opiera się na teoriach misjologa amerykańskiego Heiberta. Na podstawie takich teorii powstał ruch, który się nazywa „Insider Movement”, czyli muzułmanie, którzy stają się naśladowcami tzw. Isy, ale nie przyłączają się do społeczności chrześcijańskiej i dalej biorą pełny udział w społecznościach muzułmańskich, są zbawieni. Clegg uczy tak samo i na tej podstawie działa

To również przejaw formalizmu: wielkość kaznodziei-gwiazdorów i „ewangelizowanie” ludzi na przysłowiowe: „Hurra !”. Liczą się takie cechy jak: efekciarstwo i płytkość w głoszeniu Ewangelii Chrystusa (rodzaj populizmu) oraz liberalna poprawność polityczno-religijna (ekumenizm).

Punkt 2., a w konsekwencji nieznajomość pozostałych punktów z fragm. Ew. wg. Łukasza.

Ulrich Parzany, to niemiecki „ewangelista” luterański, który prowadził „kampanię ewangelizacyjną” ProChrist w katowickim Spodku w 2008 roku.

Natomiast Malcolm Clegg jest misjonarzem angielskim wysłanym, przez jeden ze zborów konserwatywnego zrzeszenia FIEC oraz wykładowcą na EWST we Wrocławiu (przedmiot: „Elementy życia duchowego”). W latach 80-tych, zanim BST / EWST jeszcze powstała, działał na Górnym Śląsku (np. w Katowicach); i będąc misjonarzem zborów FIEC zakładał społeczności katolickie.

A teraz wróćmy na zakończenie do wspomnianych na początku czterech punktów wynikających z fragmentu Ewangelii wg. Łukasza. Prawidłowym rozumieniem nauczania naszego Zbawiciela i wzorem do naśladowania jest praktyczne życie Ewangelią, w sposób duchowy; choć w cielesnym świecie:

ad.1. ― bliska relacja ze swoim Bogiem i Zbawicielem, własny krzyż (stan duchowy);

ad.2. ― porzucenie ludzkich nauk i tradycji religijnych (puste zewnętrzne formy);

ad.3. ― Słowo Boże jako jedyny autorytet w kwestii wiary i zbawienia (nowa natura);

ad.4. ― Boskość Jezusa Chrystusa, posłuszeństwo Bogu (Jego jest wola i Prawo wobec nas).

Wnioski zawarte w tych czterech punktach Słowa Bożego, można zamknąć w dwóch zasadach zbawienia: przyjęcie Golgoty i życie zgodne z Ewangelią Jezusa Chrystusa ! Pan Jezus ukazał nam to na przykładzie 10-ciu Przykazań – ujmując je w dwa Nakazy Boże:

Mat. 22:33-40 A tłumy, słysząc to, zdumiewały się jego nauką. 34 Lecz gdy faryzeusze usłyszeli, że zamknął usta saduceuszom, zeszli się razem. 35 I jeden z nich, znawca prawa, wystawiając go na próbę, spytał: 36 Nauczycielu, które przykazanie w prawie jest największe? 37 A Jezus mu odpowiedział: Będziesz miłował Pana, swego Boga, całym swym sercem, całą swą duszą i całym swym umysłem. 38 To jest pierwsze i największe przykazanie. 39 A drugie jest do niego podobne: Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie. 40 Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy

Dekalog ze ST nie przestał obowiązywać w NT (ani nie został spłycony !); zostały tylko uwypuklone dwa Naczelne Przykazania, które zawierają w sobie pozostałe, tzn.: kochanie Boga zawsze z całych sił i darzenie bliźniego miłością. To jest wzór posłuszeństwa dla nas wobec Stwórcy, a Ewangelia dokładnie nam to wyjaśnia, gdyż po to została spisana (szczegółowa instrukcja Boża). Natomiast przestały obowiązywać starotestamentowe rytuały i nakazy dane Izraelowi, które były na tamten czas. Zakon Mojżeszowy – był od Boga, ale został wykonany przez Pana Jezusa i obecnie trwa Zakon Chrystusowy (Zakon Ducha Świętego), czyli Ewangelia !

Z chwilą zmartwychwstania Chrystusa ― niepotrzebne są już żadne obrzędy i rytuały (wręcz są szkodliwe): czy to w katolicyzmie, czy w prawosławiu, czy w judaizmie. Tylko Pan Jezus był w stanie wypełnić cały Zakon starotestamentowy, wedle upodobania Bożego. Teraz wszystko jest NOWE w Chrystusie, tak jak każdy człowiek, który uwierzy zgodnie z Ewangelią ― jest nowym stworzeniem w Chrystusie

2 Kor.5:17 Tak więc jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; to, co stare, przeminęło, oto wszystko stało się nowe
.
Gal. 6:15 W Chrystusie Jezusie bowiem ani obrzezanie nic nie znaczy, ani nieobrzezanie, ale nowe stworzenie

To inaczej chrzest w Duchu Świętym !

Dlatego, w żywej wierze w żywego Boga, nie ma miejsca na formalizm; natomiast jest miejsce na legalizm ewangeliczny (przestrzeganie nauki Boga). W ten sposób przygotowujemy się do objęcia dziedzictwa jakim jest Królestwo Boże (zbawienie), do którego jesteśmy powoływani w Chrystusie.

Jeśli nie będziemy przestrzegać Ewangelii i żyć nią na co dzień – to kim będziemy ?

Nie oznacza to, że staniemy się idealnymi ludźmi, którzy już nigdy nie zgrzeszą. Jednak zawsze będziemy żałować swoich grzechów i wyznawać je Bogu (nazywając te przewinienia po imieniu); wówczas otrzymujemy przebaczenie w Chrystusie. Wolność wg. NT – to wolność od grzechu, który przestaje panować w naszym nowym życiu. Czujemy do niego wstręt i umartwiamy go w sobie

Rzym. 6:1-23  Cóż więc powiemy? Czy mamy trwać w grzechu, aby łaska obfitowała? (2) Nie daj Boże! My, którzy umarliśmy dla grzechu, jakże możemy jeszcze w nim żyć? (3) Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Jezusie Chrystusie, w jego śmierci zostaliśmy ochrzczeni? (4) Zostaliśmy więc pogrzebani z nim przez chrzest w śmierci, aby jak Chrystus został wskrzeszony z martwych przez chwałę Ojca, tak żebyśmy i my postępowali w nowości życia. (5) Jeśli bowiem zostaliśmy z nim wszczepieni w podobieństwo jego śmierci, to będziemy też z nim wszczepieni w podobieństwo zmartwychwstania; (6) Wiedząc o tym, że nasz stary człowiek został ukrzyżowany razem z nim, aby ciało grzechu zostało zniszczone, żebyśmy już więcej nie służyli grzechowi. (7) Kto bowiem umarł, został uwolniony od grzechu. (8) Jeśli więc umarliśmy z Chrystusem, wierzymy, że też z nim będziemy żyć; (9) Wiedząc, że Chrystus, powstawszy z martwych, więcej nie umiera i śmierć nad nim więcej nie panuje. (10) To bowiem, że umarł, raz umarł dla grzechu, a że żyje, żyje dla Boga. (11) Tak i wy uważajcie siebie za martwych dla grzechu, a żywych dla Boga w Jezusie Chrystusie, naszym Panu. (12) Niechże więc grzech nie króluje w waszym śmiertelnym ciele, żebyście mieli mu być posłuszni w jego pożądliwościach. (13) I nie oddawajcie waszych członków jako oręża niesprawiedliwości grzechowi, ale oddawajcie samych siebie Bogu jako ożywieni z martwych i wasze członki jako oręż sprawiedliwości Bogu. (14) Grzech bowiem nie będzie nad wami panował, bo nie jesteście pod prawem, lecz pod łaską. (15) Cóż więc? Będziemy grzeszyć, bo nie jesteśmy pod prawem, ale pod łaską? Nie daj Boże! (16) Czyż nie wiecie, że komu oddajecie siebie jako słudzy w posłuszeństwo, komu jesteście posłuszni, tego jesteście sługami: bądź grzechu ku śmierci, bądź posłuszeństwa ku sprawiedliwości? (17) Ale chwała Bogu, że gdy byliście sługami grzechu, usłuchaliście z serca wzoru tej nauki, której się poddaliście; (18) A będąc uwolnieni od grzechu, staliście się sługami sprawiedliwości. (19) Po ludzku mówię, z powodu słabości waszego ciała. Jak bowiem oddawaliście wasze członki na służbę nieczystości i nieprawości, aby czynić nieprawość, tak teraz oddawajcie wasze członki na służbę sprawiedliwości, abyście byli uświęceni. (20) Dopóki bowiem byliście sługami grzechu, byliście wolni od sprawiedliwości. (21) Jakiż więc wówczas mieliście pożytek z tych rzeczy, których się teraz wstydzicie? Ich bowiem końcem jest śmierć. (22) Lecz teraz, uwolnieni od grzechu, gdy staliście się sługami Boga, macie swój pożytek ku uświęceniu, a na końcu życie wieczne. (23) Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć, ale darem łaski Boga jest życie wieczne w Jezusie Chrystusie, naszym Panu
.
1 Kor. 10:12-13 
Tak więc kto myśli, że stoi, niech uważa, aby nie upadł. 13 Nie nawiedziła was pokusa inna niż ludzka. Lecz Bóg jest wierny i nie pozwoli, żebyście byli kuszeni ponad wasze siły, ale wraz z pokusą da wyjście, żebyście mogli ją znieść
.
Gal. 5:13  Bo wy, bracia, zostaliście powołani do wolności, tylko pod pozorem tej wolności nie pobłażajcie ciału, ale z miłości służcie jedni drugim
.
1 Jana 1:5 Przesłanie zaś, które słyszeliśmy od niego i wam zwiastujemy, jest takie: Bóg jest światłością i nie ma w nim żadnej ciemności
.
1 Jana 2:17 A świat przemija wraz ze swoją pożądliwością, ale kto wypełnia wolę Boga, trwa na wieki

Należy jeszcze wspomnieć (ewentualne argumenty oponentów), że w NT są dwa bardzo ważne NAKAZY – praktyki, które polecił sam Pan Jezus, i które mają być wykonywane w Jego owczarni. Są nimi:

  • Pamiątka Wieczerzy Pańskiej (chleb i wino) oraz
  • chrzest wodny. Jednak nie są to zabiegi o charakterze stricte rytualnym, jako puste formy (nie powinny nimi być !).

Pierwszy nakaz – to przypominanie sobie stale, dzieła Chrystusa na Golgocie i to, co z niego wynika dla nas (zasadnicza różnica niż np. w katolicyzmie, który wprowadził „ofiarę eucharystii”). Należy wykonywać to przez pokolenia, aż Syn Człowieczy powróci na ziemię; spożywanie zwykłego chleba i wina, jako symbol.

Drugi nakaz – to akt publicznego wyznania (deklaracji), uwierzenia w Chrystusa i uczynienia Go, Panem swego nowego życia, czyli: „śmierć i zmartwychwstanie” w Jezusie (koniec starego życia i rozpoczęcie nowego) – zanurzenie w wodzie i wynurzenie z niej. To nie obrządki o przerośniętej formie, tylko rozumne pojmowanie Bożej nauki i trwanie w niej. Jest różnica. Jaka ?

Ściśle duchowa, a nie ceremonialna.

Diabeł nie może zniszczyć Ewangelii od wieków, więc próbuje ją zafałszować (zwodzenie ludzi); mam wrażenie, że jego ataki nasiliły się bardzo od początku XX wieku. Chociaż wcześniej też nie było najlepiej – to jednak doszło do owej Reformacji, która przełamała monopol władzy nad duszami wiernych oraz ukazała Bożą Prawdę zawartą w Biblii. Dokonywali tego kolejni reformatorzy, jeden po drugim. To nie Luter czy Kalwin mają być obiektami kultu protestanckiego; oni mieli duży wkład w procesie odkrywania Bożej Prawdy i upubliczniania jej; jednak sami też popełniali błędy (nie wszystko jeszcze rozumieli). My – dzisiaj natomiast, możemy czerpać z dorobku poznania Słowa Bożego i czytać bez przeszkód Biblię w wielu językach, szukając właściwej drogi do poznania woli Bożej. To jest dorobek Reformacji, a nie kult jednostki !

Przytoczę jeszcze pewien fragment, któremu nie mogę się oprzeć; jak to kiedyś trafnie pisali Baptyści na temat zagrożeń w wierze („wypisz – wymaluj” problem formalizmu):

Jezus rozprawiał bardzo dużo na temat motywów, to znaczy pobudek, które skłaniają nas do postępowania i które kierują naszymi czynami. Według Jezusa największym naszym motywem postępowania winno być pragnienie czynienia tego, co się podoba Bogu i bojaźń przed naganą ze strony Boga. Ludzie pobożni z czasów Jezusa wykonywali wiele praktyk religijnych jedynie w tym celu, by zyskać uznanie u ludzi (Mat.6:1-18). Skłonność ta wciąż tkwi w naszej naturze i musimy z nią stale walczyć. Może nieraz, będąc w środowisku ludzi niewierzących, wstydzimy się naszej religijności, lecz gdy znajdziemy się w gronie wierzących, wtedy chcemy być uważani za ludzi religijnych. Skłania nas to nieraz do przedstawiania siebie za bardziej religijnych, niż jesteśmy w rzeczywistości. Prowadzi to do obłudy. Jeśli ze zdrowych pobudek pragniemy zyskać uznanie u ludzi, to taka postawa może być słuszna, a nawet chwalebna. Musimy jednakże pamiętać, że najważniejszym faktem naszego istnienia jest Bóg. Jedyną rzeczą, która ma największe znaczenie, jest nasz stosunek do Niego. Jego więc musimy mieć zawsze na uwadze i niech ma dla nas najważniejsze znaczenie, przede wszystkim to, jak On zapatruje się na nasze myśli, pobudki postępowania i czyny”.

[„Przewodnik Biblijny” Henry H. Halley; Wydawnictwo „Słowo Prawdy”; wydanie I; Warszawa 1965; str.: 166-167 / tytuł oryginalny: „Bible Handbook”; tłumaczenie: Z. Pawlik]

Chrześcijaństwo biblijne nie stosuje metod tego świata; tak samo jak nie angażuje się w politykę, i nie brata się z ludźmi, którzy z uporem trwają w swych bałwochwalczych praktykach religijnych czy głoszą fałszywą „ewangelię” (niezgodną z teologią biblijną). Jednocześnie jest ono Chrystocentryczne (tylko), a Słowo Boże jest jedyne i najważniejsze w praktycznym osiągnięciu zbawienia; według woli Bożej. I w tym znaczeniu, współczesne określenie: legalizm jest pozytywne i bardzo pożądane, które ma przynosić owoce Ducha Świętego w naszym życiu („pielgrzymka wiary”). A co mówi świat ?

W tak zwanych środkach masowego przekazu (propaganda tego świata), można często usłyszeć zaskakujące stwierdzenia i życzenia; gdy umrze ktoś znany (sławny): „… on patrzy teraz na nas z góry” (czyli z Nieba); „… on jest teraz u Pana Boga”; „To był wielki i dobry człowiek, geniusz. Teraz na pewno rozwesela Pana Boga”; etc.

A skąd wiadomo, że ów człowiek trafił do Nieba, skoro całe jego życie było zaprzeczeniem nauki Chrystusa ? Oczywiści mógł się nawrócić na łożu śmierci (jak jeden z łotrów na krzyżu), tylko czy słyszy się o takich świadectwach od rodziny lub z mediów. Nie ! Słyszy się natomiast konwenanse i pochlebstwa, które odnoszą się bardziej już do uczuć żywych i ich wyobrażeń, do których próbuje się dopasować Pana Boga. Jak zapytał retorycznie niedawno, mój kolejny (trzeci) Brat w Chrystusie: Co to jest, że wszyscy pchają się do Nieba ?”.


Posłuszeństwo Bogu

Posłuszeństwo Bogu, to kluczowa myśl tych rozważań; a przejawia się ono poprzez wierność Słowu Bożemu = miłość do Boga / uwielbianie Go; czyli nie tylko ustami i zewnętrznymi gestami, czy ceremoniami; ale sercem (wiara czynna w naszym życiu). Nie każdy nawrócony biblijnie Brat będzie teologiem czy kaznodzieją, ale każdy (Brat i Siostra) musi znać podstawy zbawienia wynikające ze Słowa Bożego i być wiernym świadkiem Chrystusa. Nie słuchać tego, co mówi świat (propaganda ludzka); tylko to, co do nas mówi Bóg i czego On oczekuje od swoich wybranych.

Takie określenia jak: radykalizm ewangeliczny, konserwatyzm biblijny, fundamentalizm protestancki czy Chrześcijaństwo biblijne ― powinno być właściwie rozumiane pod kątem „legalizmu ewangelicznego”.

Osobiście zamiast słowa: „fundamentalizm”, wolę określenie – fundament wiary, którym jest Jezus Chrystus (Skała = fundament wierzącego). Natomiast określenia takie jak: „fundamentalny” i „fundamentalizm” – kojarzą się dzisiejszemu człowiekowi (wychowanemu na wszechobecnych mediach), z „fundamentalizmem islamskim”, czyli z terroryzmem; a w najlepszym przypadku z fanatykami, którzy swą nachalnością i zaślepieniem, a nawet siłą – „nawracają” innych. To przypinanie łatek typu: fundamentalista, faryzeusz, formalista, legalista (tego ostatnie określenia częściowo bronię, w znaczeniu biblijnym).

A tak na marginesie: obserwując z Braćmi to, co wyprawia się w dzisiejszym nominalnym protestantyzmie (liberalnym i ekumenicznym) na całym świecie, postanowiłem wprowadzić pewne pojęcie na własny użytek: neo-protestantyzm. Drugie określenie, które umieściłem na dole głównej strony bloga to: „fronda” (z francuskiego) – „opozycja w łonie jakiegoś stronnictwa”.

Rzekomi spadkobiercy Lutra i Kalwina drastycznie odchodzą od wierności Słowu Bożemu, stając się jakąś „wydmuszką wyznaniową”, a nie solą tej ziemi w trwaniu i głoszeniu wiernie Ewangelii Chrystusa

Mat. 5:13-16 Wy jesteście solą ziemi; lecz jeśli sól zwietrzeje, czym ją posolą? Na nic się już nie przyda, tylko na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi. 14 Wy jesteście światłością świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. 15 Nie zapala się świecy i nie stawia jej pod naczyniem, ale na świeczniku, i świeci wszystkim, którzy są w domu. 16 Tak niech wasza światłość świeci przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili waszego Ojca, który jest w niebie

To przejaw nieposłuszeństwa względem woli Bożej; aż przykro pisać.

Fasadowa pobożność („pusta religijność”) jest owym formalizmem, który może mieć przeróżne odmiany w dzisiejszym Chrześcijaństwie, czyli zatracenie swej Pierwszej Miłości do Boga

Obj. 2:4 Ale mam nieco przeciw tobie – że porzuciłeś twoją pierwszą miłość

Nasze życie tu na ziemi (posłuszeństwo wobec Stwórcy lub jego brak) – ma decydujące znaczenie na nasze życie wieczne z Bogiem (zbawienie) lub wieczne potępienie (piekło). Właśnie teraz …

Polecenie Pana Jezusa, które jest ciągle aktualne dla nas – brzmi:

Mat.  28: 18-20 / Biblia Warszawska A Jezus przystąpiwszy, rzekł do nich te słowa: Dana Mi jest wszelka moc na Niebie i na ziemi. Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, Ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata

Podziękowania dla moich trzech Braci starszych w wierze (Cz.J.; P.N.; J.K.), za pomoc – chociaż nie mieli takich zamiarów, to dołożyli cegiełki do tych moich przemyśleń.

Chwała Panu Jezusowi ! Przyjdź Baranku Boży ! Amen !

Hector Walker (AG)

Print Friendly, PDF & Email