Moda na „krojenie”

W dzisiejszych czasach, mamy w kościele modę na „krojenie Chrystusa”, co mam na myśli? trend w Teologii, który pojawił się na początku XIX wieku gdzie w ewangelizacji nie wzywa się już dłużej do pokuty, odwrócenia się od grzechu i wiary w Pana Jezusa wyrażającej się w poddaniu się Mu. Mało tego powszechne stało się stwierdzenie, że tego rodzaju nauczanie to nie jest Biblijna ewangelia i przez to promuje się zbawienie z uczynków.

Więc powstaje pytanie, co to znaczy być zbawionym, zaufać Jezusowi? Według dzisiejszego trendu nic więcej jak tylko intelektualnie zaakceptować fakty ewangelii jako prawdziwe i „podjąć decyzję dla Jezusa” czy zmówić „modlitwę grzesznika”. Podsumowując chodzi o to, że człowiek może przyjąć Jezusa jako zbawiciela, co znaczy wziąć dar zbawienia, ale niekoniecznie zaakceptować Jego władzę jako Pana nad swoim życiem czy być chętnym do posłuszeństwa Mu i odwrócenia się od grzechu.

Potępiane jest również nauczanie, które zachęca wierzącego do testowania realności jego wiary na podstawie obserwowania Jego życia i postępowania, mam na myśli czy pragnie przestrzegać przykazań Bożych i dąży do posłuszeństwa Jezusowi i umartwia grzech, czy kocha Słowo Boże, czy kocha ludzi Bożych itp.

„Mówi się patrz tylko na Jezusa jeśli będziesz patrzył na swoje życie żeby upewnić się czy jesteś zbawiony dojdziesz do wniosku że nie jesteś”

Przy czym stwierdzenie „Patrz tylko na Jezusa” oznacza pamiętaj o „decyzji którą podjąłeś” zapisz sobie na karteczce lub z tyłu Biblii datę i kiedykolwiek będziesz miał wątpliwości co do prawdziwości twojego zbawienia, zignoruj to przecież podjąłeś decyzję i wiesz, że ona była szczera. Więc jedyną normą jest moja własna ocena tego czy byłem szczery podejmując decyzję.

Wyznanie wiary Grace Evangelical Society organizacji promującej Easy Believism (Łatwe wierzenie) czy Teologię „Free Grace” („Darmowa Łaska”) mówi:

„Żaden akt posłuszeństwa poprzedzający lub następujący po wierze w Pana Jezusa Chrystusa, taki jak postanowienie posłuszeństwa, żal za grzechy, odwrócenie się od grzechów, chrzest albo poddanie się pod panowanie Jezusa, nie może być dodane do wiary czy uznawane za część składową wiary czy warunek zbawienia.”

Oczywiście, zgadzamy się, że żadne uczynki (chrzest, czy inny akt posłuszeństwa) nie mogą być traktowane jako dodatkowy warunek zbawienia poza wiarą w Chrystusa. Kontrowersja powstaje wokół zagadnienia jaka jest natura zbawiającej wiary, co ona ze sobą niesie.


Założenia wstępne

W tym artykule chciałbym przeegzaminować te poglądy w oparciu o naukę Słowa Bożego oraz teologię historyczną. Na początku ważne jest jasno stwierdzić czego nie mam na myśli mówiąc o pokucie czy pragnieniu poddania się w posłuszeństwo Jezusowi w kontekście zbawienia:

Po pierwsze, nie wierzę że pokuta, żal za grzechy, odwrócenie się od grzechu czy chęć posłuszeństwa Jezusowi jest uczynkiem będącym warunkiem zbawienia. Zbawienie jest darem Bożym dostępnym jedynie przez samą wiarę w osobę i dzieło Jezusa Chrystusa plus absolutnie nic więcej.

Efez. 2:8-9 8 Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, jest to dar Boga. 9 Nie z uczynków,aby nikt się nie chlubił.

Tyt. 3:5 Nie z uczynków sprawiedliwości, które my spełniliśmy, ale według swego miłosierdzia zbawił nas przez obmycie odrodzenia i odnowienie Ducha Świętego;

1 Jana 5:13 To napisałem wam, którzy wierzycie w imię Syna Bożego, abyście wiedzieli, że macie życie wieczne i abyście wierzyli w imię Syna Bożego.

Po drugie, nie oznacza to, że ewangelizując musimy zmuszać ludzi do wypowiadania określonej formułki typu: „Jezus jest Panem” czy składania jakiś obietnic odnośnie tego, że będą służyć Jezusowi i odwrócą się od grzechów.

Po trzecie, nie promuję perfekcjonizmu wyznawanego przez Johna Wesleya nauczającego, że chrześcijanin może dojść do takiego punktu w życiu że nie będzie grzeszył świadomie. Wierzę, że uświęcenie jest procesem mającym miejsce na przestrzeni życia chrześcijanina i jest niemożliwe żeby odwrócił się on od wszystkich swoich grzechów w jednym momencie w sensie zaprzestania popełniania tych grzechów.

Po czwarte, wierzę, że prawdziwie zbawiony człowiek może być cielesny i popaść w grzech nawet bardzo poważny. Nie wierzę jednak, że prawdziwie zbawiony człowiek może pozostać w tym stanie ciągle lub żyć w ten sposób swobodnie nie doświadczając Bożego karania.

To są cztery założenia, o których warto pamiętać czytając ten artykuł po to, żeby nie dojść do wniosku, że chce on podważać zasadę Sola Fide (Jedynie wiara), Sola Gratia (Jedynie łaska) czy Solus Christos (Jedynie Chrystus).
.


Czym jest wiara?

Podstawowa definicja wiary brzmi tak:

Wiara, z greckiego pistis – przekonanie o jakieś prawdzie i pełne przyjęcie tej prawdy, w tym wypadku prawdy objawionej w Słowie Bożym odnośnie zdeprawowanego i potępionego stanu człowieka raz osoby i dzieła Jezusa

Rzym. 6:17-18 17 Ale chwała Bogu, że gdy byliście sługami grzechu, usłuchaliście z serca wzoru tej nauki, której się poddaliście; 18 A będąc uwolnieni od grzechu, staliście się sługami sprawiedliwości.

Można też wyrazić to jako poleganie na czymś zupełne zaufanie komuś lub z coś, pewność.

Więc w co człowiek musi uwierzyć żeby być zbawionym?
.

Bezsilność wobec grzechu

Człowiek musi zaakceptować swoją własną grzeszność, deprawację oraz zupełną bezsilność do tego aby zdobyć Bożą przychylność i łaskę swoimi staraniami

Rzym. 3:9-20 9 Cóż więc? Czy przewyższamy ich? Żadną miarą! Ponieważ przedtem dowiedliśmy, że zarówno Żydzi, jak i Grecy, wszyscy są pod grzechem; 10 Jak jest napisane: Nie ma sprawiedliwego, ani jednego; 11 Nie ma rozumnego i nie ma nikogo, kto by szukał Boga. 12 Wszyscy zboczyli z drogi, razem stali się nieużyteczni, nie ma nikogo, kto by czynił dobro, nie ma ani jednego. 13 Grobem otwartym jest ich gardło, zdradzają swymi językami, jad żmij pod ich wargami. 14 Ich usta pełne są przeklinania i goryczy; 15 Ich nogi są szybkie do rozlewu krwi; 16 Zniszczenie i nędza na ich drogach; 17 A drogi pokoju nie poznali. 18 Nie ma bojaźni Bożej przed ich oczami. 19 A wiemy, że wszystko, co mówi prawo, mówi do tych, którzy są pod prawem, aby wszystkie usta zostały zamknięte i aby cały świat podlegał karaniu Boga. 20 Dlatego z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało w jego oczach, gdyż przez prawo jest poznanie grzechu.

Gal. 3:10-11 10 Na wszystkich bowiem, którzy są z uczynków prawa, ciąży przekleństwo, bo jest napisane: Przeklęty każdy, kto nie wytrwa w wypełnianiu wszystkiego, co jest napisane w Księdze Prawa. 11 A że przez prawo nikt nie jest usprawiedliwiony przed Bogiem, jest oczywiste, bo: Sprawiedliwy będzie żył z wiary.
.

Zrozumienie konsekwencji

Musi uwierzyć że Bóg jest stwórcą i Panem wszystkiego oraz sprawiedliwym i świętym sędzią, który musi ukarać człowieka, który zbuntował się przeciwko niemu i nie wypełnił Jego standardów.

Gal. 3:10 Na wszystkich bowiem, którzy są z uczynków prawa, ciąży przekleństwo, bo jest napisane: Przeklęty każdy, kto nie wytrwa w wypełnianiu wszystkiego, co jest napisane w Księdze Prawa.

Dzieje 17:24 Bóg, który stworzył świat i wszystko na nim, ten, który jest Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach zbudowanych ręką.

Dzieje 17:30-31 30 Bóg wprawdzie pomijał czasy tej nieświadomości, teraz jednak nakazuje wszędzie wszystkim ludziom pokutować; 31 Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sprawiedliwie sądził cały świat przez człowieka, którego do tego przeznaczył, zapewniając o tym wszystkich przez wskrzeszenie go z martwych.
.

Uznanie Boskości Syna

Musi uwierzyć w Jezusa Chrystusa Jako odwiecznego Syna Bożego i Boga równego Ojcu

1 Jana 5:9-11 9 Jeśli przyjmujemy świadectwo ludzi, to świadectwo Boga jest większe. To bowiem jest świadectwo Boga, które dał o swoim Synu. 10 Kto wierzy w Syna Bożego, ma świadectwo w sobie. Kto nie wierzy Bogu, zrobił z niego kłamcę, bo nie uwierzył świadectwu, które Bóg dał o swoim Synu. 11 A to świadectwo jest takie, że Bóg dał nam życie wieczne, a to życie jest w jego Synu.

Jan 1:1-3 1 Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo. 2 Ono było na początku u Boga. 3 Wszystko przez nie się stało, a bez niego nic się nie stało, co się stało.

Jan 8:24 Dlatego wam powiedziałem, że umrzecie w swoich grzechach. Bo jeśli nie uwierzycie, że ja jestem, umrzecie w swoich grzechach. 

Jan 8:58 Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Zanim Abraham był, ja jestem.
.

Wiara w dwie natury Chrystusa

Musi uwierzyć w To że Jezus Chrystus wcielił się i będąc w całkowicie Bogiem przyjął naturę człowieka stając się dodatkowo całkowicie człowiekiem. Bogiem i człowiekiem w Jednej osobie. Stało się to przez cudowne poczęcie dokonane przez Ducha Świętego w Marii dziewicy bez udziału mężczyzny.

Łuk. 1:31-32 31 Oto poczniesz w swym łonie i urodzisz syna, któremu nadasz imię Jezus. 32 Będzie on wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da mu tron jego ojca Dawida.

Łuk. 1:35 A anioł jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na ciebie i moc Najwyższego zacieni cię. Dlatego też to święte, co się z ciebie narodzi, będzie nazwane Synem Bożym.

1 Jana 4:2-3 2 Po tym poznacie Ducha Bożego: każdy duch, który wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, jest z Boga. 3 Każdy zaś duch, który nie wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, nie jest z Boga. Jest to duch antychrysta, o którym słyszeliście, że nadchodzi, i już teraz jest na świecie.

1 Jana 2:22-23 22 Któż jest kłamcą? Czy nie ten, kto zaprzecza, że Jezus jest Chrystusem? Ten jest antychrystem, który wypiera się Ojca i Syna. 23 Każdy, kto wypiera się Syna, nie ma i Ojca. Kto zaś wyznaje Syna, ma i Ojca.

Chrystus żył bezgrzesznym życiem na ziemi

1 Jana 3:5 A wiecie, że on się objawił, aby zgładzić nasze grzechy, a w nim nie ma grzechu.
.

Wiara w zastępczą ofiarę

Musi uwierzyć, że Jezus Chrystus umarł na krzyżu za jego grzechy śmiercią zastępczą, to znaczy wziął na siebie jego grzech i karę za niego i Boży gniew przygotowany dla człowieka. Jako ofiara przebłagalna, to znaczy aby uciszyć Boży gniew przez wypełnienie wymagań Bożej sprawiedliwości i Bożego zakonu

Rzym. 8:3-4 3 Co bowiem było niemożliwe dla prawa, w czym było ono słabe z powodu ciała, Bóg, posławszy swego Syna w podobieństwie grzesznego ciała i z powodu grzechu, potępił grzech w ciele; 4 Aby sprawiedliwość prawa wypełniła się w nas, którzy postępujemy nie według ciała, ale według Ducha.

Rzym. 3:25 Jego to Bóg ustanowił przebłaganiem przez wiarę w jego krew, aby okazać swoją sprawiedliwość przez odpuszczenie, w swojej cierpliwości, przedtem popełnionych grzechów;

Kol. 2:14 Wymazał obciążający nas wykaz zawarty w przepisach, który był przeciwko nam, i usunął go z drogi, przybiwszy do krzyża;

Jan 3:36 Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne, ale kto nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz gniew Boży zostaje na nim.
.

Wiara w zmartwychwstanie

Musi uwierzyć, że Jezus zmartwychwstał na trzeci dzień po swojej śmierci i zmartwychwstał w ciele

1 Kor. 15:14 A jeśli Chrystus nie został wskrzeszony, to daremne jest nasze głoszenie, daremna też wasza wiara.

Łuk. 24:36-40 36 A gdy to mówili, sam Jezus stanął pośród nich i powiedział do nich: Pokój wam. 37 A oni się zlękli i przestraszeni myśleli, że widzą ducha. 38 I zapytał ich: Czemu się boicie i czemu myśli budzą się w waszych sercach? 39 Popatrzcie na moje ręce i nogi, że to jestem ja. Dotknijcie mnie i zobaczcie, bo duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że ja mam. 40 Kiedy to powiedział, pokazał im ręce i nogi.
.

Wiara w zbawienie z łaski

Musi uwierzyć że jedynie dzięki zasługom Chrystusa i Jego zastępczej śmierci i zmartwychwstaniu może być zbawiony przez przypisanie mu Sprawiedliwości Chrystusa (Usprawiedliwienie) bez dodatku swoich uczynków czy jakiejkolwiek pracy

Dzieje 2:38-39 38 Wtedy Piotr powiedział do nich: Pokutujcie i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na przebaczenie grzechów, a otrzymacie dar Ducha Świętego. 39 Obietnica ta bowiem dotyczy was, waszych dzieci i wszystkich, którzy są daleko, każdego, kogo powoła Pan, nasz Bóg.

Rzym. 3:28 Tak więc twierdzimy, że człowiek zostaje usprawiedliwiony przez wiarę, bez uczynków prawa.

Rzym. 3:20 Dlatego z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało w jego oczach, gdyż przez prawo jest poznanie grzechu.

Efez. 2:8-9 8 Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, jest to dar Boga. 9 Nie z uczynków, aby nikt się nie chlubił.

Gal. 2:16 Wiedząc, że człowiek nie jest usprawiedliwiony z uczynków prawa, ale przez wiarę w Jezusa Chrystusa, imy uwierzyliśmy w Jezusa Chrystusa, abyśmy byli usprawiedliwieni z wiary Chrystusa, a nie z uczynków prawa, dlatego że z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało.

Gal. 3:11 A że przez prawo nikt nie jest usprawiedliwiony przed Bogiem, jest oczywiste, bo: Sprawiedliwy będzie żył z wiary.

2 Kor. 5:21 On bowiem tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił, abyśmy w nim stali się sprawiedliwością Bożą.

Musi całkowicie na tym polegać i w to ufać dla zbawienia.
.


Podsumowanie

Do tego momentu zwolennicy Teologii Łatwego wierzenia czy darmowej łaski jak i zbawienia Panującego Pana zgadzają się. Jeśli osoba uwierzy w powyżej przedstawione prawdy i zaufa Chrystusowi dla zbawienia jest na zawsze uratowana od wiecznego potępienia

Rzym. 3:28 Uważamy bowiem że człowiek bywa usprawiedliwiony przez wiarę niezależnie od uczynków zakonu

.


Czy ta wiara niesie ze sobą coś więcej?

Moglibyśmy przyjąć punkt widzenia teologii darmowej łaski i powiedzieć: nie, wiara nie łączy się z niczym więcej jak tylko z przekonaniem o prawdziwości tych faktów, zaufaniem w dzieło Jezusa na krzyżu i Jego zmartwychwstanie. Ta osoba jest wieczne bezpieczna w Chrystusie, ogłoszona przez Boga sprawiedliwą na weki nie ważne jest czy są widoczne rezultaty tego czy nie, chociaż dobrze by było jeśli ta osoba żyłaby dla Boga.

Jednak takie przekonanie jest oparte jedynie na legalnym / prawym aspekcie zbawienia. Jeśli patrzeć na zbawienie tylko z prawniczego punktu widzenia, to widzimy, że człowiek urodził się z natury grzeszny i martwy w grzechach zasługujący na potępienie.

Rzym. 5:12 Dlatego, tak jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech – śmierć, tak też na wszystkich ludzi przeszła śmierć, ponieważ wszyscy zgrzeszyli.

Rzym. 5:18 Tak więc, jak przez przestępstwo jednego na wszystkich ludzi spadł wyrok ku potępieniu, tak też przez sprawiedliwość jednego na wszystkich ludzi spłynął dar ku usprawiedliwieniu dającemu życie.

Efez. 2:1 I was ożywił, którzy byliście umarli w upadkach i w grzechach;

Sytuacja tylko się pogarsza kiedy dołożymy do tego fakt, że na skutek tego człowiek w praktyce grzeszy, łamie Boże prawo. Wymogiem Bożego prawa jest to, żeby człowiek doskonale zachowywał wszystkie przepisy i przykazania i nigdy w niczym nie uchybił i jeśli mu się to uda może ostać się przed obliczem Bożym

Gal. 3:12 Zakon zaś nie jest z wiary, ale kto go wypełni przezeń żyć będzie

Jednak jeśli zgrzeszy i złamie choćby jedno przykazanie, zapłatą za to jest śmierć i wieczne oddzielenie od Boga

Rzym. 6:23 Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć, ale darem łaski Boga jest życie wieczne w Jezusie Chrystusie, naszym Panu.

Jak. 2:10 Kto bowiem przestrzega całego prawa, a przekroczy jedno przykazanie, staje się winnym wszystkich.

Oddzielenie od Boga, który jest całkowicie święty, sprawiedliwy i doskonały i zły człowiek nie może z nim przebywać

Psalm 5:5-7 Albowiem Ty nie jesteś Bogiem, który chce niegodziwości, Zły nie może z tobą przebywać. Nie ostoją się chełpliwi przed oczyma twymi, Nienawidzisz wszystkich czyniących nieprawość. Zgubisz kłamców, Zbrodniarzami i obłudnikami brzydzi się Pan.

Taki człowiek jest przeklęty

Gal. 3:10 Bo wszyscy, którzy polegają na uczynkach zakonu, są pod przekleństwem; napisano bowiem: Przeklęty każdy, kto nie wytrwa w pełnieniu wszystkiego, co jest napisane w księdze zakonu.

Wszyscy dobrze wiemy, że żaden człowiek nigdy nie był wstanie doskonale zachowywać prawa, każdy grzeszy i w rezultacie tego, zakon pokazuje człowiekowi tylko jego beznadziejny stan i to, że ciąży na nim potępienie i gniew Boży. W takiej sytuacji Bóg w swojej miłości i miłosierdziu chcąc zbawić niektórych ludzi, przed założeniem świata stworzył plan uratowania ich od potępienia, którego wymagało Jego prawo i sprawiedliwość jednocześnie pozostając sprawiedliwym i nie łamiąc swojego prawa. Skoro zapłatą za grzech jest śmierć Bóg postanowił, że ktoś doskonały kto nie musiałby umrzeć za swój grzech ponieważ nigdy nie zgrzeszył, umrze w miejsce winnego grzesznika, weźmie na siebie jego grzech i karę za ten grzech i w ten sposób sprawiedliwość Boża dokona się wobec grzesznika i grzechu. Dokonał tego Syn Boży, Bóg wcielony Jezus Chrystus, przez całe swoje życie doskonale wypełnił prawo, nigdy nie zgrzeszył a na koniec tego życia zastąpił grzeszników ponosząc na sobie zamiast nich Boży gniew, który miał się na nich wylać i należną im karę za ich grzechy. Dzięki temu prawo zostało wypełnione, sprawiedliwość Boża zaspokojona

Gal. 3:13 Chrystus odkupił nas z przekleństwa prawa, stając się za nas przekleństwem (bo jest napisane: Przeklęty każdy, kto wisi na drzewie);

Rzym. 8:3-4 3 Co bowiem było niemożliwe dla prawa, w czym było ono słabe z powodu ciała, Bóg, posławszy swego Syna w podobieństwie grzesznego ciała i z powodu grzechu, potępił grzech w ciele; 4 Aby sprawiedliwość prawa wypełniła się w nas, którzy postępujemy nie według ciała, ale według Ducha.

2 Kor. 5:21 On bowiem tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił, abyśmy w nim stali się sprawiedliwością Bożą.

Po trzech dniach Chrystus zmartwychwstał pokazując przez to, że Jego ofiara była doskonała i został przyjęta przez Boga. I teraz Bóg, aby uratować grzesznika wymaga jedynie zaufania, wiary w osobę Chrystusa i zastępcze dzieło Jezusa na krzyżu. Kiedy człowiek wierzy Bóg przebacza mu wszystkie grzechy, przypisuje mu sprawiedliwość i zasługi Chrystusa dokonane w jego miejsce, ogłasza go sprawiedliwym (czyli taki, który nigdy nie złamał prawa)

Rzym. 3:21-22 21 Lecz teraz bez prawa została objawiona sprawiedliwość Boga, poświadczona przez prawo i proroków. 22 Jest to sprawiedliwość Boga przez wiarę Jezusa Chrystusa dla wszystkich i na wszystkich wierzących. Nie ma bowiem różnicy.

Gal. 2:16 Wiedząc, że człowiek nie jest usprawiedliwiony z uczynków prawa, ale przez wiarę w Jezusa Chrystusa, i my uwierzyliśmy w Jezusa Chrystusa, abyśmy byli usprawiedliwieni z wiary Chrystusa, a nie z uczynków prawa, dlatego że z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało.

1 Kor. 1:30 Lecz wy z niego jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem;

Z legalnego punktu widzenia, patrząc na zbawienie tylko jako rodzaj sprawy sądowej, na tym temat się kończy prawo zostało wypełnione, kara została poniesiona, winny zostaje uznany za sprawiedliwego i może iść do domu, nie musi bać się już więcej kary za swoje przestępstwo, ktoś inny poniósł karę za niego.

Jednak ograniczając naszą doktrynę o zbawieniu tylko do tego momentu, zapominamy, że Pismo uczy, że zbawienie włącza w siebie przemianę człowieka, przemianę jego serca, umysłu, pokutę. To nie jest tylko prawniczy wyrok wydany przez Boga, który wypuszcza przestępcę wolnym od kary ale będącego tak samo zdegenerowanym i zepsutym wewnętrznie.

Teraz chciałbym bliżej przyjrzeć się nie tylko legalnemu aspektowi zbawienia ale również odradzającemu działaniu Ducha Świętego.
.


Pokuta

Z Greckiego metanoeo meta – zmienić; noeo – umysł – czyli oznacza to przemianę umysłu, moralnych standardów w formie czasownikowej: metanoia – zawsze niesie ideę odwrócenia się od grzechu i zwrócenia do Boga.

Najlepszym przykładem tego jest syn marnotrawny. Przemyślał to co zrobił i w jakiej sytuacji jest, zostawił to co robił i poszedł do Ojca uznając swoją winę. W nauczaniu Jan Chrzciciela mocno podkreślona jest radykalna zmiana kierunku w którym ktoś zmierza jako owoc upamiętania (pokuty) robił cos a teraz robi cos zupełnie przeciwnego.

Z Hebrajskiego naham oznacza przemianę nastawienia, umysłu, celu, związane ze zmiana postepowania. Więc jeśli pokuta to zmiana umysłu czy serca to co musi się zmienić czym jest umysł i serce w pojęciu Biblijnym?
.

Umysł

Z greckiego nous – centrum zdolności poznawania i rozumienia (Łuk. 24:45; Rzym. 1:28; 1 Kor. 14:15); nowa natura wierzącego po odrodzeniu Rzym. 7:23, w kontraście z „ciałem” symbolem starej natury i grzesznych tendencji; To wszystko o czym człowiek myśli na czym się skupia co nim kieruje.
.

Serce

Greckie kardia – opisuje wszystko związane z mentalnością i moralnością człowieka, jego decyzjami, mówi o racjonalnej i emocjonalnej części człowieka. jest to centrum wewnętrznego, duchowego życia człowieka. Centrum emocji:

Z hebrajskiego: umysł i serce – leb – wewnętrzny człowiek


Czym jest pokuta?

Wyraźnie widać. że pokuta to nie po prostu zmiana zdania odnośnie Chrystusa i grzechu, to przemiana całej istoty człowieka, wewnętrznie, z czego wypływa zewnętrzna zmiana postepowania i stylu życia. Bardzo ważne jest rozumieć że jest to dzieło Boże i dar Boży, to Bóg dokonuje pokuty w człowieku:

Ezech. 36:26-27 I dam wam serce nowe, i ducha nowego dam do waszego wnętrza, i usunę z waszego ciała serce kamienne, a dam wam serce mięsiste. Mojego ducha dam do waszego wnętrza i uczynię, że będziecie postępować według moich przykazań, moich praw będziecie przestrzegać i wykonywać je.”

Jer. 32:39-40 I dam im jedno serce, i wskażę jedną drogę, aby się mnie bali po wszystkie dni dla dobra ich samych i ich dzieci po nich. I zawrę z nimi wieczne przymierze, że się od nich nie odwrócę i nie przestanę im dobrze czynić; a w ich serce włożę bojaźń przede mną, aby ode mnie nie odstąpili.

Dzieje 11:18 „A gdy to usłyszeli, uspokoili się i wielbili Boga, mówiąc: Tak więc i poganom dał Bóg upamiętanie ku żywotowi.”

Tego musi dokonać Bóg człowiek z natury nawet nie jest świadomy swojego stanu, nienawidzi Boga, nie szuka Boga i nie jest wstanie przyjąć Jego prawdy:

Rzym. 3:10-12 „Jak napisano: Nie ma ani jednego sprawiedliwego, Nie masz, kto by rozumiał, nie masz, kto by szukał Boga; Wszyscy zboczyli, razem stali się nieużytecznymi, nie masz, kto by czynił dobrze, nie masz ani jednego.”

Efez. 4:17-19 „To więc mówię i zaklinam na Pana, abyście już więcej nie postępowali, jak poganie postępują w próżności umysłu swego, Mający przyćmiony umysł i dalecy od życia Bożego przez nieświadomość, która jest w nich, przez zatwardziałość serca ich, Mając umysł przytępiony, oddali się rozpuście dopuszczając się wszelkiej nieczystości z chciwością.”

Jan. 3:19-20 „A na tym polega sąd, że światłość przyszła na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność, bo ich uczynki były złe. Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światłości i nie zbliża się do światłości, aby nie ujawniono jego uczynków.”

1 Kor. 1:18; 2:14 „Albowiem mowa o krzyżu jest głupstwem dla tych, którzy giną, natomiast dla nas, którzy dostępujemy zbawienia, jest mocą Bożą. (…) Ale człowiek zmysłowy nie przyjmuje tych rzeczy, które są z Ducha Bożego, bo są dlań głupstwem, i nie może ich poznać, gdyż należy je duchowo rozsądzać.”

Bez ponadnaturalnego działania Ducha Świętego człowiek, nie jest wstanie zrozumieć swojego beznadziejnego stanu i przyjść do Chrystusa po zbawienie:

1 Kor. 2:6-10 „My tedy głosimy mądrość wśród doskonałych, lecz nie mądrość tego świata ani władców tego świata, którzy giną; Ale głosimy mądrość Bożą tajemną, zakrytą, którą Bóg przed wiekami przeznaczył ku chwale naszej, Której żaden z władców tego świata nie poznał, bo gdyby poznali, nie byliby Pana chwały ukrzyżowali. Głosimy tedy, jak napisano: Czego oko nie widziało i ucho nie słyszało, i co do serca ludzkiego nie wstąpiło, to przygotował Bóg tym, którzy go miłują. Albowiem nam objawił to Bóg przez Ducha; gdyż Duch bada wszystko, nawet głębokości Boże.”

Jan. 6:44-45 Nikt nie może przyjść do mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który mnie posłał, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Napisano bowiem u proroków: I będą wszyscy pouczeni przez Boga. Każdy, kto słyszał od Ojca i jest pouczony, przychodzi do mnie.”

Jan 6:63.65 Duch ożywia. Ciało nic nie pomaga. Słowa, które powiedziałem do was, są duchem i żywotem, (…) I mówił: Dlatego powiedziałem wam, że nikt nie może przyjść do mnie, jeżeli mu to nie jest dane od Ojca.

Ta przemiana serca i umysłu którą sprawia Bóg polega na tym, że człowiek widzi jak grzeszny jest, widzi tez jest święty jest Bóg, rozumie swój beznadziejny stan przed obliczem Boga i to, że sprawiedliwe zasługuje na potępienie jedyne do czego może uciec to do łaski Bożej i miłosierdzia objawionego w Jezusie i Jego dziele. Kiedy to się dzieje człowiek zaczyna nienawidzić swojego grzechu, nie chce już dłużej żyć w buncie przeciwko Bogu, ale kocha Boga, chce odwrócić się od grzechu, służyć Bogu, poddać mu się. Więc pokornie przychodzi do Boga, do Chrystusa i błaga o łaskę i o ratunek, wołając „Panie daj mi Chrystusa albo zginę!!!” Zobaczmy na przykłady tego w Piśmie:
.

Manasses:

52 lata żył w strasznych grzechach i zupełnym odstępstwie od Pana ale wkońcu kiedy Pan sprawił że uprowadzili go Asyryjczycy, Manasses pokutował:

2 Kron. 33:12-16 „A gdy znalazł się w ucisku, błagał Pana, swojego Boga, ukorzył się bardzo przed obliczem Boga swoich ojców i modlił się do niego, a On dał się uprosić i wysłuchał jego błagania, i pozwolił mu powrócić do Jeruzalemu do swego królestwa. Wtedy Manasses poznał, że Pan jest Bogiem. Potem wybudował zewnętrzny mur Miasta Dawida na zachód od Gichonu w dolinie Kidron aż do wejścia do Bramy Rybnej, pociągnął go wokół Ofelu i bardzo go podwyższył; ustanowił też dowódców wojskowych we wszystkich warownych grodach judzkich. Następnie usunął obcych bogów oraz posąg ze świątyni Pana i wszystkie ołtarze, które pobudował na górze świątyni Pańskiej w Jeruzalemie i kazał je wyrzucić precz poza miasto. Postawił na nowo ołtarz, i złożył Panu na nim krwawe ofiary pojednania i dziękczynne, i nakazał Judejczykom, aby służyli Panu, Bogu Izraela.”

On ukorzył się przed Bogiem, wyznawał grzechu a nstepnie odwrócił się od grzechu i zaczął służyć Bogu.
.

Król Dawid:

Dawid popełnił cudzołóstwo z Batszebą i zabił jej męża ale kiedy przyszedł do Niego prorok natan pokutował:

2 Sam. 12:13 „Wtedy rzekł Dawid do Natana: Zgrzeszyłem wobec Pana. Natan zaś rzekł do Dawida: Pan również odpuścił twój grzech, nie umrzesz.”

Psalm 51:1-11. 13 „Gdy wdał się z Batszebą i przyszedł do niego prorok Natan. Zmiłuj się nade mną, Boże, według łaski swojej, Według wielkiej litości swojej zgładź występki moje! Obmyj mnie zupełnie z winy mojej I oczyść mnie z grzechu mego! Ja bowiem znam występki swoje I grzech mój zawsze jest przede mną. Przeciwko tobie samemu zgrzeszyłem I uczyniłem to, co złe w oczach twoich, Abyś okazał się sprawiedliwy w wyroku swoim, Czysty w sądzie swoim. Oto urodziłem się w przewinieniu I w grzechu poczęła mnie matka moja. Oto miłujesz prawdę chowaną na dnie duszy I objawiasz mi mądrość ukrytą. Pokrop mnie hizopem, a będę oczyszczony; Obmyj mnie, a ponad śnieg bielszy się stanę. Daj, bym usłyszał radość i wesele, Niech się rozradują kości, które skruszyłeś! Zakryj oblicze swoje przed grzechami moimi I zgładź wszystkie winy moje. (…)Nie odrzucaj mnie od oblicza swego I nie odbieraj mi swego Ducha świętego!”

On przyznał że zgrzeszył, zdał sobie sprawę z tego jak obrzydliwe potępienia godne było to przed obliczem Bożym, wiedział, że zasługuje na karę, całkowicie wziął winę na siebie, nie usprawiedliwiał się, nie wybielał, nie robił wymówek, wiedział że Bóg ma praw go potępić.
.

Zacheusz celnik:

Łuk. 19: 1-10 „I wszedłszy do Jerycha, przechodził przez nie. A oto mąż, imieniem Zacheusz, przełożony nad celnikami, człowiek bogaty, Pragnął widzieć Jezusa, kto to jest, lecz nie mógł z powodu tłumu, gdyż był małego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wszedł na drzewo sykomory, aby go ujrzeć, bo tamtędy miał przechodzić. A gdy Jezus przybył na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: Zacheuszu, zejdź śpiesznie, gdyż dziś muszę się zatrzymać w twoim domu. I zszedł śpiesznie, i przyjął go z radością. A widząc to, wszyscy szemrali, mówiąc: Do człowieka grzesznego przybył w gościnę. Zacheusz zaś stanął i rzekł do Pana: Panie, oto połowę majątku mojego daję ubogim, a jeśli na kim co wymusiłem, jestem gotów oddać w czwórnasób. A Jezus rzekł do niego: Dziś zbawienie stało się udziałem domu tego, ponieważ i on jest synem Abrahamowym. Przyszedł bowiem Syn Człowieczy, aby szukać i zbawić to, co zginęło.”

On zrozumiał że jest grzesznikiem i odwrócił się od swojego grzechu po to aby czynić wolę Bożą i Jezuspotwierdził, że został zbawiony.
.

Piotr:

Łuk. 5:8 „Widząc to Szymon Piotr przypadł do kolan Jezusa, mówiąc: Odejdź ode mnie, Panie, bom jest człowiek grzeszny”

Piotr zrozumiał kim jest Chrystus zrozumiał swoją grzeszność i to, że nie zasługuje na to aby zostać przyjętym przez Boga, ale Chrystus zmiłował się nad nim. Widzimy więc, że zbawiająca pokuta jest wewnętrznym dziełem Boga Ducha Świętego manifestującym się na zewnątrz w zmianie kierunku życia i postępowania. Duch przemienia pragnienia człowieka, sposób jego myślenia, sprawia że człowiek zaczyna kochać to czego nienawidził (Boga, Jego Słowo, świętość, sprawiedliwość) a nienawidzić to co kochał (swój grzech i bunt przeciw Bogu), jego wolę on pragnie zbliżać się do Boga wcześniej nie chciał przyjść. Jednak wiemy, że człowiek, który prawdziwie doznał pokuty dalej grzeszy, jak mówi 7 rozdział listu do Rzymian czyni to czego nienawidzi i kiedy chce czynić dobrze trzyma się go złe i woła

„O nędzny ja człowiek, któż mnie wybawi z tego ciała śmierci!!!” .

.


Dwa rodzaje pokuty

Żeby łatwiej to zrozumieć przedstawię to jako dwa rodzaje pokuty:
.

Pokuta zbawiająca

Dokonywana przez Ducha przemiana serca i umysłu człowieka od tego momentu człowiek nienawidzi grzechu i walczy z grzechem.
.

Progresywna pokuta lub pokuta w uświęceniu

Jest to proces w którym wierzący człowiek odwraca się od poszczególnych grzechów których jest świadomy i które Bóg pokazuje mu. Ale wiemy, że samo odwracanie się od poszczególnego grzechu rzadko kiedy ma miejsce z dnia na dzień, jest to proces. Od niektórych grzechów jedna osoba odwraca się łatwiej niż inna, wszystko zależy od naturalnych skłonności, które trzeba umartwić i od tego jak mocno są one zakorzenione. I w procesie odwracania się od jakiegoś grzechu człowiek upada i popełnia ten grzech, oprócz tego grzeszy na inne sposoby co może wynikać z okoliczności w jakich się znalazł czy zaniedbania itp. I z tego  wszystkiego wierzący codziennie pokutuje co oznacza, że wyznaje te grzechy i prosi Pana o łaskę do wzrostu w danej dziedzinie. Każdy kto doznał zbawiającej pokuty trwa w progresywnej pokucie, każdy kto ma nową relację z Bogiem jako Ojcem ma tez nową relację z grzechem jako swoim śmiertelnym wrogiem.

Marcin Luter w pierwszych czterech z 95 tez napisał:

Nasz Pan i Mistrz Jezus Chrystus kiedy mówił: „Pokutujcie!” miał na myśli to, że całe życie wierzącego ma być aktem pokuty (…) to nie oznacza tylko wewnętrznej pokuty; tak wewnętrzna pokuta jest próżna jeśli nie przynosi różnego rodzaju umartwiania ciała.

Westminsterskie Wyznanie Wiary:

Ci, których Bóg przeznaczył do życia, uwalniani są w czasie wyznaczonym przez Boga i zgodnym z Jego upodobaniem z naturalnego stanu śmierci przez Słowo i Ducha. Otrzymują łaskę i zbawienie przez Jezusa Chrystusa. Ich umysły zostają duchowo oświecone i jako ci, którzy są zbawieni, zaczynają rozumieć sprawy Boże. Bóg odbiera im wtedy serca kamienne i daje im serca żywe. Odnawia ich wolę i przez swoją wszechmoc sprawia, że szukają i dążą do tego, co jest dobre, równocześnie skutecznie przyciągając ich do Jezusa Chrystusa. Przez Bożą łaskę robią to z ochotą.” (Rozdział 10 :1 )
.

I. Ci, którzy są jedno z Chrystusem, będąc rzeczywiście powołani i odrodzeni, otrzymują od Boga nowe serce i nowego ducha. Przez Słowo i Ducha mieszkającego w nich dokonuje się dalsze dzieło osobistego uświęcenia. Wszystkie te błogosławieństwa przypadają im z powodu zasług, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Panowanie grzechu nad nimi skończyło się, a wynikające z niego złe pragnienia są ciągle osłabiane i uśmiercane; natomiast zbawienne łaski są w nich ciągle ożywiane i wzmacniane. W ten sposób rozwija się w praktyce prawdziwa świętość, bez której nikt nie ujrzy Pana.

  1. Uświęcenie to wypełnia całego człowieka, lecz w tym życiu nie czyni go doskonałym. Pozostałości zepsuciagrzechu nieustannie zanieczyszczają wszystkie części człowieka i powodują w jego wnętrzu nieustannąwalkę, nie mogąc doprowadzić do pojednania; ciało walczy przeciwko Duchowi, a Duch przeciwko ciału.
    .

III. W walce ciała przeciwko Duchowi, pozostałości zepsucia grzechu mogą przeważyć od czasu do czasu, jednak nieustanne posilenie płynące od uświęcającego Ducha Chrystusowego umożliwia człowiekowi, jako nowemu stworzeniu, zwycięstwo. W ten sposób święci wzrastają w łasce, dojrzewając do pełni świętości w bojaźni Bożej.” (Rozdział 13 : 1-3)

.


Zbawiająca wiara

Zbawiająca wiara jest darem łaski Bożej dla Jego wybranych, jest dawana im w momencie skutecznego powołania. Przychodzi razem z pokutą. W pokucie Duch Święty czyni człowieka zdolnym i chętnym do przyjścia do Chrystusa przez objawienie mu jego zdeprawowanego stanu przed Bogiem i potrzeby zbawiciela. Wtedy grzesznik porzuca grzech i zwraca się do Chrystusa. W zbawiającej wierze człowiek całkowicie zawierza Chrystusowi i Jego dokonanemu dziełu dla zbawienia pokładając jedyną nadzieje w Chrystusie i Jego łasce. Widzimy więc że pokuta nie jest czymś oddzielnym od wiary, przychodzi od jako dar od Boga razem z wiarą ale nie jest tym samym co wiara. Bardzo dobrze widoczne jest to w liście do Filipian

Filip. 3:7-10 Ale wszystko to, co mi było zyskiem, uznałem ze względu na Chrystusa za szkodę. Lecz więcej jeszcze, wszystko uznaję za szkodę wobec doniosłości, jaką ma poznanie Jezusa Chrystusa, Pana mego, zbawiająca pokuta  – dla którego poniosłem wszelkie szkody i wszystko uznaję za śmiecie, żeby zyskać Chrystusa I znaleźć się w nim, nie mając własnej sprawiedliwości, opartej na zakonie, lecz tę, która się wywodzi z wiary w Chrystusa, sprawiedliwość z Boga, na podstawie wiary, żeby poznać go i doznać mocy zmartwychwstania jego, i uczestniczyć w cierpieniach jego, stając się podobnym do niego w jego śmierci – zbawiająca wiara

Przypomnijmy sobie definicje wiary:

Wiara, z greckiego pistisprzekonanie o jakieś prawdzie i pełne przyjęcie tej prawdy, w tym wypadku prawdy objawionej w Słowie Bożym odnośnie zdeprawowanego i potępionego stanu człowieka raz osoby i dzieła Jezusa (Rzym. 6:17-18). Można też wyrazić to jako poleganie na czymś zupełne zaufanie komuś lub z coś, pewność.

Lodyńskie Baptystyczne Wyznanie wiary z 1689r. o zbawiającej wierze mówi tak:

Przez wiarę chrześcijanin przyjmuje, że prawdą jest wszystko, co jest objawione w Słowie Bożym, w którym Bóg ukazuje swój autorytet. Chrześcijanin uważa również, że Słowo Boże jest najwyższą doskonałością, przewyższa wszystkie pisma, a nawet przewyższa wszystko, co posiada świat. Słowo Boże ukazuje chwałę Boga w rozlicznych Jego atrybutach, doskonałość Chrystusa w Jego naturze i urzędach, które piastuje, oraz moc i doskonałość Ducha Świętego we wszystkich dziełach, których dokonuje. W ten sposób chrześcijanin może zaufać bez zastrzeżeń prawdzie, której wierzy i oddać się w służbę zgodnie z różnymi wymaganiami Pisma Świętego w rozmaitych jego częściach. Okazuje posłuszeństwo przykazaniom, drży, gdy słyszy groźby, przyjmuje obietnice Boże dotyczące tego życia jak i przyszłosci. Ale główne dzieło zbawiajacej wiary w pierwszym rzędzie odnosi sie do Chrystusa, gdy wierzący przyjmuje Go i polega jedynie na Nim w sprawach dotyczących swego usprawiedliwienia, uświęcenia i życia wiecznego. Wszystko to dzieje się przez przymierze łaski. Zbawienna wiara przejawia się w rozmaitym stopniu. Może być słaba lub mocna. Jednak, jak każda zbawienna łaska, nawet w swoim najnizszym stanie jest zupełnie różna w swojej naturze od wiary i zwykłej łaski ludzi niestałych w wierze. W konsekwencji, chociaż może być często atakowana i osłabiana, odnosi zwycięstwo, rozwijając się w wielu chrześcijanach aż do osiagniecia całkowitej pewności. Dzieje się to przez Chrystusa, który jest zarówno „sprawcą jak i dokonczycielem wiary”.

Nowy testament bardzo jasno przedstawia koncept dwóch rodzajów wiary zbawiającej i wiary martwej albo wiary na próżno, bez rezultatu, która nie prowadzi do zbawienia. W Jana 2:23-24 czytamy o ludziach na temat których jest napisane że „uwierzyli w imię Jego” niestety werset 24 mówi również, że Jezus nie wierzył w ich wiarę, to nie była zbawiająca wiara. W 6 rozdziale E. Jana czytamy o tłumach, które widząc cud rozmnożenia chlebów, „ten naprawdę jest prorokiem, który miał przyjść na świat”  w. 14. Mówiąc to wyrażali swoje przekonanie że Jezus jest Mesjaszem, mało tego w następnych wersetach chcieli obwołać go Królem Izraela. Ale Jezus odrzuca ich deklaracje i wyraźnie stwierdza, ze ich wiara nie jest zbawiająca patrz w. 26 -27 i wzywa ich aby naprawdę uwierzyli w Niego w. 29.

Kolejna grupa ludzi, którzy wierzyli martwa wiarą byli sami uczniowie (nie chodzi o apostołów) i Judasz. w.60. 64.W E. Mateusza 7 Pan mówi że będzie wielu, takich, którzy oszukali i zwiedli siebie samych i nie mieli niczego więcej jak tylko martwą bezcelową wiarę w. 22-23 Pan wyraźnie stwierdza, że nigdy nie byli zbawieni „A wtedy im powiem: Nigdy was nie znałem”. W bardzo podobny sposób ostrzega w Łukasza 13:22-28, mówi o ludziach, którzy kiedyś przyjdą do Niego i będą z całym przekonaniem deklarować swoją znajomość z Nim i przynależność do Niego mówiąc: „Panie!” a On im powie „nie wiem skąd jesteście…” Takie ostrzeżenia ciągle przewijają się w ewangeliach, we wszystkich czytamy o ludziach intelektualnie przekonanych o prawdziwości prawd ewangelii, nawet nazywających Jezusa Panem i pracujących dla Niego, którzy jednak nie mieli zbawiającej wiary i zostali zatraceni na wieczność.
.

Skłądniki wiary

Reformatorzy rozróżniali trzy składowe zbawiającej wiary:

  1. Notitia, to intelektulane zrozumienie i przyjęcie prawdy
  2. Assensus, emocjonalne przekonanie, żal za grzechy
  3. Fiducia, akt woli, decyzja bycia posłusznym prawdzie

Wydaje się, że teologia darmowej łaski / łatwe wierzenie zredukowała pojęcie zbawiającej wiary tylko do pierwszego punktu.

Widzimy w tej definicji zbawiającej wiary coś co współczesna teologia stara się wyrzucić lub umniejszyć znaczenie tego, mianowicie, że człowiek który posiada taką wiarę przyjmuje,że prawdą jest wszystko co jest objawione w Słowie Bożym na temat jego samego, Boga i Chrystusa a to w konsekwencji oznacza, że przyjmuje On Chrystusa w wierze takim jakim Go przedstawia Pismo czyli jako zbawiciela, Pana, króla, proroka, arcykapłana, sędziego.
.

Teologia martwej wiary

Teologia darmowej łaski próbuje wykazywać, że człowiek może przyjąć Chrystusa tylko jako zbawiciela, akceptując go jako Pana i króla uniwersalnie ale nie osobiście. Widzieliśmy to też na początku, żeby być zbawionym człowiek musi uwierzyć w Chrystusa i przyjąć Go, więc musi uwierzyć i przyjąć wszystko co Biblia mówi o Chrystusie. Teologia darmowej łaski mówi nam, że człowiek może prawdziwie uwierzyć w Chrystusa, wziąć dar zbawienia i odejść dokładnie taki sam jak przyszedł nie wyrażając żadnego pragnienia porzucenia grzechów czy posłuszeństwa Chrystusowi i to nie powinno sprawiać że ktoś będzie miał wątpliwości co do realności zbawienia danej osoby, nawet ona sama nie powinna ich mieć!! Ale czy rzeczywiście tego typu naukę znajdujemy w Piśmie?

Jak. 2:17 „Tak i wiara, jeżeli nie ma uczynków, martwa jest sama w sobie.”

1 Jana 2:3-6.29 „A z tego wiemy, że go znamy, jeśli przykazania jego zachowujemy. Kto mówi: Znam go, a przykazań jego nie zachowuje, kłamcą jest i prawdy w nim nie ma. Lecz kto zachowuje Słowo jego, w tym prawdziwie dopełniła się miłość Boża. Po tym poznajemy, że w nim jesteśmy. Kto mówi, że w nim mieszka, powinien sam tak postępować, jak On postępował. (…)Jeżeli wiecie, że jest sprawiedliwy, wiedzcie też, że każdy, kto postępuje sprawiedliwie, z niego się narodził.”

1 Jana 3:7-9 „Dzieci, niech was nikt nie zwodzi; kto postępuje sprawiedliwie, sprawiedliwy jest, jak On jest sprawiedliwy. Kto popełnia grzech, z diabła jest, gdyż diabeł od początku grzeszy. A Syn Boży na to się objawił, aby zniweczyć dzieła diabelskie. Kto z Boga się narodził, grzechu nie popełnia, gdyż posiew Boży jest w nim, i nie może grzeszyć, gdyż z Boga się narodził.”

1 Jana 5:2-3 „Po tym poznajemy, iż dzieci Boże miłujemy, jeżeli Boga miłujemy i przykazania jego spełniamy. Na tym bowiem polega miłość ku Bogu, że się przestrzega przykazań jego, a przykazania jego nie są uciążliwe.”

2 Piotra 1:5-10 „I właśnie dlatego dołóżcie wszelkich starań i uzupełniajcie waszą wiarę cnotą, cnotę poznaniem, poznanie powściągliwością, powściągliwość wytrwaniem, wytrwanie pobożnością, pobożność braterstwem, braterstwo miłością. Jeśli je bowiem posiadacie i one się pomnażają, to nie dopuszczą do tego, abyście byli bezczynni i bezużyteczni w poznaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa. Kto zaś ich nie ma, ten jest ślepy, krótkowzroczny i zapomniał, że został oczyszczony z dawniejszych swoich grzechów. Dlatego, bracia, tym bardziej dołóżcie starań, aby swoje powołanie i wybranie umocnić; czyniąc to bowiem, nigdy się nie potkniecie.”

Te wersety zaprzeczają temu bardzo wyraźnie, każdy z nich jasno mówi, że nie można rozdzielić usprawiedliwienia i uświęcenia. Uświęcenie jest bezpośrednim i nierozłącznym rezultatem usprawiedliwienia. Zbawiająca wiara zawsze niesie ze sobą przemianę życia, odwrócenie się od grzechu, dobre uczynki. Reformatorzy często mówili

„człowiek jest zbawiony przez samą wiarę, ale zbawiająca wiara nigdy nie jest sama, zawsze ma uczynki”

Jan mówi że dowodem na to, że człowiek został usprawiedliwiony jest jego uświęcenie „Z tego wiemy, że Go znamy jeśli przykazania Jego zachowujemy” czy „tym bardziej dołóżcie starań aby wasze powołanie i wybranie umocnić” nie oznacza to, że człowiek może być mniej lub bardziej powołany czy wybrany przez Boga. Ale Piotr mówi, że osoba wierząca może umocnić swoje przekonanie i pewność swojego powołania i wybrania przez prowadzenie życia, które wzrasta w uświęceniu. Purytanie określali to jako „wypracowanie pewności zbawienia”.

Widzimy więc że Nowy Testament nie uczy o tym aby wierzący opierali pewność zbawienia na modlitwie grzesznika wypowiedzianej w przeszłości ale na swojej wierze w Jezusa i widocznych owocach nawrócenia.
.

Wytrwanie w wierze

Kolejnym aspektem zbawiającej wiary jest wytrwanie. Teologowie darmowej łaski mówią, że prawdziwie zbawiony człowiek może całkowicie odejść od Chrystusa i przestać wierzyć, zostać ateistą, ale to nie jest podstawa do tego aby stwierdzić że Jego wiara nie była prawdziwa, bo ważny był tylko ten jeden moment kiedy w przeszłości zaufał w Ofiarę Chrystusa. Lecz Pismo mówi coś wręcz odwrotnego wytrwanie jest dowodem na to, że wira człowieka jest realna i zbawiająca:

A kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony . Mat. 24:13 (Tylko ten kto został usprawiedliwiony może być ostatecznie uwielbiony kto nie wytrwa do końca dowodzi, że nigdy nie został usprawiedliwiony wiec nie będzie uwielbiony)

A tymi na opoce są ci, którzy, gdy usłyszą, z radością przyjmują słowo, ale korzenia nie mają, do czasu wierzą, a w chwili pokusy odstępują. (niezbawiony) A to, które padło między ciernie, oznacza tych, którzy usłyszeli, ale idąc drogą wśród trosk, bogactw i rozkoszy życia, ulegają przyduszeniu i nie dochodzą do dojrzałości. (niezbawiony) A to, które padło na dobrą ziemię, oznacza tych, którzy szczerym i dobrym sercem usłyszawszy słowo, zachowują je i w wytrwałości wydają owoc. (zbawiony). Łuk. 8:13-15

Każdy więc, kto słucha tych słów moich i wykonuje je, będzie przyrównany do męża mądrego, który zbudował dom swój na opoce. I spadł deszcz ulewny, i wezbrały rzeki, i powiały wiatry, i uderzyły na ów dom, ale on nie runął, gdyż był zbudowany na opoce . A każdy, kto słucha tych słów moich, lecz nie wykonuje ich, przyrównany będzie do męża głupiego, który zbudował swój dom na piasku. I spadł ulewny deszcz, i wezbrały rzeki, i powiały wiatry, i uderzyły na ów dom, i runął, a upadek jego był wielki. Mat. 7:24-27

A przypominam wam, bracia, ewangelię, którą wam zwiastowałem, którą też przyjęliście i w której trwacie, I przez którą zbawieni jesteście, jeśli ją tylko zachowujecie tak, jak wam ją zwiastowałem, chyba że nadaremnie uwierzyliście. 1 Kor.15,1-2 (prafraza: nadaremnie bez efektu, tzn. wasza wiara jest martwa, nie zbawiająca a moje założenie „zbawieni jesteście” jest złe, a dlaczego tak twierdzę? bo nie zachowujecie ewangelii, nie trwacie)

Teraz pojednał w jego ziemskim ciele przez śmierć, aby was stawić przed obliczem swoim jako świętych i niepokalanych, i nienagannych, Jeśli tylko wytrwacie w wierze, ugruntowani i stali, i nie zachwiejecie się w nadziei, opartej na ewangelii, którą usłyszeliście, która jest zwiastowana wszelkiemu stworzeniu pod niebem, a której ja, Paweł, zostałem sługą. Kol.1,22-23

Wjęzyku greckim jest tu użyte zdanie warunkowe pierwszego rodzaju (w greckim są cztery typy stwierdzeń warunkowych) co oznacza, że stwierdzenie, które znajduje się przed „jeśli” jest prawdą jeśli zdanie po „jeśli” jest prawdziwe. Czyli oni są pojednani i z powodu tego będą stawieni prze Bogiem jako …. jeśli wytrwają, jeśli nie, to znaczy że nigdy pojednani czy zbawieni nie byli więc też nie znajda się w niebie. On nie mówi jeśli wytrwacie to zostaniecie pojednani, ale jesteście pojednani jeśli wytrwacie.

Lecz my nie jesteśmy z tych, którzy się cofają i giną, lecz z tych, którzy wierzą i zachowują duszę. Hebr. 10:39 (ciktórzy się cofają odchodzą od Chrystusa, przestają wierzyć dają dowód tego, że giną nie są zbawieni i nigdy nie byli)

Zobaczmy księgę Jeremiasza gdzie Pan mówiąc o Nowym przymierzu zapewnia że każdy odrodzony człowiek będzie trwał:

Jer. 32:39-40I dam im jedno serce, i wskażę jedną drogę, aby się mnie bali po wszystkie dni dla dobra ich samych i ich dzieci po nich. I zawrę z nimi wieczne przymierze, że się od nich nie odwrócę i nie przestanę im dobrze czynić; a w ich serce włożę bojaźń przede mną, aby ode mnie nie odstąpili.” Jer 32:40

.


Jezus jest Panem

Bardzo popularnym zarzutem wobec teologii Lordship Salvation jest to, ewangelizacja w tym wypadku polega na zmuszaniu niewierzących ludzi do wyznania „Jezus jest Panem” i do zadeklarowania tego, że porzucą wszystkie swoje grzechy i będą posłuszni Jezusowi. jako warunek przyjęcia zbawienia. I mówią, że absurdalnym jest stawianie takich wymagań niezbawionemu, a tym bardziej przedstawianie ich jako warunku zbawienia oprócz wiary w Jezusa, mówią: to herezja! I to się zgadza to jest nielogiczne i to jest herezja, i ludzie stojący po stronie LS nie uczą tego, takiego rodzaju opinie są uprzedzeniami wynikającymi z niezrozumienia tematu.

Myślę, że już z wcześniejszego studium bardzo wyraźnie wynika, że w ogóle nie o to chodzi. Żadnego martwego duchowo, zniewolonego przez szatana, zaślepionego grzesznika nie ma sensu zmuszać do deklarowania tego, że Jezus jest Panem czy d składnia obietnic o tym, że on będzie posłuszny Jezusowi. Jak również jest prawdą że herezją byłoby stwierdzenie że to jest warunek zbawienia, warunkiem zbawienia jest wyłącznie wiara w Chrystusa. Bardzo wyraźnie widać to w pierwszym liście do Koryntian.

1 Kor. 12:3 „Dlatego oznajmiam wam, że nikt, przemawiając w Duchu Bożym, nie powie: Niech Jezus będzie przeklęty! I nikt nie może rzec: Jezus jest Panem, chyba tylko w Duchu Świętym.”

Nikt szczerze, z serca nie może wyznać że jest Panem i postępować zgodnie z tym bez działania Ducha Świętego w Jego sercu. Żaden grzesznik nie jest chętny i zdolny do poddania się w posłuszeństwo Chrystusowi bez działania Ducha,

Rzym. 8:7 „Dlatego zamysł ciała jest wrogi Bogu; nie poddaje się bowiem zakonowi Bożemu, bo też nie może.”

I to jest właśnie pokuta, ponadnaturalne działanie Ducha w sercu i umyśle człowieka przez, które On przemienia je (zobacz punkt 1 „pokuta”) i sprawia, że grzesznik widzi swój beznadziejny stan, rozumie kim jest Bóg, co Chrystus dla Niego zrobił, zaczyna nienawidzić swojego grzechu i pragnie porzucić go i żyć dla Chrystusa

2 Kor. 5:14-15 „Bo miłość Chrystusowa ogarnia nas, którzy doszliśmy do tego przekonania, że jeden za wszystkich umarł; a zatem wszyscy umarli; A umarł za wszystkich, aby ci, którzy żyją, już nie dla siebie samych żyli, lecz dla tego, który za nich umarł i został wzbudzony.”

W rezultacie tego, zwraca się do Chrystusa i polega tylko na Nim odnośnie swojego zbawienia bo rozumie, że sam z siebie nic nie może zrobić, i to jest zbawiająca wiara. I Duch Święty powoduje, że z serca i ust takiego człowieka wyrywa się wyznanie „Jezus jest Panem” i pokorne poddanie się pod Jego władzę. Popularnym i źle zrozumianym fragmentem jest Rzym. 10:9-10, młodzi, jeszcze mający gorące głowy ludzie, którzy odkryli piękno teologii reformowanej często powołują się na ten fragment chcąc udowodnić konieczność składania pewnych wyznań po to aby być zbawionym.

Jednak w tych wersetach nie o to chodzi. W poprzednich wersetach czyli 5-8 Paweł cytuje wersety z 5 Mojżeszowej 30: 11-12. Tam w wersetach od 1-8 Pan obiecuje Izraelowi, to że odmieni ich serce „obrzeże” je i wtedy oni będą miłować Pana z całego serca i duszy i będą przestrzegać jego przykazań. Znowu mowa o działaniu Ducha Świętego w pokucie.

Natomiast w wersetach od 10-20 Pan zwraca uwagę na odpowiedzialność człowieka i wzywa ich do tego aby nawrócili się do Niego i przestrzegali Jego przykazań, bo jeśli nie On będzie ich karał. Pan Mówi im, że jego Słowo nie jest ani za daleko, ani za głęboko ani za wysoko, jest na wyciągnięcie ręki i jeśli odrzucą to będą ponosić konsekwencje, nie mają wymówki. Tu znowu widzimy doktrynę o suwerenności Boga w zbawieniu i odpowiedzialności człowieka wyłożone tuż obok siebie.

Widzimy z kontekstu, że odpowiedzialnością człowieka jest nawrócenie się do Pana ale wiemy, że do wypełnienia tej odpowiedzialności Pan musi człowieka uzdolnić. I zaraz potem Paweł mówi: Jeśli wyznasz że jest Panem i uwierzysz w sercu zbawiony będziesz. w takim razie jasne jest, że wyznanie i wiara nie są dwoma rzeczami, które człowiek musi zrobić aby być zbawionym, wyznanie pojawia się razem z wiarą na skutek wiary, dzięki działaniu Ducha „nikt nie może rzec Jezus jest Panem, chyba tylko w Duchu Świętym.

Patrząc na ten fragment z punktu widzenia historycznego, wiemy, że w czasach Pawła cesarze Rzymscy domagali się boskiej czci sam tytuł „August”, który nadawano cesarzom oznacza „boski”. Szczególnie w czasach prześladowań wykorzystywani to jako pretekst do jeszcze bardziej wzmożonego zabijania i tępienia. Nakazywano im brać kadzidło pod groźbą śmierci rzucać na ołtarz ku czci cesarza wyznając przy tym : cesarz jest panem (Pan –gr. kurios – tytuł boski, w LXX greckie słowo używane jako tłumaczenie słowa „Jahwe”).

Jeśli ktoś nie zgodził się i wyznał „Jezus jest panem wszyscy wiedzieli, że był chrześcijaninem a z teologicznego punktu widzenia to był bardzo wyraźny dowód prawdziwości Jego wiary i zbawienia. W tym kontekście wyznanie że Jezus jest Panem jest rezultatem usprawiedliwienia i dowodem na to, że ktoś jest na drodze do uwielbienia, podobnie jak kwestia wytrwania do końca w Mateusza 24:13 (patrz wyżej punkt 2 „zbawiająca wiara”).


Podsumowanie

Mam nadzieję, że po tej analizie tematu kontrowersji Lordship Salvation jest jasne dla czytelnika, że stwierdzenie że jest to punkt widzenia, który promuje zbawienie z uczynków czy dodaje cos do ewangelii jest tak dalekim od prawdy jak tylko może być.

Marcin Mucha

Print Friendly, PDF & Email