Znaczenie zanurzenia w Duchu Świętym

Prawdopodobnie żadna inna doktryna dotycząca Ducha Świętego nie stała się przyczyną tylu kontrowersji i dyskusji teologicznych co zanurzenie w Duchu Świętym. W dużej części wynika to z faktu, że następuje on równocześnie z innymi dziełami Ducha, takimi jak regeneracja, zamieszkanie i opieczętowanie.

W niektórych przypadkach zanurzenie i napełnienie Duchem Świętym następują w tym samym momencie. Doprowadziło to niektórych ekspozytorów biblijnych do nazwania obu wydarzeń synonimami. Problem w interpretacji możemy rozwiązać dokładnie analizując wszystko to, co Pismo mówi w odniesieniu do zanurzenia w Duchu Świętym. Biblia w jedenastu miejscach odnosi się do zanurzenia w Duchu Świętym, w Nowym Testamencie.


Zanurzenie w Duchu Świętym przed Pięćdziesiątnicą

Mat. 3:11 Ja was zanurzam was w wodzie ku pokucie; ten zaś, który idzie za mną, jest mocniejszy ode mnie; nie jestem godny nosić mu obuwia. On będzie was zanurzał w Duchu Świętym i w ogniu
.
Marka 1:8 Ja zanurzałem was w wodzie, ale on będzie was zanurzał w Duchu Świętym
.
Łuk. 3:16 Odpowiedział Jan wszystkim: Ja was zanurzam w wodzie, lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godny rozwiązać rzemyka u jego sandałów. On będzie was zanurzał w Duchu Świętym i w ogniu
.
Jana 1:33 A ja go nie znałem, ale ten, który mnie posłał, abym zanurzał w wodzie, powiedział do mnie: Na kogo ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego na nim, to jest ten, który zanurza w Duchu Świętym
.
Dzieje 1:5 Jan bowiem zanurzał w wodzie ale wy po niewielu dniach będziecie zanurzeni w Duchu Świętym
.
Dzieje 11:16 I przypomniałem słowo Pana, gdy powiedział: Jan zanurzał w wodzie, ale wy będziecie zanurzeni w Duchu Świętym
.
Rzym. 6:1-4 1 Cóż więc powiemy? Czy mamy trwać w grzechu, aby łaska obfitowała? 2 Nie daj Boże! My, którzy umarliśmy dla grzechu, jakże możemy jeszcze w nim żyć? 3 Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy zanurzeni w Jezusie Chrystusie, w jego śmierci zostaliśmy zanurzeni? 4 Zostaliśmy więc pogrzebani z nim przez zanurzenie w śmierci, aby jak Chrystus został wskrzeszony z martwych przez chwałę Ojca, tak żebyśmy i my postępowali w nowości życia
.
1 Kor. 12:13 Bo wszyscy w jednego Ducha zostaliśmy w jedno ciało zanurzeni, czy to Żydzi, czy Grecy, czy niewolnicy, czy wolni, i wszyscy zostaliśmy napojeni w jednego Ducha
.
Gal. 3:27 Bo wszyscy, którzy zostaliście zanurzeni w Chrystusie, przyodzialiście się w Chrystusa
.
Efez. 4:5 Jeden Pan, jedna wiara, jedno zanurzenie
.
Kol. 2:12 Pogrzebani z nim w zanurzeniu, w którym też razem z nim zostaliście wskrzeszeni przez wiarę, która jest działaniem Boga, który go wskrzesił z martwych

Badając to, co się odnosi do zanurzenia w Duchu Świętym w Ewangeliach i w Dziejach 1:5 stwierdzamy,że mówi się o tym jako o zdarzeniu, które dopiero ma nastąpić i które nie wydarzyło się nigdy wcześniej. Nie ma żadnej wzmianki o zanurzeniu w Duchu Świętym w Starym Testamencie, a wszystkie cztery Ewangelie i Dzieje 1:5 odnoszą się do niego jako do wydarzenia które będzie miało miejsce w przyszłości.

Ewangelie przedstawiają zanurzenie w Duchu Świętym jako dzieło, którego Chrystus dokona osobiście. Odniesienie do zanurzenia w ogniu tylko pozornie zdaje się nawiązywać do ukazania się Ducha Świętego w postaci języków ognia, które spoczęły na uczniach Chrystusa i co zostało odnotowane w

Dzieje 2:3-4 <Ukazały się im rozdzielone języki jakby z ognia, które spoczęły na każdym z nich. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym…>.

Jest to raczej aluzją do drugiego przyjścia Chrystusa i sądów, które w tym czasie się odbędą. Jeśli przyjrzymy się kontekstowi Mateusza 3, zobaczymy, że nie zawsze Jan zwraca się do wierzących. Mówi również do faryzeuszy z tamtej epoki, którzy starali się przypodobać Bogu, ale bez odsunięcia się od grzechu. Wielu fałszywych Żydów zginie pod koniec Wielkiego Ucisku z powodu Bożego wyroku.

Mat. 3:11-12 <…On będzie was zanurzał w Duchu Świętym i w ogniu. Ma swoje wiejadło w ręku i wyczyści swoje klepisko, i zgromadzi swoją pszenicę do spichlerza, a plewy spali w ogniu nieugaszonym.>

O zanurzeniu w ogniu wspomina też Łuk. 3:16 natomiast Marek 1:8 i Jan 1:33 milczą na ten temat.

Zanurzenie w Duchu Świętym, zanurzenie w Jezusie Chrystusie, chrzest w Duchu Świętym i zanurzenie w Ducha Świętego to synonimy.

Czasami interwencja Ducha Świętego wyrażana jest przez użycie greckiego przyimka εν en (w)- (Strong 1722) tak jak to widzimy w (Mat. 3:11; Łuk. 3:16; Jan 1:33). Z przyimkiem lub bez, jest oczywistym, że chodzi o zanurzenie, w którym Chrystus zanurza wszystkich prawdziwie wierzących w Duchu w celu oczyszczenia, odrodzenia i przez to włączenia do ciała. Niektórzy twierdzą, że jest tu mowa o zanurzeniu różniącym się od zanurzeniu wspomnianym w Dziejach i listach Apostoła Pawła. Jest to punkt widzenia z gruntu fałszywy, ponieważ zanurzenie w Duchu Świętym jest tym sam w całym Nowym Testamencie.

W każdym z przypadków zanurzenie to dokonywane jest w Ducha Świętego. Podstawa doktryny jest określona i wyrażona przez samego Jezusa Chrystusa, który wskazał różnicę pomiędzy swoim zanurzeniem wodnym, dokonanym przez Jana Chrzciciela i zanurzeniem w Duchu Świętym, którego mieli dostąpić uczniowie niedługo po Jego odejściu do nieba. Pan Jezus powiedział: <Jan bowiem zanurzał was w wodzie, ale wy po niewielu dniach będziecie zanurzeni w Duchu Świętym.> (Dzieje 1:5)
..


O błędach

W dzisiejszych czasach wszyscy prawdziwie wierzący są zanurzeni w Duchu Świętym. Z uwagi na błędy doktrynalne co do charakteru i momentu w którym zostajemy zanurzeni w Duchu Świętym, nie zawsze było uznawane za fakt, że następuje to w momencie, gdy otrzymujemy zbawienie wieczne. Jest to wyeksponowane w kluczowym wersecie dotyczącym tego tematu,

1 Kor. 12:13 Bo wszyscy przez jednego Ducha zostaliśmy zanurzeni w jedno ciało, czy to Żydzi, czy Grecy, czy niewolnicy, czy wolni, i wszyscy zostaliśmy napojeni w jednego Ducha.

W rzeczywistości zdanie to oparte jest o stronę bierną dwóch czasowników przeszłych dokonanych

Tworzenie strony biernej jest stosunkowo proste. Polega ono na zamianie miejscami podmiotu z dopełnieniem. W normalnym zdaniu podmiot wykonuje jakąś czynność i nacisk jest kładziony na sprawcę czynności, w zdaniu w stronie biernej ważniejszy jest efekt niż sprawca (zwłaszcza, gdy jest on na przykład nieznany, lub, jak wyżej, niekoniecznie chce się ujawnić).

W oryginale zdanie to nie posiada ujawnionego sprawcy, czyli podmiotu Tekst grecki mówi dosłownie εν ενι πνευματι en eni pneumatiW jednym też Duchu… my wszyscy zostaliśmy zanurzeni, abyśmy się stali jednym ciałem. Duch Święty nie zanurza w Duchu Świętym lecz czyni to podmiot domyślny czyli Jezus (Mat. 3:11, Mar. 1:8, Łuk. 3:16, Dzieje 2:33). Duch nie jest czynnym agentem, lecz pełni gramatyczną rolę dopełnienia rzeczownikowego, staje się środkiem, przez który orzeczenia o włączeniu do ciała i napełnieniu Duchem w ogóle są możliwe.

Jest tylko jedno zanurzenie w Duchu Świętym a jego uniwersalność wyraża się tym, iż Pismo Święte nie zachęca w żadnym miejscu do tego abyśmy do niego przystępowali. Jesteśmy natomiast zachęcani do bycia napełnionymi Duchem.

Efez. 5:18 A nie upijajcie się winem, w którym jest rozwiązłość, ale bądźcie napełnieni Duchem

.


Zanurzenie w Duchu w ciało Chrystusa

Człowiek wierzący zostaje zanurzony w Duchu i umieszczony w ciele Chrystusa. Poprzez zanurzenie w Duchu staje się częścią ciała Chrystusa i pozostaje w jedności z innymi prawdziwymi wierzącymi. W ten sposób wyraża się podstawowe znaczenie zanurzenia polegające na przyłączeniu i umieszczeniu wierzącego w ciele, zapoczątkowanie nowej i stałej relacji.

Ciało to, tworzone i formowane z zanurzonych w Duchu Świętym i rosnące proporcjonalnie do tego, jak są przyłączani nowi zbawieni, jest wielokrotnie wspominane w Piśmie

Dzieje 2:47 Chwaląc Boga i ciesząc się przychylnością wszystkich ludzi. A Pan dodawał kościołowi każdego dnia tych, którzy mieli być zbawieni
.
1 Kor. 6:15 Czyż nie wiecie, że wasze ciała są członkami Chrystusa? Czy więc wezmę członki Chrystusa i uczynię je członkami nierządnicy? Nie daj Boże!
.
1 Kor. 12:12-14 Jak bowiem ciało jest jedno, a członków ma wiele i wszystkie członki jednego ciała, choć jest ich wiele, są jednym ciałem, tak i Chrystus. 13 Bo wszyscy w jednego Ducha zostaliśmy zanurzeni w jedno ciało, czy to Żydzi, czy Grecy, czy niewolnicy, czy wolni, i wszyscy zostaliśmy napojeni w jednego Ducha. 14 Ciało bowiem nie jest jednym członkiem, ale wieloma
.
Efez. 2:16 I aby pojednać z Bogiem obydwu w jednym ciele przez krzyż, zgładziwszy przez niego nieprzyjaźń
.
Efez. 4:4-5 Jedno jest ciało i jeden Duch, jak też zostaliście powołani w jednej nadziei waszego powołania. 5 Jeden Pan, jedna wiara, jedno zanurzenie
.
Efez. 4:16 Z niego całe ciało harmonijnie złożone i zespolone we wszystkich stawach, dzięki działaniu każdego członka, stosownie do jego miary, przyczynia sobie wzrostu dla budowania samego siebie w miłości
.
Efez. 5:30-32 Gdyż jesteśmy członkami jego ciała, z ciała jego i z kości jego. 31 Dlatego opuści człowiek swego ojca i matkę i połączy się ze swoją żoną, i będą dwoje jednym ciałem. 32 Tajemnica to wielka, lecz ja mówię w odniesieniu do Chrystusa i kościoła
.
Kol. 1:24 Teraz raduję się w swoich cierpieniach dla was i tego, czego z udręk Chrystusa brakuje w moim ciele, dopełniam dla jego ciała, którym jest kościół
.
Kol. 2:19 A nie trzyma się głowy, z której całe ciało, odżywiane i wespół zespolone przez stawy i ścięgna, rośnie wzrostem Bożym

Chrystus jest głową ciała i jedynym, który kieruje jego działaniem.

1 Kor. 11:3 Lecz chcę, żebyście wiedzieli, że głową każdego mężczyzny jest Chrystus, a głową kobiety mężczyzna, a głową Chrystusa Bóg
.
Efez. 1:22-23 I wszystko poddał pod jego stopy, a jego samego dał jako głowę ponad wszystkim kościołowi; 23 Który jest jego ciałem i pełnią tego, który wszystko we wszystkich napełnia
.
Efez. 5:23-24 Bo mąż jest głową żony, jak i Chrystus głową kościoła, jest on też Zbawicielem ciała. 24 Jak więc kościół poddany jest Chrystusowi, tak też żony swoim mężom we wszystkim
.
Kol. 1:18 On też jest głową ciała – kościoła; on jest początkiem i pierworodnym z umarłych, aby we wszystkim był pierwszy Ciało to, uformowane i kierowane przez Chrystusa, jest też przez niego odżywiane, umacniane i chronione.
.
Efez. 5:29 Nikt bowiem nigdy nie miał w nienawiści swego ciała, ale je żywi i pielęgnuje, jak i Pan kościół
.
Filip. 4:13 Wszystko mogę w Chrystusie, który mnie umacnia
.
Kol. 2:19 A nie trzyma się głowy, z której całe ciało, odżywiane i wespół zespolone przez stawy i ścięgna, rośnie wzrostem Bożym

Jednym z dzieł Chrystusa jest uświęcenie tego ciała w ramach przygotowań do jego prezentacji w chwale.

Efez. 5:25-27 25 Mężowie, miłujcie swoje żony, jak i Chrystus umiłował kościół i wydał za niego samego siebie; 26 Aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą przez słowo; 27 By stawić przed sobą kościół chwalebny, niemający skazy ani zmarszczki, ani czegoś podobnego, lecz żeby był święty i nienaganny

Jako członek ciała Chrystusowego chrześcijanin otrzymuje dary i powierza mu się różne funkcje w ciele.

Rzym. 12:3-8 Mówię bowiem przez łaskę, która mi jest dana, każdemu, kto jest wśród was, aby nie myślał o sobie więcej niż należy, ale żeby myślał o sobie skromnie, stosownie do miary wiary, jakiej Bóg każdemu udzielił. 4 Jak bowiem w jednym ciele mamy wiele członków, ale nie wszystkie członki wykonują tę samą czynność; 5 Tak my, chociaż liczni, jesteśmy jednym ciałem w Chrystusie, ale z osobna jesteśmy członkami jedni drugich. 6 Mamy więc różne dary według łaski, która nam jest dana: jeśli ktoś ma dar prorokowania, niech go używa stosownie do miary wiary; 7 Jeśli usługiwania, niech usługuje; jeśli ktoś naucza, niech trwa w nauczaniu; 8 Jeśli ktoś napomina, to w napominaniu; jeśli ktoś rozdaje, to w szczerości; jeśli ktoś jest przełożonym, niech nim będzie w pilności; jeśli ktoś okazuje miłosierdzie, niech to czyni ochoczo
.
1 Kor. 12:27-28 Wy zaś jesteście ciałem Chrystusa, a z osobna członkami. 28 A Bóg ustanowił niektórych w kościele najpierw jako apostołów, potem proroków, po trzecie nauczycieli, potem cudotwórców, potem dary uzdrawiania, niesienia pomocy, rządzenia, różne języki
.
Efez. 4:7-16 A każdemu z nas została dana łaska według miary daru Chrystusa. 8 Dlatego Pismo mówi: Wstąpiwszy na wysokość, poprowadził pojmanych jeńców i dał ludziom dary. 9 Lecz to, że wstąpił, cóż oznacza, jeśli nie to, że najpierw zstąpił do niższych regionów ziemi? 10 Ten, który zstąpił, jest i tym, który wstąpił wysoko ponad wszystkie niebiosa, aby napełnić wszystko. 11 I on ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a jeszcze innych pasterzami i nauczycielami; 12 Dla przysposobienia świętych, dla dzieła posługiwania, dla budowania ciała Chrystusa; 13 Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary dojrzałości pełni Chrystusa; 14 Abyśmy już nie byli dziećmi miotanymi i unoszonymi każdym powiewem nauki przez oszustwo ludzkie i przez podstęp prowadzący na manowce błędu. 15 Lecz będąc szczerymi w miłości, wzrastajmy we wszystkim w tego, który jest głową – w Chrystusa. 16 Z niego całe ciało harmonijnie złożone i zespolone we wszystkich stawach, dzięki działaniu każdego członka, stosownie do jego miary, przyczynia sobie wzrostu dla budowania samego siebie w miłości

Umieszczenie członków w ciele Chrystusa przez zanurzenie w Duchu Świętym zapewnia nie tylko jedność ciała bez względu na rasę, kulturę lub pochodzenie społeczne, ale również pewność, że każdy wierzący ma swoje miejsce, funkcję oraz możliwość służenia Bogu. Jako całość, ciało jest <...harmonijnie złożone i zespolone…> (Efez. 4:16), co oznacza, że pomimo różnic, jakie mogą istnieć między członkami, ciało jako całość jest dobrze zaplanowane i zorganizowane.
.


Zanurzenie w Duchu a rzeczywistość w Chrystusie

Oprócz relacji w odniesieniu do innych wierzących w ciele Chrystusa, ten kto jest zanurzony w Duchu znajduje się w zupełnie nowej sytuacji jeśli chodzi o bycie w Chrystusie. Zostało to odnotowane gdy Pan w nocy przed ukrzyżowaniem zapowiedział:

Jan 14:20 W tym dniu poznacie, że ja jestem w moim Ojcu, a wy we mnie i ja w was.

Wyrażenie „wy we mnie” było zapowiedzią przyszłego zanurzenia w Duchu Świętym.

Ponieważ wierzący jest w Chrystusie, jest w związku z tym identyfikowany ze wszystkim czego Jezus dokonał poprzez swoją śmierć, zmartwychwstanie i uwielbienie. Apostoł Paweł stwierdza w Liście do Rzymian, że prawdziwy chrześcijan jest zanurzony w Chrystusie i w Jego śmierci i dlatego został pogrzebany i zmartwychwstał z Chrystusem:

Rzym. 6:1-4 Cóż więc powiemy? Czy mamy trwać w grzechu, aby łaska obfitowała? Nie daj Boże! My, którzy umarliśmy dla grzechu, jakże możemy jeszcze w nim żyć? Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy zanurzeni w Jezusie Chrystusie, w jego śmierci zostaliśmy zanurzeni? Zostaliśmy więc pogrzebani z nim przez zanurzenie w śmierci, aby jak Chrystus został wskrzeszony z martwych przez chwałę Ojca, tak żebyśmy i my postępowali w nowości życia

Wersety te często są używane jako odnośnik do zanurzenia w wodzie, jednak chodzi tu o co innego, o dzieło, którego dokonuje Bóg a nie człowiek. Podobny fragment znajduje się w Liście do Kolosan Nasza identyfikacja z Chrystusem poprzez Ducha jest podstawą dla tego wszystkiego, czego Bóg dokonuje dla wierzących w czasie i w wieczności.

Kol. 2:12.Pogrzebani z nim w zanurzeniu, w którym też razem z nim zostaliście wskrzeszeni przez wiarę, która jest działaniem Boga, który go wskrzesił z martwych.

Ponieważ wierzący jest w Chrystusie, ma również w Nim życie, które jest wspólne, współistnienie przyznane ciału przez Głowę. Związek Chrystusa jako Głowy ze swoim ciałem wyraża się poprzez suwerenne kierowanie nim w podobny sposób, w jaki umysł kieruje ludzkim ciałem chrześcijanina.

Rzym. 8:9 Lecz wy nie jesteście w ciele, ale w Duchu, gdyż Duch Boży mieszka w was. A jeśli ktoś nie ma Ducha Chrystusa, ten do niego nie należy.

.


Zanurzenie w Duchu w odniesieniu do duchowego doświadczenia

Ze względu na fakt, że każdy chrześcijanin jest zanurzony w Duchu w momencie zbawienia, jest rzeczą oczywistą, że zanurzenie jest dziełem Boga i tak powininno być rozumiane i odbierane przez wiarę. Chociaż późniejsze doświadczenia duchowe mogą potwierdzać zanurzenie w Duchu, jednakże nie jest on doświadczeniem samym w sobie. Ponieważ zanurzenie dotyczy wszystkich prawdziwie wierzących i odnosi się do naszej pozycji w Chrystusie, zanurzenie w Duchu Świętym jest natychmiastowym aktem dokonywanym przez Boga. Nie jest żadnym dodatkowym przeżyciem o które wierzący powinien się starać, lub obrzędem, któremu powinien się poddać chrześcijanin, który narodził się na nowo.

Powstało dużo zamieszania i kontrowersji w związku z twierdzeniem, że chrześcijanin powinien starać się, czy też szukać możliwości otrzymania zanurzenia w Duchu Świętym, które miałoby się objawiać poprzez zdolność mówienia językami w sposób podobny jak to miało miejsce we wczesnym Kościele (w rzeczywistości wszelkie próby naśladowania wydarzeń z dnia Pięćdziesiątnicy kończą się mowią nie zagranicznymi językami lecz niezrozumiałym bełkotem). Należy jednak zwrócić uwagę na to, że we wszystkich późniejszych przypadkach gdzie mówi się o zbawieniu wierzących nie ma żadnej wzmianki o tym, żeby dar języków towarzyszył momentowi zanurzenia w Duchu Świętym. Ponadto jest oczywiste, że chociaż we wczesnym Kościele wszyscy chrześcijanie byli zanurzeni w Duchu Świętym, to jednak nie wszyscy mówili zagranicznymi językami. Dlatego koncepcja starania się o otrzymanie zanurzenia w Duchu Świętym jako wyjątkowego środka którego Bóg używa w życiu chrześcijanina nie ma żadnego fundamentu biblijnego. Nawet napełnienie Duchem Świętym nie przejawia się poprzez mówienie zagranicznymi językami, tylko poprzez owoc Ducha wspomniany w Liście do Galacjan

Gal. 5:22-23 Owocem zaś Ducha jest miłość, radość, pokój, cierpliwość, życzliwość, dobroć, wiara; 23 Łagodność, powściągliwość. Przeciwko takim nie ma prawa

Jest faktem, że chrześcijanie z Koryntu mówili „językami” nie będąc napełnieni Duchem Świętym (w rzeczywistości były to pogańskie glossolalia, niezrozumiały bełkot, za co zostali napomnieni przez Apostoła Pawła – więcej tutaj). W dzisiejszych czasach często jest popełniany ten sam błąd, który prowadzi do twierdzenia,że istnieją dwa zanurzenia w Duchu, jeden z Dziejów 2 i drugi z 1 Koryntian 12:13. (zobacz artykuł Dar języków)

Porównanie nawrócenia Korneliusza, (Dzieje 10 i 11) z Dziejami 2 dowodzi, że to co wydarzyło się w jego domu było dokładnie tym samym co spotkało uczniów Jezusa w dzień Pięćdziesiątnicy. Piotr powiedział:

Dzieje 11:15-17 A gdy zacząłem mówić, zstąpił na nich Duch Święty, tak jak na nas na początku. I przypomniałem sobie słowa Pana, gdy powiedział: Jan chrzcił wodą, ale wy będziecie zanurzeni w Duchu Świętym. Jeśli więc Bóg dał ten sam dar co nam, którzy uwierzyliśmy w Pana Jezusa Chrystusa, kim ja jestem, abym mógł zabronić Bogu?

Zważywszy, że zanurzenie w Duchu Świętym umieszcza wierzącego w ciele Chrystusa, mamy do czynienia w dzisiejszych czasach z tym samym dziełem Bożym, które opisane jest w Dziejach 2

Zanurzenie w Duchu Świętym jest zatem bardzo ważne, ponieważ dokonuje go sam Jezus, abyśmy za pośrednictwem tego zanurzenia mogli być połączeni z Panem i innymi wierzącymi braćmi w jednym ciele.To nam daje nową pozycję w Chrystusie, jest również podstawą do usprawiedliwienia i dokonania się całego dzieła Bożego, aż do naszego udoskonalenia w chwale.


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email