Wiara powszechna pierwszego Kościoła

Tyt. 1:1-3
.
1.
Paweł, sługa Boga i apostoł Jezusa Chrystusa według wiary wybranych Bożych i poznania prawdy, która jest zgodna z pobożnością;

2. W nadziei życia wiecznego, które obiecał przed dawnymi wiekami ten, który nie kłamie, Bóg;

3. I we właściwym czasie objawił swoje słowo przez głoszenie, które zostało mi powierzone zgodnie z nakazem Boga, naszego Zbawiciela;

Na początku rozważania powyższego tekstu zwróćmy uwagę na fakt, że Paweł przedstawia się jako Apostoł Jezusa Chrystusa według wiary wybranych Bożych. Oznacza to dokładnie tyle, że teologia jaką reprezentuje jest powszechna w Kościele, tj. we wszystkich ortodoksyjnych zborach Pańskich. Wybrani Boży nie mogą z natury wierzyć w kłamstwo, co jest dowodem ich zbawienia. Tak więc jeśli ktoś naucza inaczej w kwestiach soteriologicznych z całą pewnością nie należy do sfery zbawienia

jeszcze nie (w przypadku osób będących w planie Bożym) – w takim razie prędzej czy później za życia wystąpi zmiana teologii
nigdy (jeśli osoba ta nie jest wybrana przed wiekami) – delikwent umrze w fałszywej wierze

Paweł nie głosił innej Ewangelii i innego Boga niż Mojżesz i Prorocy. O jakim Bogu zatem mowa?


Nakaz Boga czyli kogo konkretnie?

3. I we właściwym czasie objawił swoje słowo przez głoszenie, które zostało mi powierzone zgodnie z nakazem Boga, naszego Zbawiciela;

Dosłownie interpretując powyższy fragment trudno dojść do innego wniosku jak tylko że bezpośrednim zwierzchnikiem i mocodawcą Apostoła jest Bóg będący jednocześnie Zbawicielem. Tekst jest prosty w swoim przekazie.

  • Bóg dał nakaz aby Ewangelia przez Pawła głoszona
  • Słowo Boże zostało Pawłowi powierzone w celu dalszej proklamacji
  • W ten sposób Słowo Boga zostaje objawione światu

Innymi słowy Paweł otrzymał nakaz głoszenia Bożego objawienia bezpośrednio od Boga

Widzenie Pawła

Dzieje 9:3-5 3. A gdy jadąc, zbliżał się do Damaszku, nagle olśniła go światłość z nieba. 4. Upadł na ziemię i usłyszał głos, który mówił do niego: Saulu, Saulu, dlaczego mnie prześladujesz? 5.Wtedy zapytał: Kim jesteś, Panie? A Pan odpowiedział: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz. Trudno ci wierzgać przeciw ościeniowi.

Pawel jednoznacznie okresla, że miał widzenie (potwierdzone przez świadków), w którym identyfikuje Pana jako Jezusa Chrystusa. Następnie na polecenie Pana udaje się do Damaszku, gdzie spotyka chrześcijanina, ucznia o imieniem Ananiasz. I tu zaczyna się robić ciekawie.

Widzenie Ananiasza

Dzieje 9:15-16 15. Lecz Pan powiedział do niego: Idź, bo on jest moim wybranym naczyniem, aby zanieść moje imię do pogan, królów i synów Izraela. 16. Ja bowiem pokażę mu, jak wiele musi wycierpieć dla mego imienia.

W czasie całej narracji aż do wersu 15 nie istnieje zmiana referenta słowa Pan na inną niż Jezus osobę. Nie istnieje zatem żadna egzegetyczna podstawa, aby twierdzić iż Ananiasz miał widzenie innego Pana niż Jezus. Wszystkie dalsze zaimki osobowe i dzierżawcze (moim, moje, mego, ja) w wypowiedzi Pana Jezusa wskazują na Niego jako udzielającego nakazu zaniesienia Ewangelii do narodów.

  • Pan Jezus wybrał Pawła na urząd Apostoła
  • Pan Jezus powierzył Pawłowi Ewangelię
  • Pan Jezus jest Zbawicielem

Ananiasz nie ma problemu ze zrozumieniem nakazu Jezusa uznając go za nakaz Boży, o czym świadczy jego osobista interpretacja słów Pana Jezusa
.

Interpretacja Ananiasza

Dzieje 22:14-15 14. A on powiedział: Bóg naszych ojców wybrał cię, żebyś poznał jego wolę, oglądał Sprawiedliwego i słuchał głosu z jego ust. 15. Będziesz mu bowiem wobec wszystkich ludzi świadkiem tego, co widziałeś i słyszałeś.

Bóg naszych ojców wybrał cię (o Pawle),
– (wcześniej Pan Jezus) on (o Pawle) jest moim wybranym naczyniem

Nie ma tu żadnych wątpliwości. Jeden fragment naucza, że Paweł został wybrany przez Boga, drugi, że przez Jezusa osobiście. Mając na uwadze, że wybór dotyczył tej samej sfery (urzędu i zadania) dochodzimy do poniższej konkluzji:

Wniosek: Jezus, który wybrał Pawła jest Bogiem.
.

Kwestia posłania

Dzieje 26:15-17 15. A ja zapytałem: Kim jesteś, Panie? A on odpowiedział: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz. 16. Ale podnieś się i stań na nogi, bo ukazałem się tobie, żeby ustanowić cię sługą i świadkiem zarówno tych rzeczy, które widziałeś, jak i innych, w których ci się objawię. 17. Wybawię cię od tego ludu i od pogan, do których cię teraz posyłam;

Jezus Chrystus Zbawiciel osobiście ukazał się Pawłowi aby ustanowić go Apostołem czyli sługą i świadkiem Ewangelii osobiście mu objawionej przez Pana Jezusa, otrzymał również nakaz misyjny. Słowo Boże zostało Apostołowi objawione i powierzone w celu głoszenia. Przekaz jaki niesie za sobą tekst Dziejów jest identyczny z tym, który zauważymy u Tytusa. Jedyna różnica jest taka, że w pierwszym przypadku Bóg nazwany jest Jezusem.

Tyt. 1:3 I we właściwym czasie objawił swoje słowo [Ewangelia] przez głoszenie, które zostało mi powierzone zgodnie z nakazem Boga, naszego Zbawiciela;


O religii kreteńczyków

Pomocnym we właściwym zrozumieniu przekazu Listu do Tytusa będzie zrozumenie tła kulturowego. Kreta to spora wyspa o obszarze 8.336 km2  której w czasach Pawła stolicą była miejscowość Gortyn. Do lokalnych ówczesnych religii należały kulty:

  • Izis, egipskiej bogini życia pozagrobowego i przeznaczenia
  • Serapsis egipski bożek świata zmarłych
  • Eskulapa, bożek zdrowia
  • Zeusa, władcy bogów

Warto zauważyć, że w sanktuarium Eskulapa w Lebenie koło Gortyna znaleziono napis: „Diodorze poświęcony tobie, Zbawicielu, dwa sny w zamian za dwoje oczu, przywrócone światło”. Inny podobny napis grecki, skierowany do Zeusa i przypisany do Koryntiana o imieniu Plotius, został znaleziony w Knossos. Lokalna ludność posiadała konkretne wyobrażenie o tych zbawicielach (liczba mnoga). Wszystkie powyższe bóstwa miały swój udział w zbawieniu. Eskulap zbawiał od chorób, Izis panowała nad życiem pozagrobowym jednostki, podczas gdy Serapsis był królem świata zmarłych. Zeus zaś uznawany był za pana wszystkich zbawicieli.

Tym to właśnie pogańskim wyobrażeniom Apostoł Paweł przeciwstawia prawdziwego jedynego Zbawiciela, Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego. Nie ma wielu zbawicielów, pośredników i bogów. Potwierdza to tak częste użycie greckiego σωτήρ soter w Liście.
.


Zbawiciel: Bóg Jezus

2. W nadziei życia wiecznego, które obiecał przed dawnymi wiekami ten, który nie kłamie, Bóg;

Bóg jest jedyną skałą zbawienia jedynym Zbawicielem, Jahwe, jeszcze w okresie Starego Przymierza mówi do swojego ludu: Nie bójcie się i nie lękajcie. Czy od dawna nie oznajmiałem wam wszystkiego i nie opowiadałem? Wy sami jesteście moimi świadkami. Czy jest Bóg oprócz mnie? Nie ma innej Skały; nie znam żadnej. (Izaj. 44:8) To oczywiste, że skałą to jest Jezus Chrystus, który wyprowadził Izrael z ziemi Egipskiej co jest typem zbawienia, czytamy: I wszyscy pili ten sam duchowy napój. Pili bowiem ze skały duchowej, która szła za nimi. A tą skałą był Chrystus. (1 Kor. 10:4). Chrystus jest Skałą zbawienia ale i zgorszenia, jest Bogiem (2 Piotra 2:7-8). Dlatego też w umyśle Apostoła Pawła słowo Zbawiciel (σωτήρ soter) odnosi się do Boga reprezentowanego przez Trzy Osoby. Dowody tego znajdziemy w następujących fragmentach Listu:

Ojciec to dosłowny Zbawiciel, który dał nakaz zbawienia i jest autorem łaski

1:3 zgodnie z nakazem Boga, naszego Zbawiciela
.
2:10 Boga, naszego Zbawiciela.
.
2:11 Objawiła się bowiem łaska Boga, niosąca zbawienie
.
3:4 miłość Boga, naszego Zbawiciela, względem ludzi;

Syn to dosłowny Zbawiciel, który nakaz nie tylko wypełnił ale stał się materialnym urzeczywistnieniem łaski poprzez swoją ofiarę – Bóg wcielony odkupił swój lud

1:4 Pana Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela.
.
2:11 Objawiła się bowiem łaska Boga (w osobie Syna), niosąca zbawienie
.
2:13 Oczekując błogosławionej nadziei i chwalebnego objawienia się wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa;
.
3:6 Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela;

Duch to dosłowny zbawiciel, który regeneruje wszystkich, za których Syn poniósł zastępczą śmierć

3:5 zbawił nas przez obmycie odrodzenia i odnowienie Ducha Świętego

Trzy Osoby we wspólnym akcie zbawienia widoczne są poniżej

3:5-6 5. Nie z uczynków sprawiedliwości, które my spełniliśmy, ale według swego miłosierdzia [Ojciec] zbawił nas przez obmycie odrodzenia i odnowienie Ducha Świętego6. Którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela;

  • Ojciec zbawił poprzez Syna, który wylał na zbawionych Ducha
  • Syn zbawił poprzez śmierć krzyżową, która umożliwiła zanurzenie (chrzest) w Duchu
  • Duch Święty zbawił poprzez kąpiel odrodzenia i regenerację

Jednakże myliłby się ten, kto stwierdzi iż Syn nazwany jest Zbawicielem na zasadzie delegacji, że jest zaledwie pośrednikiem. Syn nie jest zaledwie pośrednikiem zbawienia lecz samym Zbawicielem, o czym czytamy u Łukasza Dziś bowiem w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan. (Łuk. 2:11)


Dalsze potwierdzenie doktryny

Tyt. 2:13 Oczekując błogosławionej nadziei i chwalebnego objawienia się wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa;

Duchowi szaleńcy i fanatycy często powyższy fragment interpretują następująco: Mamy oczekiwać przyjścia Boga oraz Jezusa Chrystusa, który jest Zbawicielem tak jakby tekst dotyczył dwóch oddzielnych istot.

Aby prawidłowo zinterpretować tekst grecki, który podsumowuje teologię Apostoła pomocna okazuje się grecka gramatyka, a konkretnie pierwsza z sześciu reguł Granvile Sharpa. Wedlug niej kiedy spójnik łączny καί kai łączy dwa rzeczowniki w tym samym przypadku, [viz. rzeczowniki (materialne lub przymiotnikowe lub przymiotniki / imiesłowy) opisu osobistego odnoszące się do

  • urzędu,
  • godności,
  • powinowactwa
  • lub związku

oraz

  • atrybutów,
  • właściwości
  • lub jakości, dobrych lub złych

jeśli przedimek określony ho lub którykolwiek z jego przypadków poprzedza pierwszy tych rzeczowników, przymiotników lub imiesłów i nie jest powtarzany przed drugim rzeczownikiem, przymiotnikiem lub imiesłowem, ten ostatni odnosi się zawsze do tej samej osoby, która jest wyrażana lub opisywana przez pierwszy rzeczownik, przymiotnik lub imiesłów: tj. oznacza dalszy opis osoby o tej samej nazwie,

Reguła I (PRKR, przedimek określony- rzeczownik- kai – rzeczownik {pojedynczy, osobowy})

Rozważmy tekst oryginalny

 του   μεγαλου   θεου   και   σωτηρος 
 tou  megalou  theou  kai  sōtēros
 wielkiego   Boga   i   Zbawiciela 
t_ Gen Sg m a_ Gen Sg m n_ Gen Sg m n_ Gen Sg m
przedimek określony w dopełniaczu przymiotnik pierwszy rzeczownik w dopełniaczu poprzedzany przez του spójnik drugi rzeczownik w dopełniaczu nie poprzedzany przez του
  • Oba rzeczowniki są w tym samym przypadku (dopełniacz)
  • Przedimek określony poprzedza pierwszy rzeczownik
  • Drugi rzeczownik nie jest poprzedzany przez przedimek określony
  • Drugi rzeczownik odnosi się do tej samej osoby, która jest opisywana przez pierwszy

Gramatyka potwierdza, że Wielki Bóg to ta sama osoba co Zbawiciel czyli Jezus Chrystus. Taka właśnie jest myśl Pawła w całym Liście i nie ma tutaj miejsca na modalizm czy unitarianizm.
.


Echo nauki apostolskiej

1. Paweł, sługa Boga i apostoł Jezusa Chrystusa według wiary wybranych Bożych i poznania prawdy, która jest zgodna z pobożnością;

Wiara wybranych Bożych to odniesienie do ogólnej wiary powszechnej wszystkich zbawionych. Zbawieni muszą wierzyć w prawdę, inaczej nie byliby zbawionymi. I jak zatem przedstawia się powszechna wiara Apostolska I wieku? Czy rzeczywiście Kościół traktował Chrsytusa jako wcielonego Boga? Dowody na to znajdziemy w patrystyce, czyli pismach Ojców Kościoła.

Ignacy Antiocheński (30 – † 107 a.d.) nawrócił się w 2 połowie I wieku czyli w okresie końcowej działalności Pawła. Był on osobistym uczniem Apostołów Jana i Piotra. Pod koniec życia pisze List do Smyrny, w którym reprezentuje wiarę powszechnego Kościoła dobitnie i jednoznacznie wyrażając się o podwójnej naturze Mesjasza. Nie patyczkując się zbytnio z heretyckimi poglądami, jakie rozpowszechniły się w tamtym czasie, już na wstępie epistuły nazywa Jezusa potomkiem Dawida (ludzka natura) oraz Bogiem, którego wielbi. W dalszej części określa Mesjasza jako Syna Bożego co stanowi o Jego personalnej (lecz nie ontologicznej) odrębności od Boga Ojca.

Ignacy Antiocheński
do Kościoła w Smyrnie 1.1
.
„Wielbię Jezusa Chrystusa, Boga (gr. Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Θεὸν), który uczynił was tak mądrymi. Poznałem bowiem, że jesteście utwierdzeni w niezachwianej wierze, niby przybici duchem i ciałem do krzyża Pana Jezusa Chrystusa i umocnieni w miłości przez Krew Chrystusową, niezłomnie przekonani o wszystkim, co dotyczy Pana naszego, który będąc naprawdę według ciała z rodu Dawida, jest Synem Bożym według woli i potęgi Boga, naprawdę urodził się z Dziewicy i został ochrzczony przez Jana, aby „wypełnić wszystko, co sprawiedliwe”  (Mat. 3:15).

Znowóż w czasie transportu z Antiochii do Rzymu, gdzie miał być starcony za wiarę Ignacy określa Mesjasza jako zrodzonego (ludzka natura) a jednak niezrodzonego (odniesienie do wiecznej, Boskiej natury).

Ignacy Antiocheński
do Efezjan 7.2
.
„Jeden jest Lekarz, cielesny i zarazem duchowy, zrodzony i niezrodzony, Bóg w ciele, w śmierci życie prawdziwe, z Maryi, jak i z Boga, najpierw podległy cierpieniu, a teraz mu już nie podlegający, Jezus Chrystus, nasz Pan.”

Najstarsze historyczne pozabiblijne świadectwo przemawia na korzyść doktryny trynitarnej jednej strony uznając Chrystusa za tożsamego Bogu z natury choć osobowo różnego, z drugiej zaś za człowieka zrodzonego z kobiety.

Z drugiej  strony pierwszym świadectwem odrzucenia Boskości Chrystusa będzie wywodząca się z Ebionizmu herezja Ariusza, prezbitera-odszczepieńca żyjącego w Antiochii na przełomie III i IV wieku. Ten żałosny człowiek nie potrafił pogodzić ze sobą dwóch natur Syna Bożego, ludzkiej i Boskiej. Ariusz odrzucał współistotność Ojca i Syna i wierzył w adopcjonizm (ebionicka wersja zakłada, że Chrystus stał się bogiem podczas chrztu wodnego podczas zstąpienia Ducha Świętego w postaci gołębicy)

Ariusz, duchowy ślepiec nie umiał zrozumieć znaczenia prostego tekstu Pisma

Kol. 2:9 Przecież to w Nim, sprowadzona do cielesnej postaci, zawiera się cała pełnia Boskości (Θεότητος theotetos).

 

θεότης theotes – Bóstwo, istota Boga, esencja Boga, stan bycia Bogiem,

Tak jak ανθρωπότης anthropotes to

  • człowieczeństwo,
  • człowiek,
  • istota bycia człowiekiem,
  • to co czyni człowieka człowiekiem,
  • to czym człowiek jest

tak θεότης theotes to

  • Boskość, Bóg,
  • istota bycia Bogiem,
  • to, co czyni Boga Bogiem,
  • to czym Bóg jest.

Chrystus posiada dwie natury. Prawdziwie Boską i prawdziwie ludzką. I tak będzie przez wieczność.
.


Wezwanie do upamiętania

Pismo Święte należy interpretować w odniesieniu do całej nauki zawartej we wszystkich jego natchnionych Księgach. Należy też posiadać umysł otwarty na to, co ze Słowa wypływa (egzegeza) a nie wczytywać do niego z góry przyjętej doktryny (eisegeza). Błąd, jaki najczęściej popełniają antrytrynitarze, bierze się z braku analogii Trójcy Świętej w świecie rzeczywistym. Nie można Stworzyciela przyrównać absolutnie do niczego co zostało stworzone. Bóg nie jest jak woda, raz w stanie gazowym, raz ciekłym raz stałym. Nie ma trzech Bogów, jest Jeden. Nie ma też mniejszych bogów.

Odrzucenie Boskości Chrystusa i doktryny Trynitarnej niestety prowadzi do bałwochwalstwa. Oddawanie czci Mesjaszowi jako mniejszemu bogu, zaledwie człowiekowi czy też aniołowi nie jest prawidłową pobożnością, taka forma kultu nigdy nie będzie zaakceptowana przez Boga. Cieleśni i zwiedzeni fałszywymi doktrynami heretycy powinni natychmiast upaść przez Panem Jezusem na kolana błagając o wybaczenie i odpuszczenie grzechów. Kto bowiem w Synu nie widzi natury Ojca, nie ma ani Ojca ani Syna.


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email