Problem Wielkanocy

Czym jest Wielkanoc?

Rzym. 8:11 A jeśli Duch tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, mieszka w was, ten, który wskrzesił Chrystusa z martwych, ożywi i wasze śmiertelne ciała przez swego Ducha, który w was mieszka.

Wielkanoc to czas, gdy wspominamy śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa. Wskrzeszenie leży w samym sercu wiary i nadziei chrześcijanina. Jeśli bowiem nie ma zmartwychwstania daremna jest wasza wiara i nadal jesteście w swoich grzechach (1 Kor. 15:17) a my sami jesteśmy fałszywymi świadkami Boga, bo świadczyliśmy o Bogu, że wskrzesił Chrystusa, którego nie wskrzesił (1 Kor. 15:15). Jeśli jednak Chrystus został wskrzeszony do życia, my będziemy wskrzeszeni razem z Nim A Bóg i Pana wskrzesił, i nas wskrzesi swoją mocą (1 Kor. 6:14).

Doktrynalnie rzecz ujmując nikt wyznający prawowierne chrześcijaństwo nie miał nigdy wąpliwości co do tego, że Chrystus został wskrzeszony w niedzielę czyli po szabacie.

Historycznie rzecz ujmując osią niezgody była kwestia: który dzień ważniejszy – piątek i śmierć Chrystusa, czy też niedziela i Jego zmartwychwstanie?

W artykule wskazane zostaną biblijne dowody na piątek jako dzień śmierci Pańskiej i niedzielę jako dzień zmartwychwstania oraz argumenty środowiska związanego z Apostołem Janem przemawiającymi na korzyść istotności piątku. Przeciwstawione im zostały kontrargumenty całego pozostałego Kościoła Chrześcijańskiego, który nacisk kładł na niedzielę.

(więcej…)

Bóg, czy też bóg tego świata?

2 Kor. 4:3-4
.
3. A jeśli nasza ewangelia jest zakryta, to jest zakryta dla tych, którzy giną;

4. W których bóg tego świata zaślepił umysły, w niewierzących, aby nie świeciła im światłość chwalebnej ewangelii Chrystusa, który jest obrazem Boga.

Ciągłość interpretacji?

Zdecydowana większość tłumaczeń Pisma Świętego w wersie 4 będzie używać zwrotu bóg tego świata prowadząc czytelnika do konkluzji, że to szatan zaślepia umysły niewierzących. I jeśliby przedstawić inną możliwość tłumaczenia, tj. Bóg tego świata, zdaje się że większość osób czytających Biblię doznałoby szoku. Czy jednak zawsze tłumaczono ten fragment w sposób jak czynione jest to współcześnie?

Odpowiedź brzmi NIE.

(więcej…)

Wykład XVIII – historia herezji: marcjonizm

Osoba heretyka

Marcjon z Synope (gr. Μαρκίων Σινώπης Markion Zinopes) był synem biskupa Pontu, żył w latach 85 – 160 a.d. i prawdopodobnie zajmował się żeglarstwem. Swoją zwodzicielską działalność rozpoczął ok. 144 a.d. zatem w czasach takich Ojców Kościoła jak:

  • Polikarp ze Smyrny (69 – 155 a. d.)
  • Ireneusz z Lyonu (130 – 202 a.d.)
  • Justyn Męczennik (100 – 165 a.d.)
  • Klemens Aleksandryjski (150 – 215 a.d.)
  • Tertulian (160 – 240 a.d.)
  • Atenagoras z Aten (133 – 190 a.d.)

(więcej…)

Wykład XVIII – List do Diogneta

Rys historyczny

List „μαθετες mathetes” – uczniów – do Diogneta (gr. Πρὸς Διόγνητον Ἐπιστολή Pros Diogneton Epistole) jest przykładem chrześcijańskiej apologetyki, pism broniących chrześcijaństwa przed jego oskarżycielami. Grecki pisarz i odbiorca nie są znani; szacunki datowania oparte na języku i innych dowodach tekstowych wskazują na 130 – 200 a.d. co sprawia, że że jest to jeden z pierwszych przykładów literatury apologetycznej.

Jednym z możliwych odbiorców listu mógł być Diognet, nauczyciel Marka Aureliusza, cesarza rzymskiego w latach 161 – 180 a.d.

(więcej…)

Ireneusz z Lyonu kontra doktryna rzeczywistej obecności

Centrum katolickiego systemu

Doktryna rzeczywistej obecności jest prawdopodobnie najważniejszą doktryną dla dzisiejszych katolików, ponieważ jest jądrem katolickiej mszy. Doktryna podkreśla, że ​​eucharystyczne elementy chleba i wina stają się uwielbionym ciałem i krwią Chrystusa, gdy tylko zostaną pobłogosławione przez kapłana. Doktryna dalej twierdzi, że substancja chleba i wina nie jest już obecna i pozostają tylko rzeczy uboczne (cechy lub wygląd). Tak więc nazwa wywodząca się z wyjaśnienia staje się przeistoczeniem (transsubstancjacja – zmiana substancji). Jest to wiara, która zmusza pobożnych katolików do czczenia chleba eucharystycznego (umieszczonego w monstrancji w celu adoracji), ponieważ wierzą, że chleb jest uwielbionym Chrystusem.

Doktryna twierdzi również, że podczas ostatniej wieczerzy, w której Jezus ustanowił pamiątkę Jego Męki, chleb, po pobłogosławieniu przez Jezusa, stał się dosłownie Jego uwielbionym ciałem. Istnieje bardzo poważny problem z tym twierdzeniem – mianowicie Jezus nie był jeszcze uwielbiony, gdy dzielił się posiłkiem paschalnym ze Swoimi uczniami. Dowód tego znajduje się wyraźnie w dwóch miejscach,

Jan 7:39 A to mówił o Duchu, którego mieli otrzymać wierzący w niego. Duch Święty bowiem jeszcze nie był dany, ponieważ Jezus nie został jeszcze uwielbiony.
.
Jan 17:5. A teraz ty, Ojcze, uwielbij mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u ciebie, zanim powstał świat.

Doktryna nie ma sensu dziś i nie miała sensu 2000 lat temu, a idea ta była niespotykana we wczesnym Kościele.

(więcej…)

Wykład XVII – historia herezji: gnostycyzm

Bezcielesny Chrsytus gnostycyzmu

1 Jana 4:1-4 1 Umiłowani, nie wierzcie każdemu duchowi, ale badajcie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków wyszło na świat. 2 Po tym poznacie Ducha Bożego: każdy duch, który wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, jest z Boga. 3 Każdy zaś duch, który nie wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, nie jest z Boga. Jest to duch antychrysta, o którym słyszeliście, że nadchodzi, i już teraz jest na świecie.

Apostoł Jan nauczał, że każdy kto zaprzecza, iż Chrystus przyszedł w ciele i to dosłownie, jest fałszywym prorokiem. Nauki jakie Apostoł refutował były doketyzm oraz gnostycyzm. zaprzeczającewcieleniu Boga w osobie Jezusa. Odrzucenie wcielenia to odrzucenie ewangelii która naucza o rzeczywistej śmierci Mesjasza jako owcy ofiarnej czyli ofiary zastępczej w miejsce wybranych do zbawienia grzeszników. Zadośćuczynienie wymagało rzeczywistej śmierci ciała, nie iluzorycznej. Również Chrystus aby móc sprawować rolę pośrednika między Bogiem a ludźmi musiał przyjąć na siebie drugą rzeczywistą i ludzką naturę.

(więcej…)

501 lat Reformacji

Czym w istocie była reformacja, zapoczątkowana przez Marcina Lutra, a kontynuowana przez tysiące znanych i anonimowych głosicieli Słowa Bożego?

Jest prawdą stwierdzenie, że była odkryciem na nowo Słowa Bożego i podstawowego przesłania Ewangelii, które mówi, że tylko ofiara Chrystusa jest w stanie zakryć nasze grzechy, że ofiara ta jest ona wystarczająca i nic do niej dodawać nie można bez uszczerbku dla chwały Boga.

(więcej…)

Wiara pierwszego Kościoła Apostolskiego

Drogi czytelniku.

Poniższe zestawienie cytatów Ojców Apostolskich i Ojców Kościoła stanowi przegląd wiary pierwszego, Apostolskiego Kościoła, który ustanowił Pan Jezus Chrystus. Na przestrzeni pierwszych IV wieków zauważymy, że powszechną była wiara w:

  • Boskość Chrystusa
  • Chrystusa jako jedynego Pośrednika
  • Jedność Boskiej istoty Ojca i Syna
  • Podwójną naturę Chrystusa: prawdziwie Boską i prawdziwie ludzką
  • Usprawiedliwienie wyłącznie z wiary
  • Pismo jako jedyne źródło wiary i praktyki
  • Grzeszność Marii
  • Grzeszność oddawania czci obrazom

Jest to wiara odpowiadająca dogmatom Reformacji.

(więcej…)

Wykład XVI – historia herezji: doketyzm

Definicja

Gr. δοκεῖν dokeinwydawać się, mniemać, przypuszczać – herezja chrystologiczna (powstała w II w., jej korzenie sięgają do I w.), która nie atakowała Boskiej natury lecz kwestionowała fizyczność Chrystusa. Herezja ta zakładała, że fenomen Jezusa, jego historyczne i cielesne istnienie, a przede wszystkim ludzka postać, były jedynie pozorem bez żadnej prawdziwej rzeczywistości. Ogólnie przyjmowano, że Jezus wydawał się jedynie człowiekiem, a jego ludzka forma była iluzją.


.
(więcej…)

Jezioro ogniste: Od Jezusa, przez Ojców Kościoła, do współczesności

Mat. 26:24 Syn Człowieczy odchodzi, jak jest o nim napisane, ale biada człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany! Lepiej byłoby dla tego człowieka, aby się nie urodził.

Egzystencjonalne pytanie

Kiedy Judasz był już gotów sprzedać swojego Mistrza i szatan wstąpił w jego serce Chrystus Pan, ciągle nazywając go przyjacielem (aby wypełniły się Pisma, por. Psalm 41:9) wiedząc o zdradzie wygłosił poważne ostrzeżenie o konsekwencji tego czynu. I zawarł w nim bardzo istotne sformułowanie, a mianowicie

biada (temu) człowiekowi… lepiej byłoby dla tego człowieka aby się nie urodził.

Tą jedną krótką wypowiedzią poruszył najważniejsze zagadnienie natury metafizycznej. Odniósł się do natury bytu, do istoty życia i śmierci dając do zrozumienia, że pośmiertna rzeczywistość jaka czekała Judasza będzie wiecznym horrorem.

(więcej…)

Wykład XV – historia herezji: judaizatorzy i ebionici

Obszar studium

Zajmiemy się starożytnymi błędami, które zaczęły się rozwijać w II i III wieku, choć korzenie niektórych z nich sięgają jeszcze do I wieku. Studium historii Kościoła jest istotne nie tylko ze względu na przekazywaną prawdę ale również z powodu herezji, które się w Kościele rozwijały, ponieważ ich znajomość umożliwi wykrycie ich współczesnych wersji a także ułatwi polemikę.
.

Ostrzeżenia zawarte w Piśmie

Chrystus ostrzegał, że fałszywi prorocy pojawią się w Kościele

Mat. 7:15-16 15 Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, ale wewnątrz są drapieżnymi wilkami. 16 Po ich owocach poznacie ich. Czy zbierają winogrona z cierni albo z ostu figi?

(więcej…)

Ojcowie Kościoła o pochwyceniu

Obj. 3:10 Ponieważ zachowałeś słowo mojej cierpliwości, ja też zachowam cię od (τηρήσω ἐκ) godziny próby, która przyjdzie na cały świat (οἰκουμένης oikoumenes) , aby doświadczyć mieszkańców ziemi.

Godzina próby dla całego świata

τηρήσω ἐκuratować przed
οἰκουμένη oikoumene – zamieszkany świat, ludzie żyjący na całym zamieszkanym globie

Godzina wielkiej próby, jaka  przyjdzie na cały świat odnosi się do Wielkiego Ucisku, siedmioletniego okresu przed ustanowieniem ziemskiego królestwa Chrystusa. Czas ten będzie się charakteryzował wylaniem Bożego gniewu w sądach wyrażonych poprzez pieczęcie, trąby i czasze. Druga połowa tego okresu nazywana jest „Wielkim Uciskiem”.  Będzie to wydarzenie na skale globalną, dotknie każdego człowieka, który zamieszkuje na planecie Ziemia z wyłączeniem zachowanych, którzy w tym czasie nie będą mieszkańcami ziemi.

(więcej…)

Wykład XIV – Didache

Rys historyczny

Pełny tytuł dzieła to Nauczanie Pana do narodów przekazane przez dwunastu apostołów. Po grecku brzmi: διδαχ κυρίου δι τν δώδεκα ποστόλων τος θνεσιν (didache kuriou dia ton dodeka apostolon tois ethnesin).

Jest jednym z pism wczesnochrześcijańskich; być może sięga do czasów, w których zostały napisane ewangelie. Dzieło było przedmiotem wielkiej czci, w pewnym okresie Kościoła odczytywana wraz z Listami. Jest to podsumowanie i synteza nauki apostolskiej.

(więcej…)

Wykład XIII – List Barnaby

Rys historyczny

List Barnaby, (gr. Βαρναβα επιστολη, łac. Epistula Barnabae), a raczej pseudo-Barnaby – powstał pomiędzy 70 a.d. (zawiera wzmiankę o zburzeniu Świątyni Jerozolimskiej) a 200 a.d. (gdyż wspomina go Klemens z Aleksandrii), przyjmuje się, że napisany został około roku 130 w Aleksandrii Egipskiej.

Jego twórcą nie jest biblijny Barnaba. Ma wielce alegoryczny charakter, związany z alegoryczną metodą interpretowania Pisma przez Żydów Aleksandryjskich.

Oddala Chrześcijaństwo od Judaizmu, szczególnie w odniesieniu do Prawa Mojżeszowego.

(więcej…)

Wykład XII – Pasterz Hermasa

Rys historyczny

Pasterz Hermasa – (gr. Ποιμήν Poimen, łac.: Pastor) – wczesnochrześcijańskie dzieło literackie w języku greckim, napisany w Rzymie w połowie II wieku. Niektórzy uczeni klasyfikują je jako apokalispę apokryfów Nowego Testamentu, a to z powodu apokaliptycznego stylu przepełnionego alegoriami i symbolami. Najlepszym sposobem rozumienia tego dzieła jest przyrównanie go do Wędrówki Pielgrzyma.

Hermas urodził się jako niewolnik. Później został sprzedany rzymskiej chrześcijance o imieniu Rhode, która go wyzwoliła i prawdopodobnie dzięki niej stał się on chrześcijaninem. Zajmował się kupiectwem i rolnictwem, dochodząc do znacznego majątku. Jego żona była kobietą kłótliwą, a dzieci podczas prześladowań zaparły się wiary chrześcijańskiej. Ponadto władze rzymskie skonfiskowały cały jego majątek.

(więcej…)

Orygenes a interpretacja skały z Mat. 16:18

Życiorys

Orygenes (A.D. 185—253/254) był głową katecheckiej szkoły w Aleksandrii w czasach pierwszej połowy III wieku. Był człowiekiem olbrzymiego intelektu i był zdecydowanie najbardziej płodnym pisarzem wieku patrystycznego. Euzebiusz stwierdza, że jego pisma są numerowane w liczbie blisko sześciu tysięcy. Został nazwany największym uczonym chrześcijańskiego antyku. Miał ogromny wpływ na ojców zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie w kolejnych stuleciach.
.

Interpretacja skały

Orygenes jest pierwszym ojcem kościoła, który dał szczegółową ekspozycję znaczenia skały Mateusza 16:18. Jego interpretacja stała się normatywna dla ojców wschodnich i dla wielu na Zachodzie. Oprócz konkretnego fragmentu Mateusza 16 stwierdza, że Piotr jest skałą:

Spójrzcie na wielki fundament tego Kościoła i na bardzo solidną skałę, na której Chrystus założył Kościół. Dlatego Pan mówi: „Niewielka wiara, czemu wątpiłaś?” (Exodus, Homilia 5.4. cytowane przez Karlfried Froehlich, Formy interpretowania Matuesza 16:13-18 w łaciśnskim średniowieczu , Rozprawa (Tubingen, 1963), s. 100).

Ale podobnie jak Tertullian nie miał na myśli tego w sensie rzymskokatolickim.

(więcej…)

Ojcowie Kościoła a Sola Scriptura

Sola Scriptura to nowa nauka?

Pytanie: Zdecydowanie trzymasz się zasady Sola Scriptura (jedynie Pismo). Nauczanie to jest stosunkowo nowe, nie można go znaleźć nigdzie w historii chrześcijaństwa aż do reformacji protestanckiej w XVI wieku. Byłbym bardzo wdzięczny, gdybyś mógł mi pokazać, dlaczego uwierzyłbyś w tak błędne nauczanie.

Odpowiedź: Zasada Sola Scriptura – Pismo Święte jest jedyną nieomylną zasadą wiary dla Kościoła – nie jest ani nowa, ani błędna. Wręcz przeciwnie, Ojcowie Kościoła świadczą, że oni również podtrzymywali Pismo jako wystarczającą i autorytatywną skarbnicę Boskiego objawienia.

(więcej…)

Wykład XI – Papiasz z Hierapolis

Życiorys

Starszy brat zboru w Hierapolis w Azji Mniejszej, jeden z Ojców Apostolskich, żyjący w latach 70 a.d. – 135 a.d., męczennik. Irenaeus z Lyonu nazywa Papiasa uczniem Apostoła Jana, człowiekiem dawnych czasów i słuchaczem Apostołów, oraz towarzyszem Polikarpa ze Smyrny. Istnieją podstawy do przypuszczeń, iż Papias poniósł męczeńską śmierć wraz ze św. Polikarpem ze Smyrny. Data jego śmierci byłaby wówczas późniejsza tzn. ok. 155 a.d.

(więcej…)

Wczesnochrześcijańska Sola Scriptura

Sola Scriptura

Jest fundamentem wiary chrześcijańskiej. Na tym fundamencie stoją pozostałe jej filary: Sola Gratia, Sola Fide, Solus Christus oraz Soli Deo Gloria. Chrześcijanie wierzą, że są zbawieni tylko z łaski, jedynie przez wiarę, jedynym sprawcą zbawienia i jego jedynym dokończycielem jest Osoba Chrystusa, a chwała należna jest tylko Bogu.

Chrześcijanie nie wierzą, że wiarę należy budować w oparciu o wiarę oraz tradycję, nowe objawienia, sny i wizje. Chrześcijanie nie wierzą, że zbawienie to Boża łaska i ludzkie uczynkiChrześcijanie nie oddają czci Bogu oraz zmarłym ludziom jak Maria, święci czy też aniołowie.

Ojcowie Kościoła potwierdzają zasadę Sola Scriptura – Pismo jedynie. Za jedyne źródło prawdy odnośnie wiary i praktyki uznawali oni Pismo a nie tradycję czy decyzje Świętego Magisterium. To dowodzi, że nie byli oni wyznawcami Rzymskiej doktryny Sola Ecclesia (kościół jedynie), tak wielce hołubionej przez Watykan. To dowodzi również, że nie byli oni papisatmi, a w konsekwencji, że nie byli Rzymskimi-katolikami.

(więcej…)

Wykład X – Ignacy z Antiochii

Życiorys

Zwany Theoforem greck. Θεοφορος (niosący Boga), ur. ok. 30, zmarł śmiercią męczeńską ok. 98-117 roku w Rzymie, był starszym bratem kościoła Antiochii Syryjskiej, uczniem Apostoła Jana i przyjacielem Polikarpa.

  • Według tradycji kościoła, gdy Piotr przebywał w Antiochii ustanowił Ignacego starszym bratem zboru.
    .
  • Autor przynajmniej siedmiu listów do różnych zborów, część z nich napisana została w oczekiwaniu na egzekucję w Rzymie.
    .
  • Zmarł zamordowany w Koloseum. Niektóre źródła podają, że zabito go pod koniec panowania cesarza Trajana, inne że pod koniec panowania Domitiusa.

(więcej…)