Wstęp

Artykuł jest odpowiedzią na działania uzurpatorów mieniących się pastorami, którzy tworzą niebiblijne struktury w kościele. Niektórzy, powołując się na źle rozłożone Słowo, wyznaczają 12 Apostołów, inni 70 wysłanników, stosując przy tym jednocześnie niebiblijne metody działania. Odnoszą oni to, co dotyczyło Izraela do współczesnej eklezji.

Przyjrzymy się nieco bliżej starotestamentowemu kontekstowi, w którym żył, nauczał i działał Jezus z Nazaretu, oraz dokonamy porównania tego kontekstu z epoką Kościoła i misją, którą Kościół Boży ma do wypełnienia. Próbując wprowadzać do naszej eklezjalnej rzeczywistości zasady, na jakich oparta była misja Siedemdziesięciu, napotykamy podstawowe problemy które powinniśmy dobrze zrozumieć. Zauważymy przy okazji, że nie wszystko da się zastosować z zachowaniem tamtej formy i szczegółów.

Łuk 10:1-12
.
1. A potem Pan wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu i rozesłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejsca, do którego sam miał przyjść.

2. I mówił im: Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, aby wysłał robotników na swoje żniwo.

3. Idźcie! Oto posyłam was jak baranki między wilki.

4. Nie noście ze sobą sakiewki ani torby, ani obuwia. Nikogo też w drodze nie pozdrawiajcie.

5. A gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi.

6. Jeśli tam będzie syn pokoju, wasz pokój spocznie na nim, a jeśli nie – wróci do was.

7. W tym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają. Godny jest bowiem robotnik swojej zapłaty. Nie przenoście się z domu do domu.

8. A gdy wejdziecie do jakiegoś miasta i przyjmą was, jedzcie, co przed wami położą;

9. I uzdrawiajcie chorych, którzy w nim są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże.

10. A jeśli wejdziecie do jakiegoś miasta, a nie przyjmą was, wyjdźcie na jego ulice i mówcie:

11. Nawet pył z waszego miasta, który przylgnął do nas, strząsamy na was. Jednak wiedzcie, że przybliżyło się do was królestwo Boże.

12. A mówię wam, że w ten dzień lżej będzie Sodomie niż temu miastu.

 


Jezus został posłany przez Ojca przede wszystkim do Izraela

Łuk. 10:1 A potem Pan wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu i rozesłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejsca, do którego sam chciał przyjść.

Jezus wysłał siedemdziesięciu spośród swoich uczniów tam, gdzie sam chciał przyjść. Chodzi tutaj konkretnie o miejsca zamieszkiwane przez Żydów, dlatego nie poszli oni do takich miast jak Tyr, Sydon, Sarepta (Fenicja) itd. Aczkolwiek miasta te znajdowały się niedaleko, zamieszkiwali w nich jednak prawie wyłącznie poganie. Wysłannicy Jezusa poszli do tych do których należy usynowienie, chwała, przymierza, nadanie prawa, służba Boża i obietnice; Do których należą ojcowie i z których według ciała pochodzi Chrystus, który jest nad wszystkimi, Bóg błogosławiony na wieki. Amen. (Rzym.9:4-5)

Poszli z polecenia Pana Jezusa, zapowiadając Jego osobiste przyjście, w celu poszukiwania zaginionych owiec z domu Izraela:

Mat. 15:24 A on powiedział: Jestem posłany tylko do owiec zaginionych z domu Izraela

.


Dlaczego siedemdziesięciu?

Wielu zadaje sobie to pytanie. W dzisiejszych czasach różne odłamy, pozornie eklezjalne, zbyt wiele spekulują na temat liczb: czy to dwanaście, czy siedemdziesiąt dwa itd. Doszło na ich podstawie do powstania fałszywych doktryn, na przykład G12 (więcej tutaj) i wielu innych. Nie ma to zupełnie nic wspólnego z prawdą objawioną w Słowie Bożym.

Zobaczmy, czego Biblia uczy nas o owych Siedemdziesięciu i o związku pomiędzy nimi i Jezusem. Nie należy zapominać o tym, że służba Chrystusa podczas Jego pobytu na ziemi skierowana byla w pierwszej kolejności do Izraela. Musimy zrozumieć, że Pan narodził się pod Prawem:

Gal. 4:4 Lecz gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg posłał swego Syna, zrodzonego z kobiety, zrodzonego pod prawem.

.


Życie Jezusa zgodne z Prawem Mojżeszowym, w celu jego wypełnienia

Nie traćmy perspektywy.

  • Jezus żył i działał zgodnie z zasadami swej epoki (Prawo),
  • Jego posługa skierowana była w stronę Żydów,
  • a Jego misją było dokonanie odkupienia na Krzyżu.

W całym tym procesie Chrystus kompletnie wypełnił Prawo. On sam powiedział:

Mat. 5:17 Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić.

Zobaczmy to dokładniej: związek Chrystusa z prawem Mojżeszowym można podsumować w następujący sposób:

  • Stał się podporządkowanym Prawu (Gal. 4:4)
    .
  • Żył w doskonałym posłuszeństwie Prawu (Jan 8:46; Mat:17:5; 1 Piotra 2:21-23)
    .
  • Był On, z korzyścią dla Żydów, sługą i nauczycielem Prawa, w związku z czym oczyścił Prawo z różnego rodzaju dodatków rabinicznych, oraz sprawił, że cała jego surowość była odczuwana na przykładzie tych, którzy twierdzili, że są mu posłuszni. Jednocześnie potwierdził obietnice dane ojcom pod przymierzem Mojżesza (Rzym. 15:8)
    .
  • Przez swoje święte życie i ofiarę z samego siebie złożoną na krzyżu wypełnił całe Prawo (Hebr. 9:11-26)
    .
  • Stając się ofiarą zastępczą wziął na siebie przekleństwo Prawa, aby ci wszyscy, którzy w Niego uwierzyli, mogli dostąpić błogosławieństw zawartych w przymierzu z Abrahamem. (Gal. 3:13-14)
    .
  • Przez dokonanie dzieła odkupienia przeniósł wszystkich, którzy uwierzyli (w tym przypadku chodzi o Żydów z epoki Chrystusa), z pozycji poddanych Prawu, na pozycję dzieci Bożych. (Gal. 4:1-7)
    .
  • Przez swoją krew stał się Pośrednikiem Nowego Przymierza, w którym wszyscy trwamy i jesteśmy umocnieni. W ten sposób ustanowił Prawo Chrystusa, które stawia dużo wyższe wymagania niż Prawo Mojżeszowe (Galacjan 6:2nn). Wypełnienie tego Prawa jest możliwe jedynie przez obecność Ducha Świętego w tych wszystkich, którzy uwierzyli. (Rzym. 5:2; Hebr. 8:6-13)

Będąc przekonanymi, że służba Chrystusa, który według ciała był Żydem i jedynym człowiekiem absolutnie Sprawiedliwym, była  na ziemi służbą skierowaną w pierwszym rzędzie do Izraela, możemy powrócić do kwestii Siedemdziesięciu.
.


Królestwo Boże sprawą nadrzędną

Łuk. 10:9 …i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże.

Widzimy, że kwestia zarówno Siedemdziesięciu jak i Dwunastu ma związek z faktem, że przybliżyło się królestwo niebieskie (Mat. 4:17). Chodzi tutaj o Królestwo Mesjańskie, czyli rzeczywiste, widzialne, prawdziwe Królestwo na ziemi, zarządzane przez Izrael, jako naród wybrany przez Boga do tego właśnie celu.

Aby zrozumieć, że „Królestwo się przybliżylo” należy zajrzeć do historii aby zobaczyć, że królestwo przyszło do Izraela, by następnie odejść i później przybliżyć się znowu… itd.
.

Począwszy od góry Synaj

To było na górze Synaj, podczas pobytu Izraela na pustyni w drodze do Ziemi Obiecanej, gdzie Bóg zawarł związek przymierza ze swoim narodem, który wzbudził i podniósł z niczego. Stanley D. Toussaint pisze o tym w sposób następujący:

„Na górze Synaj Bóg przystąpił do przymierza z Izraelem (zostało ono sformalizowane w Księdze Wyjścia 24:1-8), i naród ten stał się Królestwem Bożym na ziemi, z siedzibą na terytorium Kanaanu, jako miejscu docelowym. Po raz pierwszy słowo „królestwo” zostaje użyte w Biblii aby odnieść się do królestwa Bożego (Wyjścia 19:4-6). Bóg sprawował swoją władzę nad Izraelem najpierw przez Mojżesza, później Jozuego, następnie przez sędziów…”

W późniejszym czasie Izraelici poprosili o króla spośród nich samych, na podobieństwo innych narodów. I Bóg dał im króla. Został nim Saul, który później okazał nieposłuszeństwo i został odrzucony. Następnie Bóg wybrał Dawida na króla, złożył mu niezłomne obietnice i zawarł przymierze, które nazywamy Przymierzem Dawidowym (2 Samuela 7:12-16).

2 Sam 7:16 I twój dom, i twoje królestwo będą utwierdzone na wieki przed tobą, a twój tron będzie trwał na wieki.

To była obietnica, którą Bóg złożył Dawidowi, stąd Jezus zwany był Synem Dawida, ponieważ to z linii Dawida miał narodzić się Chrystus (Mateusza 1:20). Żydzi z czasów Jezusa wiedzieli, że Mesjasz miał się narodzić z tej konkretnej linii genealogicznej (Mateusza 12:23; 21:9). Niestety, jak wszyscy wiemy, własny syn Dawida i jego następca na tronie, Salomon, pod koniec swoich dni odstąpił od wierności Bogu, a w czasach jego syna, Roboama, Królestwo zostało podzielone. Tylko Juda pozostała jakiś czas jako naród rządzony przez królów z linii Dawida. Toussaint komentuje:

„Mała Juda pozostała jako teokratyczne królestwo Boże, pomimo apostazji swoich królów i niepohamowanego bałwochwalstwa, które ciągle wzrastało.”

Ignorująca głos swoich proroków Juda w konsekwencji została odrzucona i opuszczona przez Boga, będąc również jako cały naród zabrana na wygnanie do Babilonii. W tym momencie skończyła się teokracja na ziemi i rozpoczęły się czasy pogan (Łukasza 21:24). Pierwszym pogańskim królem został Nabuchodonozor.

Pan Jezus powiedział, że Jerozolima będzie deptana, aż się wypełnią czasy pogan. Oznacza to, że nastąpi na ziemi koniec tych wszystkich rzeczy, które dzisiaj widzimy i znamy, aby dać miejsce temu, co jest nowe i wieczne (zob. Daniela 2:44). Ale idźmy po kolei.
.

Przybliżyło się Królestwo Niebieskie

Nowy Testament rozpoczyna się od przesłania Jana Chrzciciela:

Mat. 3:2 Pokutujcie, bo przybliżyło się królestwo niebieskie.

Następnie to samo przesłanie słyszymy z ust Jezusa Chrystusa (Mateusza 4:17). Zauważmy, że słowa te skierowane były do Izraela. Bóg ponownie zmiłował się nad swoim ludem wybranym. Królestwo, które przestało istnieć, zaczęło teraz powracać w związku z osobistą obecnością samego Króla. Widocznym, chociaż ulotnym przejawem Królestwa była Transfiguracja Jezusa na Górze Przemienienia w obecności Eliasza i Mojżesza oraz trzech spośród Jego uczniów (Marka 9:2-8; Łukasza 9:28-35; Mateusza 17:1-8). Góra ta znajduje się w Izraelu.

Królestwo mogłoby utrwalić się w domu Izraela tylko wtedy, gdyby Izrael z Jerozolimą włącznie przystąpił do pokuty: Pokutujcie, przybliżyło się bowiem królestwo niebieskie. (Mat. 4:17). A zatem zatrzymaliśmy się w momencie, gdy Królestwo przybliżyło się do Izraela. W czasach Jezusa, pomimo tego, że Izrael znajdował się pod panowaniem rzymskim, miał swoją świątynię, a Królestwo Niebieskie przybliżyło się, ponieważ przybył Król.

Jan 1:9,11 9 Ten był tą prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat. 11 Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli

Dlatego, przez krótki okres czasu Izrael miał okazję przyjąć to Królestwo z ręki Jezusa z Nazaretu. Znajomość tych rzeczy pomoże nam zrozumieć, dlaczego Jezus wybrał spośród swoich uczniów najpierw dwunastu, a później siedemdziesięciu, ponieważ liczby te mają ścisły związek z teokracją, dotyczą bowiem Królestwa Mesjańskiego.

Powróćmy zatem do głównego tematu, którym jest kwestia Siedemdziesięciu.
.


Siedemdziesięciu Mojżesza

Pamiętajmy, że było siedemdziesięciu starszych, których Mojżesz wybrał z polecenia Boga jako swoich przedstawicieli. Czytamy w Słowie Bożym:

Liczb 11:16,24,25 I Pan powiedział do Mojżesza: Zbierz mi siedemdziesięciu mężczyzn spośród starszych Izraela, o których wiesz, że są starszymi ludu oraz jego przełożonymi, przyprowadź ich do Namiotu Zgromadzenia i niech tam staną wraz z tobą… Mojżesz wyszedł więc i opowiedział ludowi słowa Pana. Następnie zebrał siedemdziesięciu mężczyzn spośród starszych ludu i postawił ich wokół namiotu. Wtedy Pan zstąpił w obłoku i przemówił do niego. Potem wziął z ducha, który był na nim, i dał go siedemdziesięciu starszym. A gdy spoczął na nich duch prorokowali i nie przestawali.

.

Namaszczenie udzielone przez Pomazańca

Ciekawą rzeczą jest, że Bóg wziął z Ducha, którego miał Mojżesz i dał go siedemdziesięciu starszym! Siedemdziesięciu wybranych przez Mojżesza miało być, jeśli tak można powiedzieć, jego replikami, w tym wypadku w celu zarządzania całym ludem.

To samo miało miejsce, jeśli chodzi o Jezusa i Jego Siedemdziesięciu którym, jak poprzednio dwunastu apostołom dał im moc i władzę nad wszystkimi demonami i moc, aby uzdrawiali choroby. (Łuk. 9:1). Misja Siedemdziesięciu Chrystusa polegała na zapowiadaniu Królestwa Niebieskiego, które się przybliżyło do Izraela, a fakt ten potwierdzały towarzyszące znaki i cuda. Tylko Chrystus, tylko Król, mógł dać im tę moc i władzę.

Liczba dokładnie siedemdziesięciu w powiązaniu z Królestwem

Liczba siedemdziesięciu jest ściśle związana z Królestwem, które przybliżyło się do Izraela. W komentarzu Matthew Henry’ego czytamy:

„Spójrzmy najpierw na liczbę: było ich siedemdziesięciu. Tak jak przy wyborze Dwunastu, gdzie jak się wydaje, Chrystus miał na uwadze dwunastu patriarchów Izraela, dwanaście plemion i dwunastu naczelników tych plemion, również w tym przypadku wydaje się, że chodzi o podobieństwo do siedemdziesięciu starszych Izraela.”

Widzimy zatem, że zarówno w przypadku Mojżesza (na wyraźne polecenie Boga), jak i w przypadku Chrystusa, chodziło o kwestię narodu żydowskiego, a zasada numeryczna związana z rządem teokratycznym nie ma zastosowania do Kościoła który składa się wyłącznie z braci (Mat. 23:8), gdzie wszyscy posiadają jednakową pozycję i nie ma rządzonych ani rządzących innymi braćmi. Oczywiście nie mówimy tutaj o autorytecie duchowym, który w zborze lokalnym posiadają pastorzy lub starsi zboru.

Dlatego jakikolwiek człowiek, który wynosi się ponad innych jako lider „chrześcijański” i tworzy hierarchię na bazie „swoich dwunastu” lub „swoich siedemdziesięciu” (czy też siedemdziesięciu dwóch), jest zwodzicielem.

Dla przypomnienia i podsumowania:

  • Jezus został posłany przez Ojca do Izraela a nie do narodów pogańskich
  • Dlatego należy rozumieć kwestię Siedemdziesięciu w kontekście żydowskim a nie pogańskim, ponieważ Kościół wówczas jeszcze nie istniał
    .
  • Życie i posługa Jezusa miały ścisły związek z Prawem Mojżeszowym
    .
  • Królestwo przybliżyło się do Izraela, dlatego służba Siedemdziesięciu była w zgodzie z zasadami jakimi charakteryzuje się Królestwo obiecane Izraelowi
    .
  • Zarówno działalność Mojżesza jak i Chrystusa kierowane były do narodu żydowskiego
    .
  • Dlatego „siedemdziesiąt” jest zasadą liczbową związaną z rządem teokratycznym, w odniesieniu do Izraela.

Mając to wszystko na uwadze i rozumiejąc właściwie fragmenty Pisma dotyczące Siedemdziesięciu, będziemy kontynuować i rozszerzać ten temat w drugiej części artykułu.

SOLI DEO GLORIA


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email