Hebr. 6:1-2 1 Dlatego zostawmy podstawowe nauki o Chrystusie i przejdźmy do tego, co doskonałe, nie zakładając ponownie fundamentu, którym jest pokuta od martwych uczynków i wiara w Boga; 2 Nauka o chrztach i nakładaniu rąk, o zmartwychwstaniu umarłych i sądzie wiecznym.

Zielonoświątkowa interpretacja

Oto jak w typowy sposób tekst Hebrajczyków interpretuje wpływowy i charyzmatyczny pastor zielonoświątkowy:

„Spójrzmy na list do Hebrajczyków, rozdział 6, wersety 1, aż do momentu, gdy dowiemy się, że istnieje sześć podstawowych doktryn Chrystusowych, o których powiedział autor Listu do Hebrajczyków. Musiał to powtórzyć wierzącym, ponieważ oni odsunęli się od doktryny upamiętania z martwych uczynków  i wiary w Boga. Mamy tu więc doktrynę chrztów (liczba mnoga) podaje również doktrynę nakładania rąk, doktrynę zmartwychwstania i doktrynę wiecznego sądu. Są to doktryny Chrystusa, fundamentalne doktryny, o których wszyscy wierzący powinni wiedzieć, a jedną z fundamentalnych doktryn jest doktryna chrztu, w liczbie mnogiej jest więcej niż jeden chrzest w Biblii. Jest doktryna kładzenia rąk, istnieje cała nauka o tym, że nie jest to tylko coś, co obserwujemy w ewangelii, to znaczy być praktykowane, więc to, co proponuję wam.” – Ante Pavkovic źródło od 21:33 do 22:39
.

Postulaty zielonoświątkowców

  1. Zanurzenie (chrzest) w Duchu to nie zbawienie
    .
  2. Istnieją różne chrzty, przy czym drugi chrzest to wydarzenie postzbawienne i jest nim chrzest w Duchu Świętym
    .
  3. Istnieje nakładanie rąk rozumiane jako udzielenie chrztu w Duchu Świętym
    .
  4. Powyższe dotrkyny są fundamentalne i powinny być praktykowane w kościele po wsze czasy


Refutacja

Ponieważ nauka o zanurzeniu w Duchu Świętym jest kluczowa dla chrześcijaństwa i jest to nauka oddzielająca pszenicę od kąkolu, ziarno od plew, światło od ciemności, musimy mieć co do prawidłowego jej zrozumienia całkowitą pewność. Jest to nauka znajdująca się w epicentrum soteriologii, ponieważ dotyczy istoty zbawienia. Otóż zbawienie to nie tylko dzieło Boga Syna.

1 Piotra 1:2 Wybranych według uprzedniej wiedzy Boga Ojca, przez uświęcenie Ducha dla posłuszeństwa i pokropienia krwią Jezusa Chrystusa.

Trzy osoby jednego Boga mają w nim równie ważny udział.

  1. Ojciec, w przeszłej wieczności, dokonał wyboru osób przeznaczonych do efektywnego zbawienia, czego obserwowalnym rezultatem w rzeczywistości jest nawrócenie grzesznika (elekcja i predestynacja). To Ojciec pociąga grzeszników aby przyszli do Syna (Jan 6:44).
    .
  2. Duch Święty dokonuje uświęcającej pracy, która sprawia, że Boży wybrańcy stają się święci, poprzez oddzielenie ich od grzechu oraz niewiary do wiary i sprawiedliwości. To dzieło efektywnego uświęcenia przez kąpiel odrodzenia (zanurzenie w Duchu), czego obserwowalnym rezultatemw rzeczywistości jest ciągłe podążanie w kierunku umartwienia grzechu czyli uświęcenie. (Filip. 3:92 Tes. 2:13). Duch skutecznie przekonuje wybranych o grzechu, sprawiedliwości i sądzie (Jan 16:8).
    .
  3. Syn oczyszcza z wszelkiego grzechu, czego obserwowalnym rezultatem jest oczyszczone sumienie (Hebr. 9:14) ponieważ ofiara jest jednorazowa, skończona i w pełni wystarczająca (Hebr. 9:24-28). Syn skutecznie pociąga wszystkich wybranych przez Ojca i przekonanych przez Ducha do siebie (Jan 12:32).

Błędne zrozumienie któregokolwiek punktu będzie miało decydujący wpływ na soteriologię, a w konsekwencji życie wieczne.

  • Odrzucenie nauki o elekcji i predestynacji zrzuca całkowitą odpowiedzialność za przyjście do wiary na człowieka. To człowiek ma w sobie wzbudzić wiarę, człowiek musi rozeznać prawdę, w konsekwencji człowiek nie jest umarły w swoich grzechach a jedynie chory w swoich grzechach. Rezultatem tej nauki jest pelagianizm oraz współcześnie dominujący w ewangelikalizmie semi-pelagianizm czyli arminianizm będący tanią łaską bez ewangelii. To nauka o Bogu, który nie zbawia lecz czyni zbawienie teoretycznie możliwym oraz obarcza człowieka niemożliwym do wykonania zadaniem utrzymania swego zbawienia.
    .
  • Odrzucenie nauki o zanurzeniu w Duchu jako części dzieła soteriologicznego neguje Jego dzieło przekonania do Chrystusa i dzieło uświęcenia. W konsekwencji nauka semi-pelagianizmu zostaje wzmocniona oraz powstaje przyczynek do powstania nauk uświęceniowych, w których człowiek jest w pełni odpowiedzialny za doprowadzenie swojej osoby do stanu bezgrzeszności, po osiągnięciu którego może nastąpić narodzenie na nowo (więcej tutaj). Metodyzm jest doskonałym przykładem tej teologii.
    .
  • Odrzucenie wystarczalności dzieła Chrystusa skutkuje synergizmem zbawieńczym, gdzie uczynki człowieka są niezbędnym elementem umożliwiającym osiągnięcie zbawienia. Nauka ta wzmacnia semi-pelagianizm, nauki uświęceniowe oraz jest przyczyną herezji powtarzalnej, nieskończonej (choć bezkrwawej) ofiary mszy świetej czyli rzymsko-katolickiej eucharystii.

Rozłóżmy prawidłowo Pismo analizując każdy z zielonoświątkowych postulatów.
.


Zanurzenie (chrzest) w Duchu to nie zbawienie

Jest to samo centrum zielonoświątkowej nauki, główne źródło ich teologii, sacrum, które otaczają największą czcią. Z nauki tej wynika każdy inny błąd doktrynalny.
.

Zbawiony bez Ducha Świętego

Oto szybki dowód: Jeśli prawdą jest, że zanurzenie w Duchu Świętym występuje w jakiś czas po zbawieniu to musimy uznać, iż

  • zbawiony nie posiada Ducha Świętego
  • mimo to jest narodzony z góry z Ducha i wody
  • nie został zanurzony w Duchu przez Jezusa mimo to jest zbawiony

Rozważmy kilka fragmentów Pisma

Rzym. 8:9 Lecz wy nie jesteście w ciele, ale w Duchu, gdyż Duch Boży mieszka w was. A jeśli ktoś nie ma Ducha Chrystusa, ten do niego nie należy.

Powyższy fragment informuje, że nie można być w Chrystusie i nie mieć Ducha Świętego.  Jest to po prostu niemożliwe. Czemu? Ponieważ albo człowiek jest w ciele i jest martwy duchowo, albo jest w Duchu, ożywiony, wszczepiony do ciała Chrystusowego.

1 Kor. 12:13 Bo wszyscy w jednego Ducha (ἐν ἑνὶ πνεύματι en heni pneumati) zostaliśmy ochrzczeni w jedno ciało, czy to Żydzi, czy Grecy, czy niewolnicy, czy wolni, i wszyscy zostaliśmy napojeni w jednego Ducha.

.

Nie włączony do ciała

Zachowując zielonoświątkowe rozumowanie w konsekwencji tak „zbawiona” osoba nie należy do ciała Chrystusa, nie jest członkiem Kościoła, Chrystus nie jest głową tej osoby. Jest to zaprzeczenie zbawienia, które wynika z obmycia przez kąpiel odrodzenia.

Jednak Pismo naucza, że Jezus zanurza (chrzci) martwą duchowo osobę w Duchu Świętym, ta zostaje odnowiona i odrodzona.

Tyt. 3:4-5 4 Lecz gdy się objawiła dobroć i miłość Boga, naszego Zbawiciela, względem ludzi; 5 Nie z uczynków sprawiedliwości, które my spełniliśmy, ale według swego miłosierdzia zbawił nas przez obmycie odrodzenia i odnowienie Ducha Świętego

.

Zbawiony a jednak nie odrodzony

Zanurzenie w Duchu skutkuje obmyciem odrodzenia co jest tożsame ze zbawieniem.  Tak więc konsekwencją nauki zielonoświątkowców jest logiczne założenie, że człowiek, który rzekomo jest zbawiony ale ciągle nie jest  zanurzony w Duchu nie jest jeszcze odrodzony, nie jest odnowiony przez Ducha i musi polegać na uczynkach swojej własnej sprawiedliwości.

Ta nauka jest całkowicie sprzeczna z Pismem, ponieważ zanurzenie (chrzest) w Duchu jest tożsame z

Konsekwencje soteriologiczne

Zielonoświątkowa nauka ma poważne konsekwencje soteriologiczne, ponieważ odsunięcie zanurzenia w Duchu w czasie w stosunku do rzekomego zbawienia oznacza, że zielonoświątkowiec do czasu pozyskania ekstatycznych przejawów mocy nie jest odrodzony, nie jest obmyty i oczyszczony, nie jest włączony do Kościoła, nie jest powołany do Duchowego życia i nie należy do Chrystusa.

Co gorsza, rzekomym owocem chrztu w Duchu Świętym, według zielonoświątkowców, jest mówienie niezrozumiałym bełkotem (lub też mówienie z hardości serca czyli w ich mniemaniu zawodne prorokowanie pod natchnieniem Ducha Świętego) co oznacza, że prawdziwe owoce Ducha umożliwiające identyfikację osoby zbawionej zostają zastąpione przez cielesne lub demoniczne podróbki.

Rzym. 8:8  Ci więc, którzy są w ciele, nie mogą podobać się Bogu.

.

Pismo przeciw nauce zielonoświątkowej

Warto tutaj dodatkowo przypomnieć, że narodzenie z góry czyli chrzest w Duchu to: 

  • Wg Pisma nieodczuwalne wydarzenie Jan 3:8 / wg zielonoświątkowców przejawia się ekstatyczną mową lub zawodnym w swej naturze „prorokowaniem”, co sami zresztą przyznają.
    .
  • Wg Pisma to zapieczętowanie na dzień odkupienia, Efez. 1:13 / wg zielonoświątkowców człowiek zbawienie może utracić (Boża pieczęć nieskuteczna).
    .
  • Wg Pisma to rękojmia na dzień odkupienia, 2 Kor. 5:5 / wg zielonoświątkowców Ducha można utracić poprzez bluźnierstwo (rękojmia nieskuteczna)
    .
  • Wg Pisma to całkowice uświęcenie w oczach Bożych 1 Tes. 5:23, 2 Tes. 2:13-14  / wg zielonoświątkowców człowiek sam musi się uświęcić osiągając stan tzw. czystego serca co jest prastarą herezją perfekcjonizmu (Boże uświęcenie niewystarczające).

Na zakończenie wisienka na torcie.
.

Fundament wiary, ale jakiej?

Rzym. 6:3-7 3 Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Jezusie Chrystusie, w jego śmierci zostaliśmy ochrzczeni? 4 Zostaliśmy więc pogrzebani z nim przez chrzest w śmierci, aby jak Chrystus został wskrzeszony z martwych przez chwałę Ojca, tak żebyśmy i my postępowali w nowości życia. 5 Jeśli bowiem zostaliśmy z nim wszczepieni w podobieństwo jego śmierci, to będziemy też z nim wszczepieni w podobieństwo zmartwychwstania; 6 Wiedząc o tym, że nasz stary człowiek został ukrzyżowany razem z nim, aby ciało grzechu zostało zniszczone, żebyśmy już więcej nie służyli grzechowi. 7 Kto bowiem umarł, został uwolniony od grzechu.

Należy zadać zielonoświątkowcom fundamentalne pytanie: jakim cudem zielonoświątkowiec spotykając Jezusa jest w stanie być zanurzonym w śmierć Chrystusa czyli razem z nim umrzeć (umiera stara osoba) przez co zostaje całkowicie uwolniony od grzechu a jednocześnie może nie być zanurzonym w Duchu i tym samym nie stać się nową osobą? Stan taki musielibysmy nazwać jako podwójnie martwy.

2 Kor. 5:17 Tak więc jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; to, co stare, przeminęło, oto wszystko stało się nowe.

Gdyby nauka zielonoświątkowców była prawdziwa miałaby następujące konsekwencje:

  1. Podczas zbawienia, w czasie zanurzenia w śmierć Chrystusa umiera stary człowiek
    .
  2. Zanurzenie w Duchu jeszcez nie następuje
    .
  3. Stary człowiek umiera (zanurzenie w Chrystusie) ale nie następuje odrodzenie i osoba jest ciągle martwa duchowo (nie jest odrodzona z Ducha) – podwójna martwota

Judy 1:12-13  12 Oni są zakałami na waszych ucztach braterskich, którzy z wami bez bojaźni ucztują, pasąc samych siebie. Są to bezwodne chmury wiatrami unoszone; drzewa zwiędłe, bez owoców, dwukrotnie obumarłe i wykorzenione. 13 Rozhukane fale morskie wypluwające swoją hańbę; błąkające się gwiazdy, dla których mroki ciemności zachowane są na wieki.

.

Podsumowanie

Powyższa doktryna całkowicie wyklucza ze zbawienia i świadczy jedynie o braku elementarnej umiejętności rozeznawania Pisma Świętego przez ludzi prowadzonych przez ducha zielonoświątkowstwa, który pod pozorem egzaltacji i wywyższenia Ducha Świętego naucza zwykłego bezbożnego kłamstwa, ponieważ wszyscy, którzy są w Chrystusie umarli w Chrystusie i nie ma tu mowy jakichkolwiek wyjątkach i wszyscy, którzy umarli w Chrystusie są w Chrystusie żywi.

2 Kor. 5:14-15 14 Miłość Chrystusa bowiem przymusza nas, jako tych, którzy uznaliśmy, że skoro jeden umarł za wszystkich, to wszyscy umarli. 15 A umarł za wszystkich, aby ci, którzy żyją, już więcej nie żyli dla siebie, lecz dla tego, który za nich umarł i został wskrzeszony.

Według Pisma Świętego zanurzenie czyli chrzest w Duchu to element soteriologii, niezbędna część dzieła zbawienia. Po analizie doktryny zanurzenia w Duchu przesuniętego w czasie w stosunku do zbawienia należy uznać, że jest to doktryna heretycka, która skazuje jej wyznawców na zatracenie.

Więcej o zanurzeniu w Duchu Świętym i napełnieniu Duchem Świętym tutaj
.


Istnieją różne chrzty

Hebr. 6:12 1 Dlatego zostawmy podstawowe nauki o Chrystusie i przejdźmy do tego, co doskonałe, nie zakładając ponownie fundamentu, którym jest pokuta od martwych uczynków i wiara w Boga; 2 Nauka o chrztach (βαπτισμῶν baptrismon) i nakładaniu rąk, o zmartwychwstaniu umarłych i sądzie wiecznym.

W zielonoświątkowym rozumieniu pierwszy chrzest to zanurzenie w Jezusa a drugi chrzest to wydarzenie postzbawienne i jest nim chrzest w Duchu Świętym. Przy czym:

  1. W Jezusa chrzci Duch Święty..
  2. W Ducha Świętego chrzci osoba nakładająca ręce na drugą osobę.
    .

Refutacja

O czym naprawdę mówi drugi wers? Pamiętajmy, że list do Hebrajczyków adresowany jest do wspólnot pochodzenia żydowskiego, osób głęboko osadzonych w rytuałach i tradycjach ekonomii Starego Testamentu, które były cieniem rzeczywistosci czyli Chrystusa, były typami wskazującymi na Chrystusa, były podstawami nauki przygotowującymi na zrozumienie sensu ofiary Chrystusa i które nie były doskonałymi naukami.

Autor Listu przestrzega swoich żydowskich czytelników przed tym, że nie ma żadnej wartości w poprzestawaniu na  podstawach zawartych w Starym Testamencie i powtarzaniu (ponownym „kładzeniu”) tego, co stanowi tylko podstawę i fundament. Także tutaj autor Listu nawiązuje do podstawowych nauk Starego Testamentu, które przygotowywały na przyjście Mesjasza. I tak system wierzeń Starotestamentowych składał się z następujących elementów:

  1. pokuta (np. Ezech. 18:4)
  2. wiara w Boga (zwróćmy uwagę, że nie ma tu mowy o Chrystusie lecz o Ojcu)
  3. zmartwychwstanie umarłych (faryzeusze, w przeciwieństwie do saduceuszy, wierzyli w zmartwychwstanie, np. Mat. 22:32)
  4. sąd wieczny (np. Sof. 1:18)

Oprócz tego:
.

Nauka o chrztach

Jeśli chodzi o naukę o chrztach (liczba mnoga) musimy udać się do języka greckiego. Otóż użyte tutaj słowo jest dość specyficzne i nigdy w Nowym Testamencie nie jest używane w stosunku do chrztu dotyczącego chrześcijan.

βαπτισμός baptismos (strong 909) – rzeczownik – obmycie, ceremonialne

Użycie tego słowa jasno wskazuje na Starotestamentowe rytuały, o czym czytamy w następujących miejscach Pisma:

Marek 7:4 I po powrocie z rynku nie jedzą, jeśli się nie umyją. Jest jeszcze wiele innych zwyczajów, które przyjęli po to, by je zachowywać, jak obmywanie (βαπτισμοὺς baptismous storng 909) kubków, dzbanów, naczyń miedzianych i stołów.
.
Hebr. 9:10 (służba w starym przybytku Świątyni) polegała tylko na pokarmach, napojach i różnych obmyciach (βαπτισμοῖς baptismois strong 909), i przepisach cielesnych nałożonych aż do czasu naprawy.

Rzeczownik βαπτισμός baptismos nie odnosi się ani do zanurzenia w wodzie ani do zanurzenia w Duchu, ani do zanurzenia w Chrystusie

Lepszym tłumaczeniem wersu 2 będzie Nauka o ceremonialnych obmywaniach

Słowem odnoszącym się do Nowotestamentowego zanurzenia w wodzie, w Chrystusie i w Duchu Świętym będzie czasownik βαπτίζω baptizō strong 907 – czasownik zanurzyć, zanurzać; aby całkowicie zmoczyć; dosłownie „kąpiel pod”  

Rzym. 6:3 Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni (ἐβαπτίσθημεν ebaptisthemen strong 907) w Jezusie Chrystusie, w jego śmierci zostaliśmy ochrzczeni (ἐβαπτίσθημεν ebaptisthemen strong 907) ?
.
Marek 1:8 Ja chrzciłem was wodą, ale on będzie was chrzcił (βαπτίσει baptisei strong 907) Duchem Świętym.
.
Mat. 28:19 Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc (βαπτίζοντες baptizontes strong 907) je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego;

.

Nauka o nakładaniu rąk

W Starym Przymierzu, człowiek, który składał ofiarę musiał położyć na niej swoje obie ręce, co miało symbolizować utożsamienie się z ofiarą mającą zmyć z niego grzech. Istniały również ofiary za cały Izrael, które miały oddzielne przepisy w stosunku do ofiar za jednostki.

3 Mojż. 1:4  I położy swą rękę na głowie ofiary całopalnej, a zostanie przyjęta jako przebłaganie za niego.
.
3 Mojż. 3:8 I położy rękę na głowie swojej ofiary, i zabije ją przed Namiotem Zgromadzenia. I synowie Aarona pokropią jej krwią z wierzchu dokoła ołtarz
.
3 Mojż.  3:13 Położy rękę na jej głowie i zabije ją przed Namiotem Zgromadzenia. I synowie Aarona pokropią jej krwią ołtarz dokoła.
.
3 Mojż. 16:21 I Aaron położy obie ręce na głowie żywego kozła, wyznawać będzie nad nim wszystkie nieprawości synów  Izraela i wszystkie ich przestępstwa ze wszystkimi ich grzechami i złoży je na głowę tego kozła, i wypuści go przez wyznaczonego człowieka na pustynię

Nie chodzi zatem o nakładanie rąk w celu zanurzenia (chrztu) w Duchu Świetym.
.


Chrzest w Duchu odbywa się przez nakładanie rąk

Kto zanurza w Duchu?

W Duchu Świetym zanurza (chrzci) Syn Boży, nie człowiek. Nakładanie rąk nie ma tutaj nic do rzeczy.

Mat. 3:11 Ja was chrzczę wodą ku pokucie; ten zaś, który idzie za mną, jest mocniejszy ode mnie; nie jestem godny nosić mu obuwia. On będzie was chrzcił Duchem Świętym
.
Mar. 1:8 Ja chrzciłem was wodą, ale on będzie was chrzcił Duchem Świętym.
.
Łuk. 3:16 Odpowiedział Jan wszystkim: Ja was chrzczę wodą, lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godny rozwiązać rzemyka u jego sandałów. On będzie was chrzcił Duchem Świętym

W swoim kazaniu w dniu Pięćdziesiątnicy Piotr tak powiedział o Chrystusie:

Dzieje 2:33 (Jezus) Będąc więc wywyższony prawicą Boga, otrzymał od Ojca obietnicę Ducha Świętego i wylał to, co wy teraz widzicie i słyszycie.

Chrystus zanurza w Duchu (chrzci), ponieważ to On „wylał” Ducha w czasie tych nadzwyczajnych wydarzeń Pięćdziesiątnicy. Zielonoświątkowa nauka o nakładaniu rąk w celu ochrzczenia w Duchu Świetym uwłacza dziełu Syna i stawia człowieka ponad Bogiem..

Kto zanurza w Chrystusie?

Ponieważ nie istnieje żaden wyraźny wers stwierdzający o tym, musimy użyć dedukcji, jako środka rozeznania prawdy. Najlepiej rozumieć rzeczywistość zanurzenia w śmierci Chrystusa jako dzieło Boga Trójjedynego. Ojciec pociąga do Chrystusa, Duch Święty przekonuje do Chrystusa, Syn Boży przyciąga do siebie.
.


Fundamentalne doktryny i praktyka?

Stwierdzenie zielonoświątkowych nauczycieli iż „powyższe dotrkyny są fundamentalne i powinny być praktykowane w kościele po wsze czasy”  nie przechodzi testu Biblijnego. Zostało wykazane, że co do Hebrajczyków 6:1-2

  • Nauka o chrztach dotyczy Starotestamentowych rytualnych obmyć
    .
  • Nauka o nakładaniu rąk nie dotyczy chrztu w Duchu Świętym
    .
  • Chrzest w Duchu Świętym jest synonimem zbawienia i nie może występować po zbawieniu
    .

Zatem mając powyższe na uwadze nie może być mowy o praktykowaniu błędnych zielonoświątkowych wierzeń, które w swej naturze nie tylko uwłaczają Bogu ale i odcinają wyznawców od zbawienia. Chrześcijańskimi praktykami są chrzest wodny symbolizujący śmierć starego człowieka i narodzenie z góry nowego i wieczerza Pańska jako symbol społeczności z Jezusem. Jeśli o nakładanie rąk chodzi, jedyną chrześcijańską praktyką po czasie Apostołów jest ordynacja starszych zboru (czyli biskupów / pastorów) na urząd.

Zielonoświątkowcy proponują chrześcijanom doktrynę, która nie prowadzi do obecności Ducha Świętego w człowieku i degeneruje życie duchowe do wymiaru przeżyć jej wyznawcy. Oni proponują wzburzone życie pełne ekstatycznych przeżyć jednak bez Ducha Świętego czyli pozbawione Boga. Proponują bezbożne życie a jako dowód rzekomego zbawienia przedstawiają muł niezrozumiałego bełkotu i błoto fałszywych proroctw.

Rzym. 5:1 Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa;
.
Izaj. 57:20-21 20 Lecz bezbożni będą jak wzburzone morze niemogące się uspokoić, którego wody wyrzucają muł i błoto. 21 Nie ma pokoju dla bezbożnych, mówi mój Bóg.

.
.


Reprezentanci

Przedstawicielami zgubnej i heretyckiej nauki o chrzcie w Duchu Świętym jako wydarzeniu postbzawiennym będą między innymi

Print Friendly, PDF & Email