Dekalog a moralny charakter szabatu

Sabatarianie używają błędnego argumentu, że prawo szabatu jest moralnym prawem na mocy jego umieszczenia w Dekalogu.

Po pierwsze umieszczenie szabatu w Dekalogu nie dowodzi jego moralnego charatkeru. Dekalog nie zawiera wyłącznie praw moralnych. Znajdziemy tam wskazanie prawdy dotyczącej kultu, formy odkupienia oraz moralność (por. 2 Mojż. 20:2-17, 5 Mojż. 5:6-21)

Wskazanie na obiekt i formę kultu 

I. Nie będziesz miał Bogów cudzych
II. Nie uczynisz sobie rzeźb i wizerunków Boga, nie będziesz ich czcił
III. Nie będziesz brał imienia Boga na daremno

Wskazanie na sposób odkupienia

IV. Zachowaj dzień sobotni jako wolny od pracy

Wskazanie na moralność

V. Czcij ojca i matkę
VI. Nie będziesz mordował
VII. Nie cudzołóż
VIII. Nie będziesz kradł
IX. Nie będziesz kłamał
X. Nie będziesz chciwy

Po drugie nawet jeśli przyjąć sztuczny podział niepodzielnego Zakonu na Prawo Moralne i Prawo Ceremonialne (więcej tutaj), zauważymy w wielu miejscach Tory, że przykazania te nie są w żaden sposób oddzielone od siebie i występują naprzemiennie

3 Mojż. 19:4-5 4 Nie będziecie się zwracać do bożków i nie czyńcie sobie odlewanych bogów. Ja jestem PAN, wasz Bóg. 5 A gdy będziecie składać PANU ofiarę pojednawczą (aspekt ceremonialny), składajcie ją dobrowolnie (aspekt moralny).
.
Ezech. 18:6 I nie jadał na górach, nie podnosi swych oczu ku bożkom domu Izraela (aspekt ceremonialny) ani nie hańbił żony swego bliźniego, ani nie zbliżał się do kobiety podczas jej nieczystości (aspekt moralny)
.
Dzieje 15:29 Wstrzymujcie się od ofiar składanych bożkom (aspekt ceremonialny), od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu (aspekt moralny).

Szabat nie jest prawem moralnym, choć występuje obok moralnych wskazań. Szabat zawsze wskazywał na potrzebę odpocznienia od uczynków w sensie soteriologicznym. Oto dowód wprost zawarty w komentarzu do Dekalogu, którym jest dalsza część Prawa

2 Mojż. 31:13 Powiedz też synom Izraela: Koniecznie macie przestrzegać moich szabatów, bo to jest znak między mną a wami przez wszystkie wasze pokolenia, abyście wiedzieli, że ja jestem Jahwe, który was uświęca

Wyraźniej powiedzieć się nie da.

  • Szabat był dany tylko Izraelowi (powiedz też synom Izraela)
  • Szabat był znakiem czyli wskazywał na coś większego od siebie (bo to jest znak)
  • Szabat wskazywał na dzieło uświęcenia dokonane przez Chrystusa, wykluczając tym samym ludzkie wysiłki umożliwiające zbawienie (ja jestem Jahwe, który was uświęca)

Wniosek: szabas nie może być prawem moralnym tylko dlatego, że występuje obok moralnych nakazów; był on znakiem wskazującym na sposób odkupienia grzechów (dokonany przez Chrystusa, który jest odpocznieniem (szabatem) dla wierzących

Hebr. 4:9-11 9 A tak zostaje jeszcze szabat dla ludu Bożego. 10 Kto bowiem wszedł do jego szabatu, on także odpoczął od swoich czynów, tak jak Bóg od swoich. 11 Starajmy się więc wejść do owego szabatu, aby nikt nie wpadł w ten sam przykład niewiary.
.


Kara śmierci a moralny charakter szabatu

Kolejnym kłamstwem szabatarian jest argument kary śmierci za nieprzestrzeganie szabatu, który rzekomo czyni go prawem moralnym.

2 Mojż. 31:15 Przez sześć dni będzie się wykonywać pracę, ale siódmy dzień jest szabatem odpoczynku, świętym dla PANA. Ktokolwiek wykona pracę w dniu szabatu, poniesie śmierć
.
2 Mojż 35:2 Przez sześć dni będzie wykonywana praca, ale siódmy dzień będzie dla was świętem, szabatem odpoczynku dla PANA. Kto w nim wykona pracę, poniesie śmierć

Zanim przejdziemy do głębszej analizy tego fałszywego argumentu musimy mieć na uwadze, że szabat był znakiem i wskazywał na odkupieńcze dzieło Chrystusa, do którego nie można nic dodać. A kto by chciał coś do niego dodać zbawiony przez Boga nie będzie. I dokładnie na to wskazywał szabat, będący ilustracją zbawienia. To jest prawdziwe znaczenie śmierci za wykonywanie pracy w szabat. Tak jak Bóg karał śmiercią za wykonywanie pracy w szabat (dzień odpocznienia) tak Bóg karze zatraceniem za dodawanie uczynków do zbawienia, jakie wykonał Chrystus udzielając odpocznienia wierzącym. Soteriologiczny synergizm (Bóg wykonał część pracy potrzebnej do zbawienia lecz człowiek musi wykonać swoją część pracy) prowadzi na zatracenie a szabat był tego doskonałą ilustracją.

Gal. 5:1-4 1 Trwajcie więc w tej wolności, którą nas Chrystus wyzwolił, i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli. 2 Oto ja, Paweł, mówię wam, że jeśli dacie się obrzezać (wykonanie pracy zamiast odpoczynku w Chrystusie), Chrystus (szabat – odpocznienie – wierzących) na nic wam się nie przyda. 3 A oświadczam raz jeszcze każdemu człowiekowi, który daje się obrzezać, że jest zobowiązany wypełnić całe prawo. 4 Pozbawiliście się Chrystusa wszyscy, którzy usprawiedliwiacie się przez prawo wypadliście z łaski.

Prawda co do kary śmierci jest taka, że zarówno łamanie ceremonialnych, jak i moralnych praw podlegało tej karze.

Po pierwsze kara śmierci została wykonana za dotknięcie arki, dobre intencje Uzzy, który próbował ratować Żydowską relikwię przed zniszczeniem nie uratowały mu życia

2 Sam 6:7 6 A gdy przybyli do klepiska Nachona, Uzza wyciągnął rękę do arki Boga i pochwycił ją, gdyż woły ją szarpnęły. 7 I zapłonął gniew PANA przeciwko Uzzie, i Bóg zabił go za uchybienie. I umarł tam przy arce Boga.

Po drugie synowie Aarona, (kapłani Nadab i Abihu) zostali zabici, ponieważ naruszyli prawo, związane z ofiarowaniem kadzidła dla Jahwe:

3 Mojż. 10:1-2 1 A Nadab i Abihu, synowie Aarona, wzięli każdy swoją kadzielnicę, włożyli do nich ogień, nałożyli na nie kadzidła i ofiarowali przed Jahwe obcy ogień, którego im nie nakazał. 2 Wtedy wyszedł ogień sprzed Jahwe i pochłonął ich, i pomarli przed Jahwe.

Po trzecie kara śmierci została wykonana za dotykanie góry Horeb, co z moralnością nie ma nic wspólnego, tym bardziej, że karze podlegały zwierzęta pozbawione zasad moralnych….

2 Mojż 19:12-13 12 I wyznaczysz ludowi granice dokoła, mówiąc: Strzeżcie się, abyście nie wstępowali na górę ani nie dotykali jej podnóża. Każdy, kto dotknie góry, poniesie śmierć. 13 Nie dotknie go ręka, ale ukamienują go albo przeszyją strzałami; czy to zwierzę, czy człowiek, nie będzie żyć. Gdy przeciągle będą trąbić, niech podejdą do góry

Po czwarte za nieupoważnione wejście do miejsca najświętszego świątyni również karano śmiercią. Niedorzecznym jest stwierdzenie, że wejście do świątyni ma cokolwiek z moralnością wspólnego.

3 Mojż. 16:2  I Jahwe powiedział do Mojżesza: Powiedz swojemu bratu Aaronowi, żeby nie wchodził w każdym czasie do Miejsca Świętego poza zasłonę przed przebłagalnią, która jest na arce, aby nie umarł. W obłoku bowiem będę się ukazywać nad przebłagalnią.

Po piąte Bóg karał śmiercią osobiście za spoglądanie do wnętrza Arki Przymierza.

1 Sam 6:19 Lecz Jahwe wytracił spośród ludzi z Bet-Szemesz, ponieważ zaglądali do arki Jahwe , zabił z ludu pięćdziesiąt tysięcy siedemdziesiąt osób. I lud ich opłakiwał, ponieważ Jahwe zadał ludowi wielką klęskę

Po szóste za nie wykonanie rozkazów kapłana

5 Mojż. 17:12-13 12 A człowiek, który postąpi zuchwale i nie posłucha kapłana pełniącego tam służbę przed PANEM, twoim Bogiem, lub sędziego, poniesie śmierć. Tak usuniesz to zło z Izraela. 13 A cały lud usłyszy o tym i będzie się bał, i nie postąpi już zuchwale

Wniosek: Żaden z powyższych przykładów kary śmierci nie odnosił się do moralności ludzkiej. Zatem twierdzenie, że kara śmierci stanowi o moralności szabatu jest niedorzeczny. Raczej szabat jako znak i ilustracja wskazywał na sposób odkupienia zbawionych.
.


Podsumowanie

Świętość szabatu związana była z ustanowieniem tego dnia jako dnia odpoczynku, a nie z jego moralnymi walorami. Czy prócz faktu ustanowienia przez Boga szabatu jako dnia świętego sabatarianie oferują jakiś dowód? Żadnego! Prawa moralne (jak nakaz miłości) są prawami wiecznymi. Nie były one ustanawiane przez Boga, ale ogłaszane. Siódmy dzień został uświęcony nie dlatego, że prawo szabatu jest prawem moralnym, ale dlatego, że Bóg ustanowił ten dzień dniem świętym (po tym, jak tego dnia odpoczął). Skoro przed ustanowieniem prawo szabatu nie obowiązywało, a zatem – nie jest to prawo moralne.

Szabas nie obowiązuje chrześcijan ponieważ nie ma z moralnością nic wspólnego. Duch Święty nie wlewa w odrodzone serca zbawionych potrzeby przestrzegania szabatu w rozumieniu ustanowionego dnia. Raczej Duch Święty przekonuje o konieczności całkowitego polegania na skończonym dziele Chrystusa, przekonuje do wejścia do odpocznyku, czyli szabatu, jakim jest Chrystus Pan.

Ezech. 36:26-27 26 I dam wam nowe serce, i włożę nowego ducha do waszego wnętrza. Wyjmę serce kamienne z waszego ciała, a dam wam serce mięsiste. 27 Włożę mego Ducha do waszego wnętrza i sprawię, że będziecie chodzić według moich ustaw i będziecie przestrzegać moich sądów, i wykonywać je.
.
Jer. 31:33 Włożę moje prawo w ich wnętrzu i wypisze je na ich sercach. I będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.
..
Jer. 32:39-40 39 I dam im jedno serce i jedną drogę, aby bali się mnie przez wszystkie dni, dla dobra ich samych i ich dzieci po nich. 40 I zawrę z nimi wieczne przymierze, że się od nich nie odwrócę i nie przestanę im dobrze czynić, lecz włożę w ich serca moją bojaźń, aby nie odstępowali ode mnie

Zakonolubni fanatycy mogą sobie do woli czcić szabaty czy święta namiotów. Co do nas, wierzących, ponieważ Chrystus jest naszym odpocznieniem (szabatem), w odrodzonym sercu chrześcijanina nie ma miejsca na inny szabat.


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email