Do czego przeznaczył nas Bóg?

1 Tes. 5:9 Gdyż Bóg nie przeznaczył nas na gniew, lecz abyśmy otrzymali zbawienie przez naszego Pana Jezusa Chrystusa;

Ostrożnie z tym zbawieniem

Po nabożeństwie i mojej usłudze, usłyszałem m. in. od jednego Brata: „…z tym «nieutraceniem zbawienia», to trzeba ostrożnie …”. Zabrzmiało to trochę jak zarzut. Następnie dowiedziałem się, że taka nauka, to nic innego jak – „ewangelia sukcesu”. Zarzucono mi coś, czego jestem od jakiegoś czasu – śmiertelnym wrogiem. Między innymi mój blog jest tego wyrazem. Długo rozmawiałem na ten temat i inne tematy także, z Braćmi i Siostrami tego Zboru. Oczywiście w duchu braterskim. Cały tydzień (do dnia publikacji tych refleksji) – rozważałem to w swoim sercu przed Panem, jako moje doświadczenie. I tym, pragnę się jeszcze podzielić.

(więcej…)

Doktryna spiracji, czyli procesja Ducha Świętego

Znaczenie terminu

Termin spiracja” oznacza  tchnąć  i został wprowadzony przez Kościół łaciński dla określenia sposobu procesji Ducha Święteg, kiedy nasz Pan przekazał Ducha Świętego swoim uczniom, Jan 20:22 tchnął na nich i powiedział: Weźcie Ducha Świętego.

W dalszej części artykułu zostaną przedstawione argumenty o spiracji Ducha Świętego tak od Ojca jak i od Syna. Tym samym potwierdzone zostaną

  • Boskość i wieczność Ducha Świętego
  • Boskość i wieczność Syna
  • Odrębność osób Ojca, Syna i Ducha Świętego
  • Trynitarne zrozumienie istoty Boga

(więcej…)

Dzisiejsi bohaterowie wiary

Gal. 2:4-5 4 z powodu wprowadzonych fałszywych braci, którzy się wkradli, aby wyszpiegować naszą wolność, jaką mamy w Chrystusie Jezusie, aby nas zniewolić. 5 Nie ustąpiliśmy im ani na chwilę i nie poddaliśmy się, aby pozostała wśród was prawda ewangelii.Nie ustąpiliśmy im ani na chwilę i nie poddaliśmy się, aby pozostała wśród was prawda ewangelii.

Zagrożenia dla prawdy Słowa

Dzisiejsi „Bohaterowie Wiary”, to każdy z nas (jak i całe zbory) – świadczący indywidualnie, że pokłada całkowite zaufanie w Boże obietnice;

  • w łasce zbawienia z wiary
  • w wolności od panowania grzechu w naszym nowym życiu
  • w pragnieniu do przestrzegania Ewangelii, jako woli Bożej

W głoszeniu Dobrej Nowiny dziś, często mamy do czynienia z trzema – głównymi grupami zwiedzionych (oszukanych) ludzi w Bożym przekazie:

  1. niewierzący w Boskość Chrystusa
  2. wierzący w Boskość Chrystusa, ale mający nauki wykraczające poza Ewangelię Chrystusa
  3. przyjmujący innego ducha

Symbolicznie i skrótowo uważam, można im odpowiedzieć tak:

Kto nie ma w sercu nauki o Jezusie Chrystusie, jako Bogu i Zbawicielu, to znaczy, że nie ma nic; a kto pragnie należeć do Chrystusa – Ewangelii Jego przestrzegać będzie!
.
(więcej…)

Miłość braterska w działaniu – egzegeza listu do Filemona

Okoliczności powstania Listu

Dzisiaj chciałbym zacząć krótką rozprawkę na temat Listu Św. Pawła do Filemona. List ten został napisany między 60-62 r naszej ery kiedy Paweł był w więzieniu. Od  Filemona uciekł niewolnik o imieniu Onezym, który przypadkowo trafił do Rzymu. Paweł go napotkał na swojej drodze i dowiedział się czyim był niewolnikiem. Przy okazji Paweł spowodował, za sprawą Ducha Świętego, że Onezym się nawrócił.

Teraz chciałbym po kolei omówić poszczególne wersety tego listu.

(więcej…)

Jak kochający święty Bóg może nakazać zabijanie dzieci?

4 Mojż. 31:17 Zabijcie więc teraz wszystkich chłopców spośród dzieci, zabijcie też każdą kobietę, która obcowała z mężczyzną

Pytanie

Z 4 Mojż. 31:17 pojmuję dlaczego oszczędzanie tylko dziewiczych kobiet ma jakiś sens w kontekście, ale zabijanie maluczkich? Co się tam dzieje? Mogę sobie wyobrazić, że tak jak wiele rzeczy, raportowanie wydarzenia to nie to samo, co aprobowanie go. Czy Mojżesz posuwa się za daleko? Ale znowu, w kontekście Pan wydaje się być cytowany w otaczających tekstach jako dający wskazówki dotyczące użycia i podziału łupów. Chociaż wydaje się, że powiedziałby nie zabijajcie dzieci. Co mamy z tym zrobić?

(więcej…)

Wiara i miłość a Kościół

Kol. 1:4 Odkąd usłyszeliśmy o waszej wierze w Chrystusa Jezusa i o miłości względem wszystkich świętych;

Odkąd usłyszeliśmy

Tekst dowodzi, że Paweł nigdy wcześniej nie odwiedzał Kolosów a jego wiedza dotycząca tamtejszego kościoła bierze się prawdopodobnie od Epafrasa, współpracownika Pawła,  który założył tam lokalny zbór. Epafras w czasie pisania Listu znajdował się przy Pawle (rok 60 – 62 a.d.).

Kol. 1:7 jak też nauczyliście się od naszego umiłowanego współsługi Epafrasa, który jest wiernym sługą Chrystusa dla was;

Kol. 4:12 Pozdrawia was Epafras, który pochodzi spośród was,

Ciekawym jest, że Epafras, który założył zbór w Kolosach między 53 a 55 a.d. w momencie pisania Listu znajdował sie w więzieniu razem z Pawłem, czego dowód znajdujemy w Liście do Filemona, który był napisany dokładnie w tym samym czasie. Czytamy tam że  Epafras, (to) mój współwięzień w Chrystusie Jezusie (Filem. 1:23). Uwięzienie Epafrasa nie było związane z wielkim prześladowaniem Kościoła, które miało miejsce dopiero w 64 a.d., należy je zatem rozumieć jako element lokalnego prześladowania w Rzymie.

Samo imię Epafras jest skrótem od Epafrodyt jednak mało prawdopodobnym jest, aby był to ten sam Epafrodyt z Filip. 2:25 i 4:18, ponieważ pierwszy był więźniem, drugi wysłannikiem, zatem posiadał swobodę poruszania się (choć istnieje możliwość, że wyrok ograniczenia wolności zbliżał się właśnie ku końcowi).

Służba modlitewna nie zna zatem granic i może być sprawowana nawet z więzienia. Epafras założył zbór w Kolosach oraz nazywany jest sługą Chrystusa dla Kolosan – najwyraźniej sprawował w zborze urząd jednego z biskupów. Będąc jednak czasowo uwięziony w odległym o ponad 2 000 km Rzymie nie mógł zarządzać zborem w sposób bezpośredni. Pozostawały oczywiście listy i modlitwa jako wielka nadzieja w Bogu wszechmocnym.

(więcej…)

Bóg przeciw świniojadom

Izaj. 66:17 I ci, którzy się uświęcają i oczyszczają w środku ogrodów, jeden za drugim, którzy jedzą mięso wieprzowe oraz inną obrzydliwość, a także myszy, wszyscy razem zginą – mówi Jahwe.

Pozycja zakonolubnych fanatyków

Są na świecie ludzie, dla których Chrystus jest stworzeniem a ewangelia jest równoznaczna z obowiązkiem przestrzegania przepisów dotyczących strojów, zachowywania dni, oraz restrykcji żywieniowych. Przykładowo do wymagań tutaj zaliczać się będą .:

  • noszenie brody
  • jarmułka
  • szabas jako dzień Pański
  • zakaz spożywania wieprzowiny

Obowiązek wstrzymywania się od pokarmów nieczystych zakonolubni fanatycy znajdują chociażby w tekście Izajasza, gdzie mowa o zniszczeniu wszystkich tych, którzy spożywają świninę oraz myszy, czyli to, co zostało przez Torę zdefiniowane jako pokarm nieczysty. Tekst ten uznają za normatywny i obowiazujący po wsze czasy, zatem dotyczy on każdego ucznia Mesjasza i dziś.

Czy mają rację? Głębsza analiza historyczno-kulturowa fragmentu Izajasza obali wiarę tych, którzy w zakonie pokładają swe nadzieje.

(więcej…)

Boże zaopatrzenie duchowe i materialne

Mat. 17:24-27 A gdy przyszli do Kafarnaum, przystąpili do Piotra poborcy dwudrachmowego podatku i rzekli: Nauczyciel wasz nie płaci dwu drachm ? Rzecze Piotr: Owszem. A gdy wchodził do domu, uprzedził go Jezus, mówiąc: Jak ci się wydaje, Szymonie ? Od kogo królowie ziemi pobierają cło lub czynsz ? Od synów własnych czy od obcych ? A on rzekł: Od obcych. Na to Jezus: A zatem synowie są wolni. Ale żebyśmy ich nie zgorszyli, idź nad morze, zarzuć wędkę i weź pierwszą złowioną rybę, otwórz jej pyszczek, a znajdziesz stater; tego zabierz i daj im za mnie i za siebie

Wola Boża w naszym życiu

W tym fragmencie Słowa Bożego odnajdujemy dwa przykłady woli Bożej, którą mamy kierować się w życiu, jako ludzie nawróceni biblijnie do Boga.

(więcej…)

Czy uzdrowienie należy się chrześcijaninowi jak psu miska?

Uzdrowienie w pakiecie zbawienia

Chciałbym poruszyć temat, który jest kontrowersyjny w dzisiejszych kościołach ewangelicznych i nie tylko. Jest to ruch, który kładzie nacisk na to, że nam, którzy wierzymy w Chrystusa, uzdrowienie należy się jak przysłowiowa miska psu, podobnie zresztą i pieniądze.

Ruch ten wierzy, że jako wierzący w Chrystusie mamy dostęp do błogosławieństw, że możemy czerpać uzdrowienie i bogactwo finansowe, że Chrystus nam to gwarantuje poprzez swoją łaskę. Pogląd ten głoszą różne kościoły charyzmatyczne i zielonoświątkowe. Niestety, nie ma on poparcia w Piśmie Świętym co postaram się udowodnić.

Najpierw chciałbym podać wersety jakie zwolennicy tego poglądu cytują aby uzasadnić swoje racje.

(więcej…)

Narodziny nowego kapłaństwa

Hebr. 13:9-15 9 Nie dajcie się zwieść rozmaitym i obcym naukom. Dobrze jest bowiem umacniać serce łaską, a nie pokarmami, co nie przyniosły pożytku tym, którzy się nimi zajmowali. 10 Mamy ołtarz, z którego nie mają prawa spożywać ci, którzy służą przybytkowi. 11 Ciała bowiem tych zwierząt, których krew najwyższy kapłan wnosi do Najświętszego Miejsca za grzech, są spalane za obozem. 12 Dlatego i Jezus, aby uświęcić lud własną krwią, cierpiał poza bramą. 13 Wyjdźmy więc do niego poza obóz, biorąc na siebie jego pohańbienie. 14 Nie mamy tu bowiem miasta trwałego, lecz tego  rzyszłego szukamy. 15 Przez niego więc nieustannie składajmy Bogu ofiarę chwały, to jest owoc warg, które wyznają jego imię.

Wstęp

Autor Listu do Hebrajczyków, zwraca się do tych spośród potomków Izraela, którzy uwierzyli w Jezusa Chrystusa i rozpoczęli swoje nowe życie w nowej wierze, pozostawiając za sobą prawo ceremonialne Starego Testamentu i wszelkie kwestie z nim związane. Uczy ich nowej doktryny i nowych zasad, których powinni przestrzegać. Ideą przewodnią, którą autor stara się przekazać w swoim liście jest to, że wszyscy oni są teraz kapłanami w odróżnieniu od tego, co było wcześniej, gdy zależeli od innych kapłanów, powołanych na mocy Starego Paktu.

Wszyscy prawdziwie wierzący jesteśmy kapłanami, a nasze kapłaństwo o wiele przewyższa to, które zostało wprowadzone poprzez Prawo Mojżeszowe.

(więcej…)

Sola Scriptura jako jedyne źródło doktryny

2 Tes. 2:15 Dlatego, bracia, stójcie niewzruszenie i trzymajcie się przekazanych nauk, o których zostaliście pouczeni czy to przez mowę, czy przez nasz list.

Pozycja heretyków

„Sola scriptura? Zacznijmy od tego, że zasada tylko Biblia jest niezgodna z Biblią! Bo widzicie! św. Paweł w 2 Tes 2,15 stwierdził 15… Przeto, bracia stójcie niewzruszenie i trzymajcie sie tradycji, o której zostaliście pouczeni bądź żywym słowem, bądź za pośrednictwem naszego listu.”

Według rzymskich katolików należy trzymać się przede wszystkim ludzkiej, ustnie przekazywanej tradycji, następnym w kolejności jest spisane Słowo Boże.

(więcej…)

Boży plan a przyszłość Egiptu

Spełniona część proroctwa

Dzisiaj zamierzam omówić znane proroctwo z Księgi Izajasza rozdział 19. Zacznijmy od Ks. Izajasza 19:1-15:

Izaj. 19:1-15 1 Brzemię Egiptu. Oto PAN jedzie na lekkim obłoku i przybędzie do Egiptu. Zadrżą przed nim bożki Egiptu, a serce Egiptu stopnieje w jego wnętrzu. 2 Podburzę Egipcjan przeciw Egipcjanom, tak że każdy będzie walczyć przeciwko swemu bratu i każdy przeciwko swemu bliźniemu, miasto przeciwko miastu, królestwo przeciwko królestwu. 3 I osłabnie duch Egiptu, a jego zamiar obrócę wniwecz. I będą się radzić bożków i zaklinaczy, czarowników i wróżbitów. 4 I wydam Egipcjan w ręce okrutnego pana, a srogi król będzie panować nad nimi, mówi Pan, PAN zastępów. 5 I zginą wody z morza, a rzeka opadnie i wyschnie. 6 Ustaną rzeki, opadną i powysychają potoki ujęte groblami, a trzcina i sitowie powiędną. 7 Trawa przy brzegach potoków i przy ich ujściu oraz wszelki zasiew przy potokach wyschną i wyginą, i już ich nie będzie. 8 Rybacy będą się smucić, będą lamentować wszyscy, którzy w rzece zarzucają wędkę, i ci, którzy rozciągają sieci na wodzie, będą rozpaczać.9 Zawiedzeni będą też ci, którzy uprawiają wyborny len, i ci, którzy tkają sieci.10 Będą przygnębieni swoim losem wszyscy, którzy robią stawy do hodowli ryb. 11 Doprawdy, książęta Soanu są głupcami, zgłupiała rada mądrych doradców faraona. Jak możecie mówić do faraona: Jestem synem mędrców, synem starożytnych królów? 12 Gdzie teraz są twoi mędrcy? Niech ci teraz oznajmią, jeśli wiedzą, co PAN zastępów postanowił wobec Egiptu. 13 Zgłupieli książęta Soanu, zwiedzeni są książęta Nof; zwiedli Egipt naczelnicy jego rodów. 14 PAN umieścił pośród nich wypaczonego ducha, a oni sprawili, że Egipt zbłądził w każdej swojej sprawie, tak jak błądzi wymiotujący pijak. 15 I nie będzie żadnego dzieła w Egipcie, którego będą mogły dokonać głowa lub ogon, gałąź lub sitowie

Tutaj się zatrzymajmy.

(więcej…)

Cztery kroki dyscypliny kościelnej

Mat. 18:15-20 15 Jeśli twój brat zgrzeszy przeciwko tobie, idź, strofuj go sam na sam. Jeśli cię usłucha, pozyskałeś twego brata. 16 Jeśli zaś cię nie usłucha, weź ze sobą jeszcze jednego albo dwóch, aby na zeznaniu dwóch albo trzech świadków oparte było każde słowo. 17 Jeśli ich nie usłucha, powiedz kościołowi. A jeśli kościoła nie usłucha, niech będzie dla ciebie jak poganin i celnik. 18 Zaprawdę powiadam wam: Cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane i w niebie. A cokolwiek rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie. 19 Mówię wam też: Jeśli dwaj z was na ziemi będą zgodnie prosić o cokolwiek, otrzymają to od mego Ojca, który jest w niebie. 20 Gdzie bowiem dwaj albo trzej są zgromadzeni w moje imię, tam jestem pośród nich.

Gdy grzech wchodzi na scenę

Czasami chrześcijanin odejdzie od wspólnoty innych wierzących i zostanie uwikłany w grzech przez ignorancję lub umyślne nieposłuszeństwo. Wówczas niezbędnym jest aby Kościół, a szczególnie jego pasterze aktywnie starali się doprowadzić do pokuty i odnowy tego chrześcijanina. Jako pasterze trzody starsi kochają owce i są również odpowiedzialni przed Bogiem za ich dobro duchowe, w tym za wędrówkę owiec. Tak, jak w przypowieści Jezusa w Ewangelii Łukasza, kiedy wędrujący chrześcijanin prawdziwie żałuje jest to czas radości, zarówno w niebie, jak i w kościele.

(więcej…)

Ochrona i odwoływanie pastorów

Biblijna struktura zarządzania kościołem

Każdy lokalny zbór zrządzany jest przez pluralizm przywódców (ἡγέομαι hegomai, od tego słowa bierze swoje źródło ἡγεμών hegemon (por. Hebr. 13:7, 17, 24), którzy w Piśmie nazwani są także:

Powyższe trzy terminy nie określają trzech różnych urzędów w zborze lecz stanowią opis jednego i tego samego urzędu. Każdy starszy to pasterz i biskup. Jeden zbór posiada wielu przywódców, którzy są odpowiedzialni za naukę Słowa, dyscyplinę oraz zarządzają nim kolegialnie, jednak nie na zasadzie większości głosów (jak w demokracji) lecz poprzez aklamację, czyli pełną duchową zgodność.

(więcej…)

Choćbyś zmiażdżył Hunta w moździerzu tłuczkiem…

Oto ostateczny powód dla którego Dave Hunt i ludzie do niego podobni odrzucają prawdę Pisma. Jest to powód prozaiczny. Oni nie chcą słuchać tego, co jest w Piśmie objawione. Zamiast tego będą uparcie wczytywać do Świętego tekstu swoje z góry ustalone ludzkie doktryny.

Jan 6:37-40; 44

37 Wszystko, co mi daje Ojciec, przyjdzie do mnie, a tego, który przyjdzie do mnie, nie wyrzucę precz.

38 Zstąpiłem bowiem z nieba nie po to, żeby czynić swoją wolę, ale wolę tego, który mnie posłał.

39 A to jest wola Ojca, który mnie posłał, abym nie stracił nic z tego wszystkiego, co mi dał, ale abym to wskrzesił w dniu ostatecznym.

40 I to jest wola tego, który mnie posłał, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w niego, miał życie wieczne, a ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.

44 Nikt nie może przyjść do mnie, jeśli go nie pociągnie mój Ojciec, który mnie posłał. A ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.


  • Wszyscy dani Jezusowi przez Ojca przyjdą do niego bez wyjątku, wers 37
  • To co czyni Jezus jest wolą Ojca, wers 38
  • Wolą Ojca jest to, żeby nikt, kto został Chrystusowi dany przez Ojca, przez Chrystusa nie został utracony, wers 39
  • Każdy kto jest dany Synowi przez Ojca musi do Niego przyjść, nie zostanie przez Niego utracony, w konsekwencji posiada życie wieczne, wers 40
  • Wszyscy, którzy przychodzą do Syna muszą być pociągnięci przez Ojca, nikt inny nie jest tego w stanie uczynić, wers 44
  • Ojciec oddaje Synowi wybranych zanim ci do Niego przychodzą

Konkluzja: Wybrani do zbawienia napewno osiągną życie wieczne ponieważ z całą pewnością nikt się nie może oprzeć powołaniu Bożemu. Powołani do zbawienia nie są wszyscy lecz konkretna grupa ludzi. Wszyscy wybrani napewno przyjdą do Jezusa, żaden z nich nie będzie mógł się temu oprzeć. Wszyscy wybrani zostaną wskrzeszeni w dniu ostatenczym.


JW: Wierzę Dave, że ten fragment bardzo wyraźnie naucza, że ​​Ojciec dał i wybrał ludzi dla Syna, że dawanie Ojca poprzedza przyjście osoby do Chrystusa, że ​​jest to gramatycznie w tekście. Nie ma sposobu, aby argumentować, że dawanie Ojca nie następuje przed przyjściem człowieka do Chrystusa, a werset 39 mówi nam, że wolą Ojca dla Syna jest to, że z tego, co mu zostało dane, nic nie traci. Wierzę, że to dowodzi, że Jezus jest potężnym Zbawicielem, który ratuje wszystkich, których zbawia, i nie ma czegoś takiego, jak próba zbawiania. Jak rozumiesz Jana 6:37-39?

DH: Cóż, James, jak powiedziałbyś w swoich rozmowach z katolikami, mormonami lub kimkolwiek innym, musimy zrozumieć, Pismo w kontekście całego Pisma. I wierzę, że to co nam mówi, na przykład, to że są wybrani zgodnie z uprzednią wiedzą Boga, przedwiedzą Boga, przewidział, których przeznaczył i tak dalej …

(więcej…)

Kalwinizm w pigułce

Definicja doktryn łaski

Aby zobaczyć jak wspaniała prawda wszystkich doktryn łaski ukazana została w rozważanym fragmencie Pisma potrzebujemy najpierw zdefiniować czym one są.

  • Obecne od czasów Apostolskich, widoczne elementy współczesnego Kalwinizmu zawarte były tak w pismach Ojców Apostolskich jak i wczesnych Ojców Kościoła.
    .
  • Augustyn rozwinął te doktryny tak, że w 529 roku herezja Pelagianizmu została ostatecznie obalona na synodzie w Orange  a Jan Kalwin przywrócił je Kościołowi po okresie ciemnowiecza Rzymskiego katolicyzmu.
    .
  • W XII wieku doktryny te były pielęgnowane przez Waldensów, ówczesnych „protestantów” prześladowanych przez Rzymski katolicyzm.
    .
  • W XVII wieku kościół reformowany, w odpowiedzi na herezję Arminian zwanych Remonstrancją, w latach 1618 -1619 uporządkował 5 doktryn łaski nadając im nazwy tak, aby utworzyły akronim TULIP.

T otalna deprawacja – nikt nie jest w stanie przyjść z własnej woli do Boga
U silna i bezwarunkowa elekcja – Bóg wybrał do zbawienia konkretnych ludzi nie zwracając uwagi na ich zasługi czy chęci
L imitowane odkupienie – zbawieni zostali tylko wybrani do tego
I  nieodparta łaska – wszyscy będący w Bożym planie  zostaną efektywnie zbawieni
P rzetrwanie świętych – wszyscy, którzy zostali zbawieni nigdy wiary nie utracą, przez to mają pewność osiągnięcia celu zbawienia, społeczności z Bogiem

Jeden urywek Pisma zawiera odniesienie do wszystkich powyższych doktryn. Jest nim tekst 1 i 2 rozdziału Listu do Efezjan.

(więcej…)

Wyzwania interpretacji listu do Hebrajczyków

 

Adresaci Listu do Hebrajczyków

Komentarz MacArthura do Nowego Testamentu w doskonały sposób wyjaśnia problematykę interpretacji listu do Hebrajczyków.

„Odpowiednia interpretacja tego Listu wymaga uznania, że został on napisany do trzech różnych grup Żydów:

  1. Wierzących;
  2. Niewierzących, którzy intelektualnie pojęli ewangelię;
  3. Niewierzących, na których ewangelia i osoba Chrystusa wywarły duże wrażenie, lecz którzy w związku z tym, nie doszli do żadnych wniosków.

Nieświadomość istnienia tych trzech grup odbiorców prowadzi do interpretacji Listu, która jest niezgodna z resztą Pisma Świętego.

(więcej…)

Czy Stary Testament naucza nienawidzić swoich wrogów?

Spójność nauki

Nie, Stary Testament nigdy nie naucza nienawidzić naszych wrogów, zresztą tak samo jak Nowy Testament. W całym Piśmie Świętym nakazano nam traktować nawet tych, którzy nas nienawidzą z godnością i współczuciem, jako mężczyzn i kobiety stworzonych na obraz Boga.

Niektórzy krytycy twierdzą jednak, że stwarza to problem z nauczaniem Jezusa, które wydaje się (jak oni twierdzą) wskazywać, że Stary Testament nauczał nienawiści wobec wrogów i że Jezus zastąpił to ściślejszą etyką miłości nawet do swoich wrogów. Podczas Jego słynnego „Kazania na Górze” Jezus wypowiada mocne słowa:

Mat. 5:43-44 43 Słyszeliście, że powiedziano: Będziesz miłował swego bliźniego, a swego nieprzyjaciela będziesz nienawidził. 44 Lecz ja wam mówię: Miłujcie waszych nieprzyjaciół, błogosławcie tym, którzy was przeklinają, dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą i módlcie się za tych, którzy wam wyrządzają zło i prześladują was;

(więcej…)

Potępiony, choć dzięki Bogu doskonały i sprawiedliwy

Teologia bólu

Istnieje w „chrześcijańskim” światku swoista teologia masochizmu soteriologicznego. Otóż chodzi o założenie, że człowiek wierzący, zbawiony, uświęcony, usprawiedliwiony z wszystkich grzechów cały czas może stracić zbawienie. Jednym z fragmentów Pisma, na jaki powołują się przedstawiciele tej doktryny jest tekst

Hebr. 10:38 A sprawiedliwy będzie żył z wiary, lecz jeśli się ktoś cofnie, moja dusza nie będzie miała w nim upodobania.

Argumentacja jest następująca

  • słowo ktoś nie występuje w tekście greckim
  • sprawiedliwy to ten, kto wierzy
  • wiara prowadzi do życia wiecznego
  • jeśli sprawiedliwy przestanie wierzyć (cofnie się) straci zbawienie, Bogu taka osoba przestanie się podobać

Zatem osoba, za którą umarł Chrystus zmazując jej wszystkie grzechy (Kol. 2:13) w tym grzech niewiary (Jan 16:8-9), kogo usprawiedliwia Bóg (Ryzm. 8:33), za kim Chrystus się wstawia (Rzym. 8:34), Duch Święty się wstawia (Rzym. 18:26), kogo Syn obiecał nie utracić lecz doprowadzić do końca zbawienia czyli do nieba (Jan 6:39), kogo wiara strzeżona jest przez moc Bożą (1 Piotra 1:5), ktoś komu została przypisana doskonała sprawiedliwość Chrystusa (Filip. 3:9) może pewnego dnia zdecydować aby nie wierzyć i przez to pójść na zatracenie.

Jest ewidentnym, że powyższa nauka ma demoniczne pochodzenie i godzi tak we wszystkie Trzy Osoby Jednego Boga jak i w Jego skończone i kompletne dzieło zbawienia.

(więcej…)