Meandry upadłego umysłu

Psalm 130:3 PANIE, jeśli będziesz zważał na nieprawości, o Panie, któż się ostoi?

Ludzie są nierozumni. Idą przed siebie wyznając tą czy inną formę religijności mając przy tym nadzieję na zbawienie. Kroczą z dumnie podniesionymi czołami krzycząc: zdecydowałem aby wierzyć więc jestem usprawiedliwiony! Bóg wybrał mnie do zbawienia ponieważ zauważył dobro w mojej duszy! Bóg przewidział, że go wybiorę dlatego mnie powołał! W końcu Chrystus nie umarłby przecież za całkowicie bezwartościowej i zdegenerowanej istoty!

Marny człecze twoje myśli dla Boga są marnością! (Psalm 94:11; 1 Kor. 3:20), podobnie jak postępowanie (1 Piotra 1:18). Właśnie sprowadziłeś świętość Boga do poziomu zbrukanej i ułomnej ludzkiej sprawiedliwości. Właśnie odrzuciłeś grzeszność grzechu (Rzym. 7:13) i rzuciłeś wyzwanie Panu zadając kłam Jego własnym słowom:

Wszystkie drogi człowieka są czyste w jego oczach, ale PAN waży duchy. (Przysłów 16:2) Wszelka droga człowieka jest słuszna w jego oczach, ale PAN waży serca. (Przysłów 21:2) Taka jest droga kobiety cudzołożnej: je i obciera swoje usta i mówi: Nie zrobiłam nic złego. (Przysłów 30:20) …choćbyś mocno się obmyła, i saletrą, i mydłem, to jednak twoja nieprawość pozostanie widoczna przede mną, mówi Pan BÓG (Jer. 2:22) Jest pokolenie, które we własnych oczach jest czyste, lecz nie jest obmyte ze swego plugastwa.(Przysłów 30:12Jest droga, która wydaje się człowiekowi słuszna, ale jej końcem jest droga do śmierci (Przysłów 16:25) … zostałeś zważony na wadze i stwierdzono niedobór (Dan. 5:27

To jest grzech pychy, za który bez wątpienia odpowiesz:

Przysłów 24:12 Jeśli powiesz: Nie wiedzieliśmy o tym; czy ten, który waży serca, nie [tego] rozumie? A ten, który strzeże twojej duszy, nie pozna? I czy nie odda człowiekowi według jego uczynków?


Jakie jest serce, taki jest człowiek

Psalm 14:2-3 Pan spojrzał z niebios na synów ludzkich, aby zobaczyć, czy jest ktoś rozumny i szukający Boga. Wszyscy zboczyli z drogi, wszyscy jednakowo znikczemnieli. Nie ma nikogo, kto by czynił dobro, nie ma ani jednego.

Psalm 14 nie mógł być bardziej precyzyjny. Powyższy fragment Pisma zacytował Apostoł Paweł w liście do Rzymian, wraz z innymi wersetami rozszerzającymi temat grzesznej ludzkiej natury, uniemożliwiającej człowiekowi szukanie Boga (zob. Rzym. 3:9-19). U proroka Jeremiasza czytamy:

Jer. 17:5,9 Tak mówi Pan: Przeklęty człowiek, który ufa człowiekowi i który czyni ciało swoje ramieniem, a od Pana odstępuje jego serce… Najzdradliwsze ponad wszystko jest serce i najbardziej przewrotne. Któż zdoła je poznać?

Trudno byłoby jaśniej określić to, co Bóg myśli o upadłej i zdegenerowanej ludzkości. Człowiek jest takim, jakie jest jego serce:

Przysłów 23:7 Bo jak myśli w swym sercu, taki on jest. Jedz i pij – mówi do ciebie, ale jego serce nie jest z tobą.

To serce człowieka określa, jaki jest człowiek. A ponieważ Słowo Boże zapewnia, że ludzkie serce jest zwodnicze i przewrotne, staje się oczywiste jaki jest człowiek sam w sobie. W Ewangelii Jana czytamy:

Jan 3:6 Co się narodziło z ciała, jest ciałem, a co się narodziło z Ducha, jest duchem.

Werset ten jasno opisuje sytuację człowieka naturalnego, czyli bezbożnego, oraz człowieka, który narodził się z Boga. To są dwie różne istoty, dwa różne stworzenia. To, co narodziło się z ciała, to jest człowiek naturalny. Słowa Pana Jezusa wskazują na fakt, że zepsucie jest nieodłącznym elementem ludzkiej natury. Natomiast człowiek narodzony na nowo i tylko taki (zob. Jan 3:3), może ujrzeć Królestwo Boże, ponieważ dokonała się w nim odnowa przez Ducha Świętego, chociaż jest on jeszcze daleki od doskonałości (zob. Rzym. 7:7nn).

Z powodu swej własnej, wolnej woli (liberum arbitrum – zdolność podejmowania wyborów oraz libertos – zdolność wyboru czynienia tego, co Bogu się podoba), Adam oddalił się od Boga, by w konsekwencji podlegać innemu panu, szatanowi. Dlatego każdy człowiek bez Chrystusa żyje w zgodzie z duchem, który działa w synach nieposłuszeństwa  (w Efezjan 2:2 ἀπείθεια apeitheia tłumaczone jako nieposłuszeństwo oznacza kogoś, kto celowo, wolicjonalnie nie wierzy), i w swej naturze buntuje się przeciwko Bogu, stając się Jego wrogiem.

Biblia mówi jasno, że cała ludzkość została sama w sobie zdeprawowana. Ci, którzy nie akceptują tej smutnej i tragicznej rzeczywistości z pewnością nie rozumieją, co oznacza stan deprawacji. Przejdźmy zatem do opisania stanu totalnej deprawacji.
.


Totalna deprawacja wszystkich ludzi

Psalm 39:5 Oto wymierzyłeś moje dni na szerokość dłoni, a mój wiek jest niczym przed tobą; zaprawdę każdy człowiek, nawet najlepszy, jest całkowitą marnością. Sela.

Wraz z grzechem pierworodnym przyszła na ten świat śmierć, zarówno fizyczna, jak i duchowa. Śmierć duchowa nastąpiła w samym momencie popełnienia przez człowieka swojego pierwszego grzechu (1 Mojż. 2:17). Jest ona ściśle związana z samą naturą grzechu, która jest przekazywana z pokolenia na pokolenie (1 Piotra 1:18). Natura ta objawia się na dwa zasadnicze sposoby: skłonność do czynienia zła (1 Mojż. 6:5; Rzym. 3:9-12) oraz zepsucie zwane deprawacją, które jest niezdolnością do czynienia tego rodzaju dobra, które mogłoby zadowalać Boga (Jer. 13:23;  Rzym. 8:8).

Starając się lepiej zdefiniować duchową śmierć możemy powiedzieć, że jest to separacja pomiędzy Bogiem i człowiekiem. Oddzielenie to w sferze duchowej jest totalne, stąd właśnie mamy do czynienia z niezdolnością człowieka do bycia świadomym istnienia i działania Ducha Świętego. Człowiek stał się obcym dla życia Bożego, nie z winy Boga, a swojej własnej, z powodu swego własnego grzechu:

Efez. 4:18 Mając przyćmiony rozum, obcy dla życia Bożego z powodu niewiedzy, która w nich jest, z powodu zatwardziałości ich serca.

Lewis S Chafer pisze:

„Śmierć duchowa i grzeszna natura są do siebie podobne, ponieważ obie oznaczają życie w separacji od poznania Boga, życia wiecznego, mocy Bożej i korzyści płynących z Jego łaski. Śmierć duchowa to stan w którym znajduje się człowiek nienarodzony na nowo. Grzeszną naturę charakteryzują próby upadłego człowieka, starającego sie żyć pomimo swego stanu duchowej śmierci.”

Tak więc grzeszna natura nakazuje człowiekowi życie w śmierci duchowej, w wiecznej śmierci. Dlatego też potępienie skrywa się w grzesznej ludzkiej naturze.
.


Deprawacja totalna oraz absolutna

Hiob 15:14-16 14. Czymże jest człowiek, ze miałby być czysty, czymże zrodzony z niewiasty, ze miałby być sprawiedliwy? 15. Jeżeli nawet swoim Świętym nie ufa i niebiosa nie są czyste w jego oczach, 16. to tym bardziej ohydny i zepsuty jest człowiek, który pije nieprawość jak wodę.

Deprawacja (zepsucie, skażenie) ludzkiej natury jest totalna. Mówiąc „totalna” nie mówimy, że jest „absolutna”. „Totalna deprawacja” oznacza, że obejmuje ona całość ludzkiej istoty, w jednakowym stopniu część fizyczną, jak i duchową. „Deprawacja absolutna”, oprócz tego, że jest totalną, zstępuje i dosięga pełnej głębi zła, w związku z czym jest również nieodwracalną. Charakteryzuje ona samego szatana.

Ezech, 28:18 [o Lucyferze] Mnóstwem twoich nieprawości i nieprawością twego handlu splugawiłeś swoją świątynię. Dlatego wywiodłem ogień z twego wnętrza, który cię pożarł i zamieniłem cię w popiół na ziemi na oczach wszystkich, którzy na ciebie patrzą.

Biblia naucza, że człowiek posiada stałą skłonność do czynienia zła:

1 Mojż. 6:5 A gdy Pan widział, że wielka jest niegodziwość ludzi na ziemi, i wszystkie zamysły i myśli ich serca były tylko złe po wszystkie dni.

W Adamie wzbudziła się nowa, skażona przekleństwem grzeszna skłonność, która wyrugowała skłonność poprzednią, charakteryzującą się świętością i czystością. Deprawacja nastąpiła w wyniku grzechu pierworodnego, w niczym nie przypominając pierwotnej sprawiedliwości. Dlatego w człowieku naturalnym, pomimo posiadania przez niego świadomości i sumienia, nie ma walki pomiędzy grzechem a uświęceniem. Człowiek naturalny nie poszukuje świętości, ponieważ nie zna Boga, ani nie chce Go poznać. Inna sprawa jest z człowiekiem duchowym, w którym istnieje ciągła walka z grzechem.

Człowiek nie jest absolutnie zdeprawowany tylko z jednego powodu. To Bóg powstrzymuje absolutną degenerację człowieka i to tylko ze względu na Jego cele dla rzeczywistego świata.

Psalm 76:10 Doprawdy nawet gniew człowieka będzie cię chwalić, a ty resztkę tego gniewu powstrzymasz.
.

2 Tes. 5:7 Tajemnica nieprawości bowiem już działa. Tylko że ten, który teraz przeszkadza, będzie przeszkadzał, aż zostanie usunięty z drogi.


Wewnętrzny konflikt zbawionych i samozadowolenie zgubionych

Gal. 5:17 Ciało bowiem pożąda na przekór Duchowi, a Duch na przekór ciału; są one sobie przeciwne, tak że nie możecie czynić tego, co chcecie.

Konflikt pomiędzy grzechem i uświęceniem istnieje tylko w odrodzonym człowieku. W bardzo obrazowy sposób mówi o tym apostoł Paweł (zob. Rzym. 7:7-25). Człowiek naturalny nie przeżywa żadnego konfliktu wewnętrznego, żyje w samozadowoleniu, w pozornej samowystarczalności (Przysłów 16:2; 16:25; 21:2; 30:12; 30:20). Opisując w ten sposób człowieka naturalnego kładziemy nacisk na to, że jego stan charakteryzuje się brakiem uprzedniego oświecenia z góry:

Jakuba 1:17 Wszelki dar dobry i wszelki dar doskonały pochodzi z góry i zstępuje od Ojca światłości, u którego nie ma zmiany ani cienia zmienności.
.
Efez. 1:17-18 17. Prosząc, aby Bóg naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam Ducha mądrości i objawienia w poznaniu jego samego; 18. Ażeby oświecił oczy waszego umysłu, abyście wiedzieli, czym jest nadzieja jego powołania, czym jest bogactwo chwały jego dziedzictwa w świętych;

To, co nazywamy regeneracją zawiera w sobie między innymi restaurację ludzkiej woli (libertos – zdolności czynienia tego , co się Bogu podoba a co jest duchowo martwe u człowieka naturalnego), oraz usuwanie śladów grzechu pierworodnego i jego konsekwencji (stąd właśnie pochodzi wewnętrzna walka).

Totalna deprawacja nie oznacza najwyższego stopnia intensywności grzechu, który to stopień dotyczy szatana. Totalna deprawacja to całkowity brak uświęcenia związany z separacją od Boga. Konsekwencją tego stanu jest brak miłości do Boga, gdyż człowiek naturalny nie może kochać kogoś, kogo nie zna.

Efez. 2:12 Byliście w tamtym czasie bez Chrystusa, obcy względem społeczności Izraela i obcy przymierzom obietnicy, niemający nadziei i bez Boga na świecie..


Śmierć niegodziwych w odosobnieniu

Hebr. 12:14 Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana.

Powyższy werset dokładnie opisuje stan całkowitego oddzielenia człowieka od Boga. Wymieniona tutaj świętość, wymagana aby człowiek mógł zobaczyć Pana lub wołać do Niego w modlitwie, może być dana człowiekowi jedynie przez Boga, w Chrystusie. Dlatego człowiek naturalny sam z siebie nie może zbliżyć się do Boga aby prosić o swoje zbawienie. Rozumiał to nawet człowiek uzdrowiony przez Chrystusa:

Jan 9:31 A wiemy, że Bóg nie wysłuchuje grzeszników, ale jeśli ktoś jest czcicielem Boga i wypełnia jego wolę, tego wysłuchuje.

Człowiek naturalny jest obcy Bogu, nie ma nic wspólnego z Bożym Duchem Świętym ani Go nie pragnie. Nie odczuwa takiej potrzeby:

Jan 14:17 Ducha prawdy, którego świat nie może przyjąć, bo go nie widzi ani go nie zna. Wy jednak go znacie, gdyż z wami przebywa i w was będzie.

Człowiek jest martwy w swoich grzechach, nie może wrócić do życia o własnych siłach i tylko Bóg może go wskrzesić ze stanu duchowej śmierci. Dlatego wiara i nauczanie, że zarówno Bóg, jak i człowiek, niezależnie od zachowanej proporcji, wspólnie (synergizm) uczestniczą w dziele zbawienia, są herezją. Czyniłoby to bowiem człowieka współuczestnikiem własnego zbawienia, współodkupicielem własnej duszy. Jest to nauczanie nie tylko absurdalne, lecz także całkowicie heretyckie. Nikt nie może, w żaden sposób stać się współodkupicielem siebie samego.
,


Zakres natury zatracenia

Ludzie są zgubieni nie tylko z powodu swoich osobistych grzechów. W pierwszej kolejności dzieje się to za sprawą ludzkiej natury. Biblia naucza, że ludzie są „…z natury dziećmi gniewu…” (Efez. 2:3). Stanowi to coś o wiele poważniejszego i głębszego niż grzechy osobiste każdego człowieka. Potrzeba zrozumienia natury zatracenia kieruje nas w stronę wersetu, w którym Pan Jezus zwraca się do grupy Żydów:

Jan 8:44 Wy jesteście z waszego ojca – diabła i chcecie spełniać pożądliwości waszego ojca…

Wspomniane w powyższym wersecie ojcostwo jest czysto duchowe, wskazuje na przynależność do świata ciemności i dokonywane dzieła. Dziećmi diabła są ci, którzy do niego należą między innymi dlatego, że posiadają taką samą grzeszną naturę z tą tylko różnicą, że w przypadku diabła, tak jak wcześniej wspomnieliśmy, jego natura deprawacji jest więcej niż totalna, jest absolutna.

Wiele tekstów biblijnych (np. 1 Mojż. 6:5; Hiob 14:4; 15:14; Psalm 51:5; Kazn.i 7:20,29; Izaj. 1:4-6; Marek 7:15; 20-23; Rzym. 3:9-18; Gal. 5:19-21; itd.) mówi nam o tym, że zło człowieka jest niepowstrzymane, o niemożności jego uwolnienia się od grzechu, o tym, że jest on takim już od łona matki a zło wylewa się z samego serca człowieka, że zwyczajem człowieka jest grzeszyć. W całym Piśmie Świętym jest to niejako normą, bez wyjątków.

Wszystko to wynika z natury zła, które nie tylko odbija się w ludzkiej twarzy, ale wypełnia serce (Marka 7:15, 20-23). Grzeszna natura oraz jej owoce doprowadziły do śmierci wewnętrznego człowieka:

Efez. 2:5 I to wtedy, gdy byliśmy umarli w grzechach, ożywił nas razem z Chrystusem, gdyż łaską jesteście zbawieni.

Dlatego też duchowy trup nie może żyć sam z siebie, gdyż nie ma w nim życia. Nie może nawet prosić o życie. Taka jest sytuacja człowieka martwego duchowo.

Izaj. 64:6-7 6. My wszyscy jednak jesteśmy jak nieczyści, a wszystkie nasze sprawiedliwości są jak szata splugawiona; wszyscy opadliśmy jak liść, a nasze nieprawości uniosły nas jak wiatr.7. I nie ma nikogo, kto by wzywał twego imienia i zbudził się, aby się ciebie chwycić. Zakryłeś bowiem swoje oblicze przed nami i sprawiłeś, że niszczejemy z powodu naszych nieprawości.

Mając taką perspektywę wysławiajmy Boga za to, że spośród tego zepsutego pokolenia wybrał On do zbawienia ludzi, którym okazał Swoją niczym niezasłużoną łaskę.

SOLI DEO GLORIA


Print Friendly, PDF & Email